#milliyet

𓃦 ☾☆ 𐱅𐰇𐰼𐰜 𓃦 ☾☆

Olduğunuz gibi kalın. Dininizi, milliyetinizi koruyun. Kimliğinizi kaybetmenin bedeli köleliktir!

Çok uzaktım. Ailemden, memleketimden, kendimden. Uzaklaşmak istemiştim. Bu benim daha yalnız hissetmeme sebep oldu. Ülkemizde çok gencimiz benzer duyguları ve hisleri yaşıyor. Hava güneşli olabilir ama güneşliyken insanın ruh hali yağmurlu ise bu problemdir. Kimsenin yeteri kadar dinleyemediği, anlayamadığı bir yüzyılda yaşamak ne kadar üzücü. Kolay değil. Dünyanın içler acısı bir hale dönüşmesi. Ruh ürpertici. Saçma ve korkunç. Neden bu haldeyiz?

Öğrenme açısından bu yılın çok verimli olduğunu söyleyebilirim; Mart ayında tüm dünyayı yakıp kavuran akla sığmayacak bir virüsün ülkemize ve tüm dünyaya hızlı şekilde yayılması, insanoğlunun şanssızlığı mı, virüsün doğanın bizi cezalandırması mı yoksa bir laboratuvarda üretilmiş olan insanoğlunun kendi ırkından almaya çalıştığı intikam mıydı? Ödenen bedel neydi? Her açıdan olumsuz sonuçlar elde ettiğimiz bu kabustan halen uyanamadık; ellerimizi açtık, gözlerimizi kapattık ve içimizdeki ruhumuza seslendik, dualar ettik fakat izlediğimiz şu acı verici manzaralara çok kez göz gezdirmeye ihtiyacımız var.

İnsanoğlunun akıl sağlığını kontrol edememesi oldukça korkunç bir şey. Ülkemizdeki sorguladığımız adalet aslında yok olmasında değil, var olup onu koruyamamızdaki büyük sorun; eğitime verdiğimiz değer ile bir kadına verdiğimiz değer aynıdır. Trajik. Yanlış. Sonu gelmeyen bir fırtınadır. Bu fırtınanın içinde boğulan babalar, ağabeyler, erkek kardeşler ve erkek çocuklarıdır. Genelleme olarak kadın cinayetleri ve erkek cinayetlerini de göz önünde bulundurduğumuzda bu manzaraların acı verici bir örneğidir. Yeni doğurmuş bebeğini poşete koyup çöpe atan bir annenin, ikinci kadın eşinden dolayı doğan kıskançlığın sonucuyla öldürülen erkek cinayetin, tacizin, tecavüzün, pedofilinin, hepsi insanoğlunun yaratmış olduğu ve eğitimsizliğinden kaynaklanan yanlışlardan birkaç örneğidir. Yeniden göz gezdirmemiz gereken çok şey var. Peki çözüm ne olmalı? İnsanı delirten, gittiği yoldan saşmasına ne sebep oluyor olabilir?

Dilimiz, dinimiz, rengimiz, ırkımız, tüm farklılıklarımız ne olursa olsun; hisleri, duyguları, düşünceleri olan her canlı insandır. Biz insanız. Dünya denen şu gezegende tesadüfen geldiğimiz soluduğumuz bu hayatta, insanoğlunun ayrımı sizce de yanlış değil midir? Neden hepimizin aynı dünyada yaşadığımızı ve ailemizden, geçmişimizden gelen farklılıklarla birlikte neden ülkemizde hepimizin aynı topraklarda olduğunun farkına varamıyoruz? Neden öldürüyoruz? Neden bombalıyoruz? Ne istiyoruz? Bize ait olmayan bu toprağa belli bir süre sonra tekrar vereceğimiz canı, hangi öfkeyle, bilgisizlikle ve canilikle alıyoruz? Sizce de tüm ayrımlar, katliamlar yanlış degil midir? Acı verici.

Bu yıl düşünme açısından çok vaktim oldu. Her sene tekrar ettiğim gibi; iyi zihniyetimi korudum ve bunun için şükrediyorum. Hastalıkların, ölümlerin, kötülüklerin çoğalmasıyla birlikte üzücü gerçek şu ki; adil olmayan bir dünyada yaşıyoruz. Bebekleri öldürüyoruz ve katlediyoruz. Kaçıncı yüzyıldayız? Eğer herkes sevmenin güzelliğine ve verdiği o doyumsuz hissiyatına şahit olabilseydi - silahlar ellerde, bombalar hava da olabilir miydi? İnsanları, hayvanları, yaşadığımız tüm güzellikleri koruyabilsek; pompalı tüfekle vurulmuş ve hayatını canice kaybetmiş olan bir kedi şu an o sevgiyle, kafası okşanıyor olmaz mıydı? Köpeklerin masumluğu, dürüstlüğü, güvenirliği bazı insanlar da görülememesi ne kadar korkunç ve aynı zaman da çok acı vericidir.

Eğer geriye dönüp bazı şeylere baktığımızda değiştirmeye çalışsaydık; nasıl insanoğlu olurduk? Ki yalnız değilim bu konu da. Dünyada halen iyi insanlar da var. Şimdi o insanlardan olduğun için sana teşekkür etmek istiyorum. Kırık değilsin, halen öğreniyorsun. Güçlü olmayı öğreniyorsun. Dünyanın halen bu şekilde dönmesine rağmen iyi bir kişi olmaya devam ediyorsun. Sabrediyorsun. Seviyorsun ve sayıyorsun. Dualar ediyorsun. Her şeyi ve herkesi olduğu gibi kabul edip, doğrularını ve yanlışlarını ayırt ediyorsun. Elbet gün gelir belki yaşadığımız bu dünya hayal ettiğimizden daha iyi, güzel, sevgi ve saygı dolu bir yer olur. Çocukların açlıktan ağlamadığı, bir gencin ellerini kana bulamadığı, elbette bir babanın eşini ve çocuklarını katletmediği, tüm bu akıl almaz olayların yaşanmadığı bir yıl, en azından iyileşme görüldüğü bir sene olması dileğiyle. Yeni yılın kutlu olsun...

Oruç Aruoba hayatını kaybetti, evet. Bir his kaldı geriye. Hepimiz bu hissin peşinden gideceğiz. Fakat bir şeyler hep eksik kalacak. Oruç Aruoba’nın Cemal Süreya’nın ardından yazdığı gibi: "Bir şairin gözleri kapanınca, dünyada görülecek şeyler azalır." çünkü. Bir şairin gözleri kapandı.

Everyone loves watching him in romantic series but he's a person who seeks balance in romance too... (While) his gaze, his lips (are impressive); Furkan Andıç impresses you the most with his attitudes when you meet him in person. Despite all the labels, a very warm and real person welcomes you. We met Furkan Andıç whom we started watching in Kanal D's new series Çatı Katı Aşk, a series that he describes as "the story of a family with high energy and expectations from life." During our conversation that started with his series where he seeks love in a rooftop floor this time, we talked about many things from his new passion saxophone to the increasing violence against women.

- You say “when I receive an offer, how much a project makes me curious is the most important factor that I consider while choosing one". What made you curious in Çatı Katı Aşk?

"Çatı Katı Aşk" is the story of a family who strive to live in the middle of a chaos and have high energy and expectations from life. This motivation makes the script a very powerful one and makes the viewers curious. Things start shaping up when Ateş and Yasemin share a house with a close-knit family after telling them a big “we’re married” lie. Looking from the outside, one always wonders what this kind of an adventure would lead to.  

- How does it feel to back on set after the pandemic?

The pandemic is going on as a really difficult period for the whole world. If we as a society continue being sensitive and thougthful and create a normal where everyone thinks and lives collectively, not individually, we can overcome this much faster. Life goes on and like all the other sectors, we are back to work too. I was out of town during the pandemic, which gave me the luxury to be away and calm that I had been seeking for a long time. It felt really good. But we’re now happy to be back to our routine. It sometimes feels like everyone needed to be by themselves so the universe gave us this right.

- You were “Kelebek’ed” the other day (Altın Kelebek Award)… Furkan Andıç is now someone people think of when it comes to romantic men… So, are you romantic?

Being romantic is a very relative character type and changes from person to person. I think it’s when feelings are put first and a person’s behaviors start being irrational. At that moment, our actions and behaviors take shape with the motivations that emotions create. But how long can it last? I’m sometimes romantic, and sometimes I’m really not. I think everyone is like that. A person who is always romantic can be boring to the other person. After some time, it may even lose its sincerity. The real thing is a balance inbetween. So I try to maintain that balance.

- When you talked about second chances, you said “A person gives that second chance to himself, not to the other person”. When did you last give yourself a second chance?

Yes, a person gives the second chance to himself. It’s a gamble of “Can I trust again?” It sometimes works, sometimes it doesn’t. I think people don’t easily come to a level of wanting a second chance from me. I pay attention to emphatizing with them, understanding them and reconciling with them as much as possible. We never see the breaking point. Honestly, I don’t remember the last time I did that.

- As an actor, do you ever feel like being stuck in a certain role or stereotype? Will you meet the viewers with a role that surprises them and maybe yourself?

I pay attention to enjoying what I do. Because it is a job that requires hard work and devotion. That’s why you need to be happy while doing it. If you’re someone who complains and have that stuck feeling you mentioned, then you may be stuck somewhere. I never felt so while working, but looking at TV scenarios, one can easily feel that. In “Çatı Katı Aşk”, I’m playing a character that I’ve never played before. It makes me very happy. The character is not snobbish but fun. He isn’t broken (by past love) but is actively seeking love, he isn’t a manager but a practitioner, he isn’t a boss but basically an apprentice!

- We now live in a new normal but we stayed at home for a long time because of the threat of coronavirus. How did you spend this time?

I took off from İstanbul when there were still a small number of coronavirus cases. I think it was the best move I’d ever done. Thanks to staying away in a quiet place, I got to be away from the horror of pandemic even if for a short while. I tried to keep myself away from the news, the people, the chaos. Like most of the people, I tried to use the chance of being by myself. I asked more questions and I listened to myself more. I also followed my precautions for returning to routine in a very disciplined way.  I may have got this from my mom. Many of my friends experienced it in a paranoid way. But of course, I took showers with bottled water several times too!

- Unfortunately, we’re witnessing the fact that violence by men is increasing in all parts of the society…  And the mothers raising them are quickly blamed for this violence… How much do you think the family factor affects the tendency to violence? Why can’t we stop violence against women?

Yes, unfortunately, it is a problem that has been all over the news with new cases for a long time and that is drawn more attention every day. I don’t know exactly if the number is increasing, if we see more of them or if the victims raise their voices more. But everyone needs to take action about this now. I think resorting to violence is an inferiority complex; no matter who it is. A pathetic behavior with which the powerful person thinks he wins. It is useless to blame the mothers for this. Of course, a person’s upringing is the leading factor for his personality development, but it isn’t the only factor. We are now in the age of access to information, an age when we can learn and be aware of almost everything before they happen to us. So, saying “I was raised this way”, “I didn’t know it” is unacceptable now. Everyone has to be respectful to each other so that we can improve as a society. It is the only way to overcome this problem. No one has the right to do this to another. It is a line that can’t be crossed. We as three brothers grew up in the same house and even in the same room. We grew up with love and affection; there was never violence in our family. This isn’t something that depends on socio-economic or cultural background. Love, respect and understanding. I’m one of the lucky people.

- You’ve started playing saxophone, is it a gift of the pandemic to you?

I actually started learning the saxophone before the pandemic. I spent most of the pandemic period outside İstanbul and didn’t have my saxophone with me, so I can say that the pandemic affected my playing badly. I keep working on it now, I hope I can give you a delightful music the soonest possible.

- How did you decide to play an instrument?

It’s something that I always wanted to do, but apparently this was the right time. I always thought that playing an instrument rests the soul and is sometimes a person’s best friend and I always aspired to play one. So I chose the saxophone because I like the way it sounds.