Özgür Beden

Her gidenin ardından su dökercesine, belki geri döner dercesine…öyle istercesine. Kimse gitmemiş, kimse ölmemiş, kimse terketmemiş gibi. Birazdan biri, çok sevdiği biri kapıya vuracakmış gibi. Öyle delice istedi ki bunu ve öyle yandı ki ciğeri…

Hayata dair 'Sevgi' adı altında yazılanların aslında topyekun negatiflikten icad edilmiş olduklarını ve insanların körükörüne bu safsatalara inanmalarını istemiyorum...

Evet, bu satırların ve bu lüzumsuz bloğun yazarı hala Oğuz Atay'ı çok sevmekte, hala dönüp dönüp okumakta bir beis görmemekte, ve adını anmaktan imtina etmemektedir. Popüler kültür tarafından içi boşaltılan/bayağılaştırılıp parça parça tüketilen arabesk Oğuz Atay onun Oğuz Atay'ı değildir bittabi. herkesin Oğuz Atay'ı başka.

Ruhsal sıkıntıların kaynağında, anlamsız insanlarla anlamlı ilişkiler yaşama istediği ve çabası yatar.

İnsanın en kolay yaptığı şey susmakmış. Dahası da küsmekmiş. Bir tek kendini gerektirir çünkü ikisi de.Çoğu zaman bir tek kendine küsersin. Bazen günlerce konuşmazsın. Bildiğin ve haklı çıktığın şey yüzünden susarsın. Çünkü çoğu zaman hep en kötüsünü umarsın.

Bir destek cümlesi beklediğim yerde. İnsanın yapmak istemediği bir şey için kendisini tutmaya çalıştığı yerde. Söyleyeceğin çok şey olduğunu zannederken aslında hiç bir şeyin olmadığında. Otobüsün koridor tarafı koltuklarının birinde ifadesiz bir şekilde müzik dinlediğinde.

Öyle zamanlar yaşadım ki ne konuşarak anlatabildim kendimi ne de suskunluğum karşılık buldu. Şimdi geçmişe dönüp şöyle bir bakıyorum da kimler için yormuşum kendimi. Herkesin “o alışkın, o halleder, o affeder” dediği kişi olmuşum da bir tek kendime zor gelmişim. Herkesin her şeyi olmuşum da bir tek kendimi hayatın içinde unutmuşum. İnsan bunu çoğu zaman geç fark eder. Başkalarına iyi davranmayı erdem sanarak yaşar; anlar, tolere eder, susar ve sonunda taşar. Ama bir gün herkese gösterdiği anlayışı kendinden esirgediğini anlar. Hep güçlü kalmaya çalışan insan, en sonunda kendi sesini duyamaz hale gelir.