21.05.2021.
wszyscy w klasie gadają ostatnio tylko o tym, że to już prawie koniec. nie o ocenach, nie o egzaminach — tylko o tym, że „zaraz stąd znikniemy”. a ja dzisiaj siedziałam na lekcji i patrzyłam na swoją ławkę, jakby pierwszy raz. ktoś wydrapał na niej serduszko, ktoś inny inicjały, i nagle pomyślałam, że już niedługo nie będę tu siedzieć. dziwne uczucie. nie smutne, nie wesołe, po prostu takie, które trochę zostaje w środku.
everyone in my class keeps talking about how school is almost over. not about grades, not about exams — just “we’re leaving soon”. and today i sat there staring at my desk like i’d never really looked at it before. someone carved a tiny heart into it, someone else their initials, and it suddenly hit me that i won’t be sitting here much longer. weird feeling. not sad, not happy, just something that stays inside for a bit.
все в классе в последнее время говорят только о том, что школа почти закончилась. не про оценки, не про экзамены — просто «мы скоро отсюда уйдём». а я сегодня сидела на уроке и смотрела на свою парту, как будто впервые. кто‑то выцарапал на ней сердечко, кто‑то — инициалы, и вдруг я поняла, что скоро уже не буду здесь сидеть. странное чувство. не грустное, не радостное, просто такое, которое немного остаётся внутри.
