#logboek

In het teken van BEGINNEN. Overrompeld door uitleg & handvaten, en tegelijkertijd gemotiveerd om te verdiepen & uit te zoeken.

Het boek Play and play, play and plan van Jan Willem Schrofer was de basis van de opdracht die we kregen.

Hoe ik mijzelf NU zie als kunstenaar / educator:

Ik voel me nu een uitvoerende partij, in zowel mijn educatorschap, makerschap als acteerklussen. Het zijn vastomlijnde concepten waartoe ik mij verhoudt. Er is bijvoorbeeld vrijheid in het ontwerpen van workshops, wel moet ik mij houden aan het feit dat het om een cultuurweek gaat waarbij ‘ even geen leerlessen volgen’ voorop staat/ er een 20 min durende voorstelling moet worden neergezet/ het thema al vooraf bepaald is en de leerlingen zo schools zijn dat ze het vooral prettig vinden om te weten wat het afvink lijstje zal zijn: ‘Waar is het script? Welke rol speel ik? Wat is mijn tekst? Hoe moet ik dit spelen dan? Heeft u mij wel op aanwezig gezet? Mijn moeder komt niet hoor die vind dit stom, ik eigenlijk ook.’

Ruimte om elkaar te leren kennen en echt ‘aan’ te gaan voor het vak, is schaars en stageert het proces om het afvink lijstje op tijd af te krijgen.

Hoe ik mijzelf IN DE TOEKOMST wil zien als kunstanaar / educator (hierna ook wel artisteducator te noemen):

Hierin zijn de drie pijlers die ik in mijn werkzaamheden vind in elkaar gevlochten: artistiek/context gericht, educatie en uitvoerend/ speler. Het zijn niet meer vast omlijnde concepten, maar voel hierin de vrijheid om bijvoorbeeld in mijn educatie werk ook mijn artistieke werk te verwerken. Dat ik naast uitvoerend, ook plek inneem om te creëren en bekritiseren. Mijn passie haal ik uit het samen maken, het samen bevragen en vorm geven. Het leren van elkaar en elkaars beweegredenen, en plezier. Ook het maken van plezier.

Meenemend uit de lessen:

Sinds mijn puberteit ben ik regelmatig bezig met het stellen van levensvragen. Eerst had ik een pessimistische houding tegenover deze vragen. Het leven heeft geen betekenis, we worden geboren en we gaan dood. Punt. Later ben ik meer gaan genieten van de dingen die ik leuk vond, zoals schrijven en collages maken in mijn notitieboekjes.

In mijn propedeuse, op St. Joost School of Art & Design, kwam ik in aanraking met allerlei nieuwe visies. Ik had veel bewondering voor andermans perspectieven en werk, maar kon mijn eigen draai eigenlijk niet vinden. Veel dingen vind ik interessant, maar hoort het dan bij mij?

Zo besloot ik om meer vanuit mijn perspectief naar de wereld te kijken: wat zijn mijn ervaringen? Begrippen, zoals familie, identiteit, afkomst en geschiedenis, kwamen boven water. Eindelijk had ik het gevoel ergens grip op te hebben.

Toch bleek dat gevoel af te zwakken in het tweede jaar. Ik had een poging gedaan om me verbonden te voelen met mijn roots, maar ik kon me er niet mee identificeren. Er is veel ongelijkheid in de wereld en dat zorgt er denk ik voor dat we gaan verlangen naar iets om ons aan vast te houden. Veel mensen erkennen dat ze ongelijkheid of onrecht hebben gekend, maar we kunnen ons daar gauw mee identificeren. In een slachtofferrol belanden gebeurt dan ook wel eens. Ik zie het om me heen gebeuren en dat wens ik niet voor mezelf. Dit is natuurlijk mijn perspectief op de wereld om me heen. Ieder zijn eigen pad.