#kroning

De kroning van koning Maha Vajiralongkorn vindt dit jaar plaats van zaterdag 4 tot en met maandag 6 mei. Wat heeft deze unieke gebeurtenis voor gevolgen voor het toerisme in Thailand?

De kroning van koning Maha Vajiralongkorn vindt dit jaar plaats van zaterdag 4 tot en met maandag 6 mei. Wat heeft deze unieke gebeurtenis voor gevolgen voor het toerisme in Thailand?

Als je toevallig tijdens deze 3 dagen in Thailand bent, dan is het goed om te weten welke festiviteiten er precies worden georganiseerd rondom de kroning van koning Maha Vajiralongkorn.

Om te beginnen is maandag 6…

Tabloids schrijven al over kroning Charles | Nieuws

[ad_1] ‘Wie wordt er koning na de dood van de Queen, Charles of William?’, luidde een van de koppen boven een artikel. De koningin is inmiddels al vijftien dagen niet meer in het openbaar verschenen. Volgens de laatste berichten zou ze wel uit bed zijn, maar de warmte van Sandringham – haar vakantieverblijf bij Norfolk – verkiezen boven een uitstapje naar buiten. Wellicht dat ze zondag fit genoeg…

Uit het niets lawaai van een wekker. Voorzichtig deed ik mijn ogen open. Auw. Waar was ik? Wie was ik? Ik keek op, voor zover het gebonk in mijn hoofd het toeliet. Het plafond kwam me bekend voor, de net iets te kleine rolgordijnen aan de zijkant ook. Goddank, ik was thuis. Met mijn ogen al weer dicht probeerde ik de bron van het lawaai te vinden. Op de tast zoekend naar de herrie stootte ik een glas om. Het was leeg. Ik baalde, omdat ik op dat moment niets liever wilde dan een groot glas water. Ik probeerde me voor te stellen hoe ik op zou staan om het glas te vullen. Alleen de gedachte al deed mijn maag omkeren. Mijn hoofd draaide mee. Hoe laat zou het zijn? Welke dag was het eigenlijk? Bij iedere vraag die ik beantwoordde doken er weer twee op. Eindelijk vond ik mijn telefoon. Het werd stil.

Langzaam, één voor één, kwamen flarden van herinneringen bij me binnen. Als stukjes van een incomplete puzzel probeerde ik ze in elkaar te passen. Flitsen van gelach en muziek, een taxi die niet verder kon en gezichten die me bekend voorkwamen, maar waar ik nu geen naam bij kon vinden. Voorzichtig ging ik wat verder terug in de tijd. Dat was alleen maar verwarrender. Nog meer gelach, nog meer muziek. Nu alleen in het donker. Wat was er toch aan de hand? Een gevoel van onbehagen bekroop me. Dit had ik al vaker meegemaakt. Dit betekende meestal een paar dagen damage control. Ik werd bang om de puzzel af te maken. Wat had ik toch allemaal gedaan?

Ik moest op zoek naar antwoorden. Het laatste wat ik wilde, laat staan kon, was nu iemand spreken. Er zou toch wel iets van informatie te vinden zijn op mijn telefoon? Ik deed mijn ogen voor de tweede keer open. Al denk ik dat ‘open’ niet het juiste woord is. Ik deed in ieder geval iets met mijn ogen, waardoor ik wat kon waarnemen. Opeens merkte ik dat ik mijn lenzen nog inhad. Deze waren minstens zo droog als mijn keel. Door de waas heen, tuurde ik naar het veel te kleine scherm van de telefoon. 25 gemiste oproepen, 11 smsjes en ontelbare Whatsapp berichten. Hier kon ik zo niet aan beginnen. Eerst maar water. En misschien een douche. Mijn maag kreeg door wat ik me voornam en begon al weer te protesteren. Mijn hoofd schreeuwde mee.

Omdat overeind komen niet lukte, liet ik me maar uit bed vallen. Een scherpe pijn in mijn scheenbeen bracht weer een puzzelstukje naar voren. Iets met een traptrede die er toch niet bleek te zijn. Nog meer vragen. Als een bejaarde hond met verlamde achterpoten sleepte ik mezelf naar de badkamer. De deurpost van de badkamer bleek genoeg om me aan op te trekken. Toen ik eenmaal stond besloot mijn maag de draairichting te veranderen en te versnellen. Links de toiletpot, rechts de kraan met zoveel water als ik me maar kon wensen. Sophie’s Choice. De dorst won. Ik liet mezelf de kant van de wasbak opvallen en graaide naar de hendel. Raak, ongelooflijk. Het kletterende water klonk me als een symfonie in de oren. Zelfs mijn maag was het nu met me eens. 

Gulzig, dronk ik voor wat een eeuwigheid leek. Het water werd steeds een beetje kouder. Van mij mocht er ijs uit de kraan komen. Wat een genot. In mijn gulzigheid vergat ik dat mensen helemaal niet onder water kunnen leven. Nu wilden mijn longen weer de aandacht. Lucht! Mijn hand trok de hendel weer naar beneden en ik hapte naar adem. Dit had ik nodig. Maar ik was er nog steeds niet. Golven van duizeligheid en verwarring wisselden elkaar af. Heel voorzichtig, leidde ik mijn ogen richting de spiegel boven de wasbak. Ik had me al op het ergste voorbereid. Als ik me al zo voelde, wat zou ik dan nu gaan zien? Ik keek in de spiegel naar mezelf. Of tenminste, naar wat er van me was geworden. Een oude man keek terug, één met ogen en een stoppelbaard van weet-ik-hoeveel dagen. Opeens zag ik 4 gekleurde strepen op mijn wang. Een rode, een witte, een blauwe en iets daarboven een oranje streep. Wacht eens even… ORANJE?!

Alsof er een bom afging, sloegen alle puzzelstukjes op hetzelfde moment muurvast in elkaar. Alles werd glashelder. Het zwart loste op en maakte plaats voor een film in HD. De film schoot aan mijn geestesoog voorbij en ik was in een klap weer beter. Mijn maag was kalm, mijn hoofd sereen. Mijn scheen klopte nog zachtjes, met een beetje fantasie op de maat van de muziek in de film. Ik had blijkbaar twee heerlijke dagen gehad. Koninginnenacht en -dag. Breed glimlachend zette ik de douche aan. De film speelde door. Nog veel breder glimlachend kleedde ik me aan en stapte ik de deur uit. Buiten zag ik andere mensen, ziek maar gelukkig, onderweg naar hun werk. Of naar huis, dat kon ook. Terwijl ik mijn fiets bevrijdde van onder een stapel niet verkochte huisraad, fluisterde ik zachtjes tegen mezelf: ‘Leve de koning.’