Cocq Makelaars

  Zoals je misschien wel gemerkt hebt, was het even stil van mijn kant. Dat was niet omdat ik geen zin had om mijn verhalen op te schrijven. Het was ook niet omdat ik niks meemaakte om over te kunnen vertellen. Integendeel. Bijna iedere dag kwam er wel weer iets wonderlijks, absurds of stomweg debiels voorbij, waarvan ik in mijn hoofd een kleine mental note maakte. ‘Niet vergeten Sjoerd,’ zei het stemmetje in mijn hoofd dan. Als ik dan op mijn vaste schrijfochtend het lijstje met gebeurtenissen opmaakte, gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg het gevoel dat ik het lijstje al een keer had gezien.

  1)            Gekke vrouw aan de telefoon: al meegemaakt

2)            Vreemde aannemers: idem

3)            Debiele verkopers: dito

4)            Rare notaris: been there

5)            Koppige kopers: done that

6)            Onzekere stelletjes: ja hoor!

  Ik staarde naar de opsomming van gebeurtenissen, en vroeg mezelf hardop af: heb ik nou alles al meegemaakt? Ik maakte mezelf wijs dat het een tijdelijk gebrek aan inspiratie was. Volgende week ging ik weer dingen beleven die nooit iemand zou geloven. Maar helaas. De week erop las ik mijn notities van die zeven dagen weer terug:

  1)            Een dag dat ik niets goed kan doen

2)            Veegwagentjes in de stad (IEDERE DAG… WTF!?)

3)            Opgravingen voor de deur

4)            Hittegolven

5)            Hagelstormen

6)            Overstromingen

  Logisch dat het me zo bekend voorkomt. Allemaal al meegemaakt…

  De wondere wereld van de makelaardij (tenminste zoals ik die meestal beleef) leek normaal te worden. Sleur in het sprookjesbos. Hoe kon dat nou? Het kan toch niet dat ik nu al alles heb meegemaakt? Is Amsterdam dan gewoon te klein? Ik zocht naar de oplossing. Moest ik dan maar verhalen gaan verzinnen om mijn blog te vullen? Nee! Dat nooit! Ik moet gewoon nog beter opletten wat er allemaal aan de hand is. Nog scherper zijn op het ongewone.

  Makkelijker gezegd dan gedaan. Dingen om me heen moeten er heel dik bovenop liggen voordat ik ze opmerk. Daarom lijkt het wel alsof ik alleen maar absurde dingen meemaak. Dat maakt het leven (voor mij dan) ook zo leuk. Het is eigenlijk nooit saai als je alleen de bijzondere dingen bewust meemaakt. Maar wat nou als het speciale gewoon wordt?

  Als ik later groot ben wil ik best accepteren dat het een beetje saai wordt. Dat hoort erbij. Vraag maar aan Mitch. Ieder weekend in het park met zijn kindjes. Beetje mini-golfen. Op bezoek bij opa en oma. Heerlijk. Hij moet nu gaan kiezen welke nieuwe auto al zijn baby’s kan herbergen. Spannend! Maar nu nog niks voor mij ben ik bang.

  Voor nu moeten we het maar anders gaan doen op kantoor. Onszelf wat meer uitdagen en buiten de gebaande paden treden. Dan kan het niet lang duren voordat we weer some next-level shit mee gaan maken. En anders gewoon lekker forceren. Zorgen dat het om je heen vanzelf gebeuren zal. Stiekem best lastig als je eigenlijk wat verlegen bent, maar we proberen het gewoon.

  Terwijl ik dit schrijf zie ik aan de overkant van de straat een klein oud vrouwtje een politieagent te paard helemaal verrot schelden. Als ik naar het raam loop zie ik dat ze het niet tegen de agent heeft, maar tegen het paard. Volgens mij gaat het wel weer goed komen met de verhalen.

Omdat de zon scheen wilde ik naar buiten. Ik hoefde nergens echt naar toe, maar kon mezelf makkelijk overtuigen dat we nog iets nodig hadden. ‘Even wat halen,’ mompelde ik terwijl ik de deur achter me dichttrok. Mitch keek niet eens op of om. Hij is er allang aan gewend dat ik soms even naar buiten loop. Als ik maar snoep mee terug neem vindt hij het best.

  Het felle zonlicht viel als een warme deken over me heen. Vrolijk liep ik richting de Albert Cuypmarkt, mezelf af en toe stiekem bewonderend in de reflectie van de winkelruiten. Omdat het lekker weer was, hadden de meisjes besloten dat verhullende kleding slechts optioneel was. Al snel was ik de winkelruiten vergeten. Ik besloot de drukke route over de Ceintuurbaan en dan langs het Sarphatipark te nemen. Eenmaal bij het park aangekomen koos ik zelfs voor de route er doorheen. Nog minder kleding daar. Wat een rotstad.

  Op de markt aangekomen viel me op hoe rustig het er was. Duidelijk geen vakantieweek in een van de andere delen van het land. De marktkooplui stonden wat met elkaar te lachen. Je moet wat, veel meer was er niet te doen. Na een paar honderd meter was ik bij de kruising met de Eerste van der Helststraat. Daar ik (zoals altijd) liep te dromen zag ik ze te laat. Twee jonge boys die iets aan het verkopen waren. Altijd stonden ze hier, met hun donkerblauwe polo’s met steeds een ander logo erop. Abonnementen te verkopen op Het Parool en zo. Voor ik het wist was ik er met een in gesprek.

  ‘Hallo meneer, hoe gaat het?’ Uit gewoonte loog snel ik dat ik al een abonnement op Het Parool had. ‘Nou dat treft meneer, wij verkopen namelijk geen kranten, maar energie!’ Ik keek naar het logo op zijn borst en zag daar met lichtblauwe letters ‘Oxxio’ prijken. Nu had ik dus een probleem. Wij hebben op kantoor namelijk Oxxio als energieleverancier. En thuis krijg ik ook al groene stroom van dezelfde bron. Maar dat ging die jongen natuurlijk nooit meer geloven, omdat ik net zo snel had gezegd dat ik al lid was van het Parool. Dom van me.

  Ik wilde niet dat deze voor mij volslagen vreemde, die minimaal 1000 keer per dag werd afgewezen door andere volslagen vreemden, zou denken dat ik niet aardig was. Logisch. Ik nam me voor dus niet te zeggen dat ik al klant was en liet hem zijn verkooppraatje doen.

  Na een opsomming van de voordelen van het klant zijn van Oxxio (en dat zijn er blijkbaar nogal wat) vroeg hij of hij mijn gegevens mocht noteren. Ik bedacht me dat ik twee dingen kon doen. Ik kon alsnog vertellen dat ik al twee keer bij Oxxio zat, of ik kon gewoon net doen alsof ik iemand anders was. Uiteraard koos ik voor het laatste.

  Omdat ik totaal onvoorbereid was had ik nog geen alias verzonnen. Ik moet daarom erg ongeloofwaardig of misschien juist heel dom hebben geklonken:

  ‘Wat is uw volledige naam?’

  ‘Eh, Mi…chel...’

  ‘Ok, en dan?’

  ‘Jan… Jansen.’ 

  ‘Janjansen?’

  ‘Nee gewoon, Jansen.’

  Ik verzon een telefoonnummer (‘Goh wat een handig nummer met al die enen meneer. Zeker makkelijk te onthouden.’) en wil bij dezen graag mijn excuses aanbieden aan de eigenaar van het mailadres [email protected]. Die krijgt namelijk meer dan alleen een hele fijne aanbieding van Oxxio (‘Vindt u het goed als wij uw emailadres voor overige promotiedoeleinden gebruiken?’ ‘Tuurlijk!’) Tenslotte leek Prinsengracht 1 me wel een mooi adres om te wonen. (‘Uw postcode is 1011 AA? Ook al zo makkelijk!’)

  Hij bedankte me voor het gestelde vertrouwen en ik deed het zelfde. Toen ik naar de HEMA liep om snoep voor Mitch te halen bedacht ik me dat ik ook wat kon verkopen. Ik kon onzin verkopen. Nu nog kijken of er mensen zijn die daar een abonnement op willen. 

  Mijn klant was wat nerveus. Niet zo vreemd als je bijna de koopakte voor je allereerste huisje gaat tekenen. En nog in een vreemd land ook. In een taal waar je niks van begrijpt. Gelukkig had ik nog ergens een Engelse vertaling kunnen regelen, zodat we deze van te voren hadden kunnen doorspreken.

  Om half drie moesten we ons melden, diep in het chique oud-zuid. In een buurt waar alle voormalige woonvilla’s nu dienst doen als kantoor. Iets met vastgoed BV’s, gokte ik. We moesten goed zoeken. Ik was nog nooit eerder bij deze notaris geweest. Tussen alle statige panden in stond een wat kleiner, net iets minder goed onderhouden huisje.

  Een piepklein naambordje liet zien dat we het inderdaad hadden gevonden. Ik moest kloppen, want de bel deed het niet. Even was ik bang dat ik de deurklopper los zou trekken als ik teveel kracht zou gebruiken. Het ding was zo verweerd dat ik niet kon zien wat voor dier het ooit voor moest stellen. Na een paar keer heel voorzichtig op de deur te hebben getikt hoorde ik wat gerommel aan de binnenkant. Iemand bewoog onder een hoop gepiep en gekraak naar ons toe. Het leek mij dat het de vloer was die zo’n herrie maakte maar toen de deur openging was ik daar opeens niet meer zo zeker van.

  Een werkelijk stokoude vrouw stond in de deuropening. Staan is misschien niet het goede woord. Het was meer een soort leunen. Twee zwarte priemende oogjes keken ons onderzoekend aan van boven een piepklein leesbrilletje. ‘Kan ik u helpen?’ kraste ze. ‘Wij komen voor het tekenen van de koopakte mevrouw,’ zei ik net iets te hard. ‘Ik ben niet doof hoor, jongeman. Komt u verder.’

  Bedremmeld liep ik achter de vrouw aan naar de wachtkamer, achterin het souterrain. Het leek alsof we een deur naar het verleden waren doorgegaan. De wachtkamer had zo door kunnen gaan voor een gentleman’s club uit de jaren 20 van de vorige eeuw. Die had onze gastvrouw zelf ook nog wel bewust meegemaakt, bedacht ik me. ‘Meneer de notaris kan u zo zien,’ meldde ze ons.

  Mijn klant keek zijn ogen uit. Of alle notariskantoren zo waren? In een ver verleden ongetwijfeld wel, leek me. We keken wat verwonderd om ons heen en namen de prachtige kamer in stilte in ons op. Na een minuut of vijf werd de stilte verbroken door het gerinkel van een bel. Het klonk als zo’n bel die men gebruikt om de butler te roepen. Mijn klant en ik keken elkaar vragend aan. Na een korte stilte klonk de bel weer. Nu wat dwingender. Nieuwsgierig stond ik op en liep ik de richting in waarvan het gerinkel leek te komen, mijn klant mee in mijn kielzog.

  Eenmaal op de gang kon ik duidelijk horen dat het geluid van boven kwam. Niet alleen omdat we dichterbij waren gekomen trouwens. Het gebel werd almaar heviger. ‘U mag naar boven hoor mensen!’ wierp het oude vrouwtje ons toe. Voetje voor voetje slopen we, nogal beduusd, de trap op. Boven aangekomen was het aardedonker. Verderop zagen we een streepje licht ons tegemoet stralen. Op de tast (en op goed geluk) schuifelden we die kant op. Na wat een eeuwigheid leek vond ik eindelijk de deur. Met een luid gekraak ging deze open.

  Omdat onze ogen net gewend waren aan het donker moesten we even wachten tot we weer wat konden zien. Deze kamer was wel goed verlicht. Zeker vergeleken met de ruimtes waar we al waren geweest. Vanuit een grote leren stoel, aan het einde ven een lange hardhouten tafel, lachte een gezellig dikke man ons vrolijk toe. ‘Ik dacht dat u mij niet hoorde!’ schaterde hij ons toe. Zijn vette Amsterdamse accent maakte het geheel nog mooier. ‘Gaat u lekker zitten. Kan Ansie u wat koffie inschenken?’ Nog voordat we konden antwoorden schreeuwde hij: ‘Ans! Koffie!’ Hij ging verder: ‘Ow ja! U was die Engelse meneer toch?’ ‘Deens, ’ verbeterde ik hem voorzichtig. ‘Geen probleem, no problem!’ grinnikte hij joviaal. Wat volgde was het meest verwarrende uur uit mijn leven…

  Omdat mijn klant geen Nederlands spreekt, besloot de notaris om de akte bij het voorlezen voor hem te vertalen. Op zich geen probleem natuurlijk. Zo heb ik het al tientallen keren meegemaakt. Alleen had deze notaris de kleine tekortkoming dat ongeveer 25% van zijn Engelse vocabulaire bestond uit het in het Engels uitspreken van Nederlandse woorden. Je kan begrijpen dat iemand die allemaal juridische termen voor het eerst hoort, er niet bij gebaat is als een kwart van de woorden totaal onbegrijpelijk zijn voor hem. Aldus geschiede het.

  De notaris, joviaal als hij was, besloot er ook nog wat grapjes tegenaan te gooien. ‘You know i’m going to over… ehm… hoor you about this later, right?’ zei hij met een vette knipoog. Mijn klant keek in paniek mijn kant op. Rustig nee-knikkend probeerde ik hem gerust te stellen. ‘What’s a overwhore?’ fluisterde hij zachtjes. Terwijl ik uit alle macht probeerde om niet te lachen, legde ik hem uit dat hij hier niet op hoefde te letten. ‘Well, you don’t buy a house just for the lol he?’ ging hij verder.

  Zo’n zestig hele lange minuten later (ik had hoofd- en buikpijn van het inslikken van mijn lachsalvo’s) hadden we de complete akte doorgenomen. De ogen van mijn klant waren wijd opengesperd. Hij durfde bijna niet te tekenen, zo weinig had hij er van begrepen. Omdat we de akte van te voren al hadden doorgenomen durfde hij het uiteindelijk toch aan.

  Nadat we een kopie van de getekende overeenkomst hadden gekregen trokken we snel onze jassen aan. Haastig gaven we de notaris een hand. ‘There will be a tolk the next time you know dat, right?’ ‘Yes please!’ riep mijn klant extatisch uit.Ik was nogal verbaasd dat mijn klant het woord ‘tolk’ wel had begrepen. Misschien is dat hetzelfde in het Deens, of misschien hoorde hij gewoon wat hij wilde horen.

  We groetten de notaris nog een keer vriendelijk en deden de deur open. In de deuropening stond Ans, met een dienblad met koffie. Het dienblad trilde zo vervaarlijk dat de koffie in de kopjes zachtjes begon te schuimen. Ik ver excuseerde me dat we toch echt weg moesten en beloofde plechtig dat we de volgende keer zeker onze koffie zouden opdrinken. Pas toen we weer buiten stonden realiseerde ik me dat arme Ansie dus een uur had gedaan over het zetten van de koffie. Of over het beklimmen van de trap met diezelfde koffie. Hoe dan ook, dat deed Ansie vast niet for the lol.  

Soms doet je nieuwe smartphone na paar maanden al niet meer wat-ie moet doen. Opladen duurt bijna een dag en een uurtje later moet het al weer opnieuw. Op zijn zachtst gezegd onhandig. Het idee van een mobiele telefoon is dat je jezelf vrij kan bewegen tijdens het communiceren. En zo lang is het snoertje van je oplader ook weer niet. Omdat ik graag weer buiten wilde kunnen bellen besloot ik maar te bellen met de helpdesk. Even kijken wat ze voor me konden betekenen.

  Direct nadat ik het nummer van de Apple Support-desk had ingetoetst hoorde ik een vriendelijke stem: ‘Bedankt dat u contact heeft opgenomen met Apple Care.’ Dat begon goed, ook al snapte ik niet waarom ze me eigenlijk bedankte. Misschien verveelden ze zich een beetje en waren ze blij met de aandacht. Toen ik werd doorverbonden met een medewerker leek dit vermoeden bevestigd te worden.

  ‘Apple Care goedemiddag met Sjeng. Wat goed dat u belt.’ Vrolijke Limburgers maken mijn helpdesk experiences altijd net wat interessanter. Het zangerige accent met daarbij de intonatie die zorgt dat iedere zin klinkt als een halve vraag, zorgen ervoor dat ik uren aan de lijn wil blijven. Voor wie het ontgaan is, dat was dus sarcasme. Voorzichtig legde ik uit dat het eigenlijk niet zo goed was dat ik belde, want ik belde omdat ik een probleem had met mijn iPhone. En volgens mij zijn problemen helemaal niet zo goed. Sjeng liet zich echter niet van de wijs brengen: ‘Maar ik kan u wellicht helpen.’ Dat ook deze zin als een vraag klonk, maakte dat ik daar niet zo heel zeker van was.

  Nadat ik had verteld had dat de batterij van mijn telefoon wat snel leegliep en dat ik daarnaast beste een ei op de achterkant zou kunnen bakken als ik dat wilde, kwam de professional in Sjeng los. ‘Even kijken, heeft u voor mij het serienummer? Dan kan ik opzoeken of u nog binnen de garantie valt.’ Ik ging daar zelf wel een beetje vanuit. Ik had het stomme ding immers pas een paar maanden. ‘Een paar maanden? Het zal er dan om gaan spannen. Moment hoor, even kijken.’

  ‘Gefeliciteerd, u heeft nog garantie. Even kijken, ik ga eerst even de snelle test op afstand uitvoeren. Bent u verbonden met wiefie?’ Nadat ik bevestigend had geantwoord legde hij me uit hoe ik bij de instellingen de test kon starten. ‘En als u dat iekoontje ziet, dan mag u daar op klikken.’ Nou ik kon klikken wat ik wilde, er gebeurde niets. ‘Er gebeurt niets? Momentje hoor, even kijken.’ Terwijl hij even aan het kijken was, voelde ik de batterij van de telefoon weer lekker op temperatuur komen. Jammer dat het geen winter meer was.

  ‘Meneer? Ik kan het zo op afstand niet echt bepalen denk ik. Ik ga er even een collega bijhalen ok?’ Bang om straks op de speaker met twee Limburgers telefoon-doktertje te moeten spelen greep ik in: ‘Zal ik anders gewoon even langsgaan bij de Apple Store?’ vroeg ik hem. ‘Tsja, dat zou u natuurlijk ook kunnen doen, meneer.’ Sjeng was duidelijk teleurgesteld dat hij met niet had kunnen helpen. Maar gelukkig voor Sjeng was zijn rol nog niet helemaal uitgespeeld. ‘Ik moet dan wel een afspraak voor u inplennen meneer.’ ‘Doe dat maar Sjeng. Even kijken wanneer ik kan, ok?’  

Iedereen met een TV kent dat gevoel wel. Wanneer je een programma kijkt, bij voorkeur een real-life soap, en iemand staat zichzelf zo ongelooflijk voor schut te zetten, dat je uit plaatsvervangende schaamte niets anders kan doen dan wegzappen. Een paar minuten later kan je dan voorzichtig terug klikken om te kijken of het ongemak weg is. Vaak is de bewuste persoon dan nog net zo hard bezig om te zorgen dat je weer naar de afstandsbediening moet grijpen. Voor mij was het een van de redenen om mijn TV voorgoed weg te doen.

  Waarschijnlijk heb ik vroeger veel te veel TV gekeken (met afstandsbediening in de aanslag) want ik heb er een nogal vreemde gewoonte aan overgehouden. In de echte wereld, meer real-life wordt het niet, zijn namelijk heel veel mensen die er voor zorgen dat ik ze weg wil zappen. Dat kan natuurlijk niet in het echt, maar daar heeft mijn brein een oplossing voor gevonden: weglopen of ophangen.

  Voorbeeld 1:

  Als een collega bij een bezichtiging vreemde uitspraken doet over, pak ‘m beet, de tweepersoons douche, loop ik altijd net toevallig even naar de andere kamer. Dan moet ik opeens even kijken of het raam wel goed open en dicht gaat. Als ik dan hoor dat de ongemakkelijke stilte voorbij is of er niet meer zenuwachtig wordt gelachen, sluit ik me snel weer aan bij de groep.

  Voorbeeld 2:

  Wanneer ik een telefoniste van een ander kantoor aan de lijn krijg die me wel wil helpen, maar dat gewoon niet kan omdat ze geen idee heeft waar ze over praat, hang ik ‘per ongeluk’ op. Oeps. ‘Ja eehhh nou dat moet ik dan even opzoeken… Momentje hoor. De akte van de eig…’ KLIK. Tuut tuut tuut. Zo gaat dat. Dag.

  Ik was een tijdje erg blij met mijn manier van ontwijken. Ongemakkelijk past gewoon niet zo goed bij me. Maar ik ben bang dat het mijn omgang met mensen toch wel een beetje heeft aangetast. Ik pas het nu namelijk ook toe in andere situaties. Chagrijnig persoon aan de lijn? Sjoerd hangt op. Bitchy persoon achter de kassa? Sjoerd gaat in de andere rij staan.

  I created a monster. Het is nu sterker dan ik ben. Sneller dan ooit ben ik steeds weg. Vaak nog voordat ik het in de gaten heb. Tegen de tijd dat ik me bewust ben van wat er nu eigenlijk gebeurde is het al te laat. Soms heb ik drie rijen in de supermarkt nodig alleen maar om een paar appels af te rekenen. Het kost me zeeën van tijd die ik eigenlijk niet heb! Het ergste is nog dat ik er nu achter ben gekomen wat voor verschrikkelijk mens mijn onderbewustzijn is. Niemand oordeelt sneller en harder over anderen, zonder enige vorm van redelijkheid.  

  Ik heb op kantoor de overeenkomst met onze huidige internetprovider opgezegd en de nieuwe internetverbinding is nog niet geleverd, omdat er wat fout is gegaan bij UPC. Dit zou wel eens even kunnen gaan duren ben ik bang… 

Gister werd ik gebeld door Simone. Zomaar, uit het niets. Simone sprak tegen me alsof ik haar al jaren kende, terwijl dat niet zo was. Het was verfrissend.

  ‘Hi Sjoerd, hoe gaat het met je? Heb je een leuke dag?’

  Bedremmeld vertelde ik haar dat het goed met me ging en dat ik een leuke dag had, al wist ik niet zo goed waarom ze dat allemaal wilde weten.

  ‘De reden dat ik je bel Sjoerd, is dat ik een te gekke aanwinst heb voor jullie team. Hoeveel personeel heb je nu? Ik heb het over Laura, het is echt een kanjer, heel leuk.’

  Ik vertelde haar dat wij geen personeel hebben.

  ‘Waaauw, doen jullie alles zelf? Wat goed! Leuk!’ 

  Dat was ik wel met haar eens eigenlijk.

  ‘Maar Sjoerd, kan je je voorstellen dat je ooit personeel aan zou nemen om wat taken van je over te nemen?’

  Ik gaf toe dat ik me dat kon voorstellen.

  ‘Vind je het goed als ik over een tijdje weer contact met je opneem dan? Laten we zeggen over 6 maanden?’

  Ik vroeg haar of Laura dan nog wel beschikbaar was.

  ‘Oh, eh, nou…’

  Simone leek wat uit het veld geslagen door mijn vraag.

  ‘Ja ik denk wel dat ik voor die tijd al wat voor haar gevonden heb. Ze is zo goed, een kanjer echt. Heel leuk!’

  Of ik dan geen optie kon nemen op Laura.

  ‘Maar we hebben nog meer kanjers hoor! Ook allemaal heel leuk.’

  Ze had Laura misschien wat te goed aan me verkocht. Iedereen na haar zou waarschijnlijk tegenvallen.

  ‘Vind je het goed als ik je een mailtje stuur met wat meer informatie?’

  Als het geen informatie was over Laura, hoefde het niet zo heel erg van mij. Simone deed gewoon net of ze me niet hoorde.

  ‘Info apenstaartje c-o-c-q he? Stuur ik daar alles naartoe. Leuk!’

  Ik beloofde stellig alles goed door te lezen, en ook mensen die niet Laura waren een eerlijke kans te gunnen, als de tijd daar was.

  ‘Nou Sjoerd, leuk hoor. Dankjewel voor het te gekke gesprek. Ik ga weer verder, en je krijgt ook de groetjes van Laura. Doei!’

  Zo plotseling als het begonnen was, was het nu weer voorbij. Ik droomde nog wat verder over Laura, nu al ons beste personeelslid ooit. Hoe zouden we ooit nog zonder haar kunnen?

We krijgen er regelmatig mee te maken. Huizenzoekers die zo vaak hun droomhuis zijn misgelopen dat ze nu radeloos proberen om dan toch maar plan C, D of E te kopen. ‘Ik wil niet nog een keer achter het net vissen hoor!’ vertellen ze ons dan. Dat soort gesprekken lijken altijd op die van twee jonge geliefden, waarvan eentje heel bang is de ander kwijt te raken:

  ‘Ik vind je echt heel leuk hoor.’

  ‘Ja dat weet ik toch?

  ‘Je bent toch niet bezig met een ander?’

  ‘Waarom denk je dat?’

  ‘Dat gevoel heb ik.’

  ‘Ik zeg je toch dat er geen ander is.’

  ‘Ja, maar dat zei de vorige ook tegen me, en je weet hoe dat gelopen is…’

  ‘Je kan mij toch helemaal niet vergelijken met de vorige? Ik ben totaal anders.’

  ‘Ok, sorry, ik vind je gewoon zo leuk.’

  Dit doen ze dan een keer of vier per dag. Minstens. Als het om huizen gaat klinkt het ongeveer hetzelfde:

  ‘Ik vind dit huis echt heel leuk hoor.’

  ‘Ja, dat begrijp ik.’

  ‘Maar er is toch niet een andere partij die gaat bieden?’

  ‘Waarom denkt u dat?’

  ‘Dat gevoel heb ik.’

  ‘Ik vertelde u toch al dat er geen andere partij wil bieden?’

  ‘Ja maar dat zei een andere makelaar ook een keer tegen me, en toen was het huis opeens toch verkocht…’

  ‘U kunt mij toch niet vergelijken met die andere makelaar? Wij zijn totaal anders.’

  Ok, sorry, ik vind dit huis gewoon zo leuk.’

  De geliefden zullen het soms lang volhouden, maar ooit zal de onzekerheid toch weer de kop opsteken:

  ‘Je wil bij me weg he?’

  ‘Hoe kom je daar nou bij?’

  ‘Ik merk hoe afwezig je bent.’

  ‘Ik ben gewoon met heel veel dingen tegelijk bezig, dat heeft niets met jou te maken.’

  ‘Je bent helemaal niet meer met mij bezig.’

  ‘Ik dacht dat het nu wel duidelijk was hoe het zat? Waarom twijfel je dan nog aan me?’

  ‘Omdat ik zo bang ben dat er een ander is. Ik vind je zo leuk.’

  ‘Maak je nou maar geen zorgen, ik ben van jou en van niemand anders, ok?’

  ‘Ok, sorry. Was je maar niet zo leuk…’

  Soms hebben wij een onderhandeling bijna afgerond, maar dan blijkt dat het de potentiele kopers toch niet snel genoeg gaat:

  ‘U wilt het niet meer aan mij verkopen he?’

  ‘Hoe komt u daar nou bij?’

  ‘Ik heb niets meer van u gehoord na mijn laatste bod.’

  ‘We zijn gewoon met heel veel dingen tegelijk bezig nu, dat is niets persoonlijks. Zodra ik nieuws heb van de eigenaar kom ik bij terug.’

  ‘U bent helemaal niet meer met mij bezig.’

  ‘Ik dacht dat u nu wel wist dat de eigenaar er graag met u uit wilde komen. Waarom twijfelt u daar nou nog aan?’

  ‘Omdat ik zo bang ben dat er een andere koper is. Ik vind dit huis zo leuk.’

  ‘Maakt u zich nou maar geen zorgen, we onderhandelen alleen met u en met niemand anders ok?’

  Ok, excuses. Was het huis maar niet zo leuk…’

  De zoektocht naar het perfecte huis is als die naar de ware liefde. Je zal een paar keer verliezen van een ander. Je zal achter verborgen gebreken komen. Er zal tegen je gelogen worden, wat alleen maar kan omdat je iets zo graag wil horen. Je zal het soms willen opgeven. Maar op een dag klopt alles opeens wel. Alles is opeens zoals het hoort, net als je er eigenlijk niet meer op gerekend had. Voordeel hiervan is dat je er dan ook dankbaar voor bent als het wel lukt. En je kan nu herkennen wanneer het echt goed zit. En als dat eerste huis, waar je ooit zo verliefd op was, een slechte fundering blijkt te hebben, is het dus niet jouw probleem. Was al dat achter-het-net vissen toch nog ergens goed voor.

Sommige mensen hebben het maar zwaar. Je kan niet veel anders dan medelijden met ze hebben. Meestal hebben ze dat zelf het meest. Mensen die ooit alles hadden, maar door ‘omstandigheden’ (lees: mismanagement), nu moesten vechten om nog een stukje van hun appeltje voor de dorst te redden. Mag ik je voorstellen aan Klaas de vastgoedbaas.

  Vorig jaar nog, ‘mochten we wel even een paar panden voor hem verkopen’. Cadeautje. De echte waarde deed er niet toe. Hij moest gewoon een vast bedrag hebben, en dat zou hij krijgen ook. Hij zat immers al ruim 100 jaar in het vak. Nadat we hem hadden uitgelegd dat de tijden veranderd waren, ging hij het zelf wel even doen. We moesten maar goed opletten hoe. En weg was Klaas.

  Het was voor hem een koud kunstje.

  Kwam hij vorig jaar nog binnen als een ware vastgoedbaron, deze week zag hij er een stuk minder parmantig uit. Rode ogen, nerveuze blik en het postuur van een man die zeker 10 jaar ouder is dan dat hij vorig jaar was. Hij had veel tegenslag gekend. Funderingen die niet goed bleken te zijn. Of huurders die met huurcommissiezaken waren begonnen. Het allerergste was nog, dat toen hij dat luxe penthouse aan de Amstel eindelijk had verhuurd, de huurder na een maand al was overleden. Verstopte schoorsteen. Koolstofmonoxidevergiftiging.

  Hij had ook altijd pech.

  De banken werkten hem ook allemaal tegen. Dat was hij niet gewend. Klaas wilde wel verkopen tegen de echte waarde natuurlijk. Maar het mocht niet van de bank. Tegelijk eisten de banken dat hij wat dingen ging verkopen. Ze maakten hem het werken gewoon onmogelijk. Vroeger had hij bijna onbeperkt krediet. Of we dat wel wisten.

  Die banken ook altijd.

  En als hij dan een keer iets verkocht werkten zijn partners niet mee. Die wilden nog veel meer hebben voor alles dan hij. En ze moesten toch echt mee tekenen. Vroeger had hij nog wel zoveel geld voor ze verdiend. Hij had altijd zo goed voor ze gezorgd. Hoe konden ze Klaas nou steeds een hak blijven zetten?

  Ondankbare kinderen waren het.

  Maar wij konden hem toch wel helpen? Als we het nou toch voor de door ons berekende prijzen aan de man konden brengen, dan zou Klaas zijn ‘verlies’ wel nemen. En voor ons bleef er heus wel wat lekkers achter, hoor. Klaas wilde gewoon weg. Hij was er klaar mee. De wereld was teveel veranderd. En niet in zijn voordeel. Het ging niet meer zoals hij wilde.

  Hij wilde gewoon lekker naar Spanje.

  Hij heeft gelijk.

Misschien komt het door de toegenomen drukte. Misschien komt het doordat de mensen echt niet beter weten. Wellicht zit er iets in het drinkwater. Ik ben in ieder geval gestopt met het zoeken naar een verklaring. Wat dat ‘het’ is? Steeds toenemende absurditeit. De hele wereld wordt iedere dag een beetje gekker. En het lijkt daardoor of ik over niets anders meer kan schrijven. Niet dat ik mezelf als normaal zie, maar ik kan niet anders dan om me heen kijken en me verbazen.

  Wij dreven als kantoor jarenlang op aankoopbegeleiding, maar nu de markt weer aantrekt krijgen we ook steeds meer te maken met verkoop. Daar is niks mis mee. Er is alleen een fundamenteel verschil met de aankoop. Huizen worden over het algemeen verkocht door een makelaar. Dus als ik met mijn aankoopklanten van bezichtiging naar bezichtiging ga, kom ik meestal alleen makelaars tegen. Nu ik ook steeds vaker bezichtigingen heb in woningen die ik zelf aanbied, heb ik gemerkt dat kopers helemaal niet zo vaak een makelaar bij zich hebben. Dit soort kopers doen het zelf wel eventjes. Ze weten altijd meer van het desbetreffende huis dan ik. Ze zijn ook altijd veel beter op de hoogte van de prijzen in de buurt uiteraard. Zij bepalen ook gewoon hoe alles in zijn werk moet gaan. Terecht natuurlijk. Wie ben ik nou om daar tegenin te gaan?

  Bijvoorbeeld:

  ‘Zeg, ik zie hier staan dat dit huis pas halverwege volgend jaar beschikbaar is.’

  ‘Dat klopt, de eigenaar moet nog een nieuw huis vinden.’

  ‘Maar als ik ga bieden, dan wil ik er wel eerder in natuurlijk.’

  ‘Dat kan helaas niet. De eigenaar moet eerst een nieuw huis vinden.’

  ‘Dan wil ik financiële compensatie.’

  ‘Sorry?’

  ‘Ja, als ik zolang moet wachten, dan wil ik korting.’

  ‘Korting op de aankoopprijs? We hebben nog niet eens een prijs besproken waarvoor u het zou kunnen kopen.’

  ‘Dat weet ik wel, maar dan kunt u daar vast rekening mee houden. Tenzij de eigenaar eerder weggaat natuurlijk, dan wil ik best betalen wat ik het waard vind. Zo schappelijk ben ik dan ook wel weer.’

  ‘U bent te goed. Maar de eigenaar gaat echt niet eerder weg. En ik ga u ook geen korting geven. We hebben namelijk alle tijd, want de eigenaar moet eerst nog een nieuw huis vinden.’

  ‘Ja, maar ik ben de koper, dus ik bepaal dat.’

  ‘Ik denk dat de verkoper hier toch ook wel iets over te zeggen heeft. Gezien het feit dat het zijn huis is.’

  ‘Dat zullen we nog wel eens zien! Goedemiddag.’

  En weg was hij.

  Een week later belde hij me om te vragen of de woning al verkocht was. Ik vertelde hem dat dit niet het geval was, waarop hij zijn onderhandeling besloot voort te zetten:

  ‘Zeg, nu ik u toch spreek, waarom heeft u de woning eigenlijk voor deze prijs aangeboden? U weet toch net zo goed als ik dat het dit niet waard is?’

  ‘Had u dan misschien liever gehad dat ik de woning voor een vaste prijs had aangeboden? Tegen de minimumprijs van de verkoper wellicht?’

  ‘Nou, ik vind gewoon dat u teveel vraagt. Dat gaat u ook nooit krijgen voor dat huis hoor. Zeker als mensen nog zo lang moeten wachten.’

  ‘We gaan toch het maximale eruit proberen te halen ben ik bang. Ik denk dat mijn klant het ook wel op prijs zou stellen als zijn makelaar zoveel mogelijk geld voor hem verdient.’

  Toen gingen alle registers open:

  ‘Als u vasthoudt aan een late levering en een hoge prijs, loopt u natuurlijk de kans dat ik het niet koop.’

  ‘Ik ben mij bewust van de risico’s.’

  ‘Als het toch pas in zo laat in mijn bezit kan komen, kan ik in de tussentijd nog heel veel andere huizen vinden natuurlijk!’

  Omdat ik zijn bravoure wel kon waarderen, speelde ik het spelletje mee:

  ‘Heeft u stiekem al een ander huis op het oog? Misschien is het een goed idee om dat dan te kopen, zeker als u daar wel eerder in zou kunnen. Ik wil u natuurlijk niet ophouden.’

  De lieve man had door dat hij in zijn eigen val was gelopen. Hij ging zich echter niet gewonnen geven:

  ‘Ja, nou ehm… Dat zou ik ook kunnen doen! Maar dan koop ik dus niet dit huis he?’

  ‘Wat jammer. Mijn klant zal het niet leuk vinden om dat te horen. Maar ja, you can’t win them all.’

  Ik dacht het nu toch wel klaar moest zijn met deze meneer. Een week later was het huis verkocht aan iemand anders. Gewoon voor de prijs die we wilden hebben. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik een mailtje van hem kreeg, met een (zeer laag) openingsvoorstel. Een van de voorwaarden was een vervroegde levering. De schat. Ik belde hem op om het slechte nieuws persoonlijk mede te delen:

  ‘Het huis is al verkocht aan iemand  anders? Hoe kan dat nou?’

  ‘Ik zal het maar bekennen, er zijn ook andere mensen komen kijken naar het huis. Helaas is een van die mensen het geworden. Gebeurt wel eens vaker. Dat is dan weer het risico aan de kant van de bieder.’

  Stilte. Nog meer stilte. En toen hing hij op. Ik gun deze man echt een huis. Onder zijn voorwaarden. Hoe absurd die ook mogen zijn. Ik denk alleen niet dat het een huis in ons bestand gaat worden.

Na 25 jaar zonder ook maar een incident op de fiets, was het vorige week opeens raak: een ongeluk. Ze zeggen wel eens dat zo’n ding in een klein hoekje zit, maar daar zou de taxi die me schepte niet hebben ingepast. Mijn fiets nadien overigens wel. Daar was niks meer van over. Het ging allemaal zo snel dat ik me pas achteraf realiseerde wat er nou eigenlijk was gebeurd.

  Toen ik het kruispunt achter het Rijkmuseum overstak leek er niks aan de hand. De straat stond redelijk vol met bijna stilstaand verkeer. Omdat je in de stad vanzelf goed leert fietsen, overzag ik de hele situatie in een oogopslag. Links een tram, rechts een kudde fietsers, her en der wat voetgangers en daartussen een paar taxichauffeurs van wie er minimaal een, zo zou iets later blijken, zwaar gefrustreerd was. Iedereen stond nagenoeg stil, waardoor ik gewoon door kon fietsen (dacht ik). Ik zag een opening in met daarachter niets dan lege weg. Snel om me heen kijkend dook ik er in.

  Ik was het kruispunt bijna over toen er iets vreemds gebeurde. Een van de taxi’s had zich bijna ontworsteld aan de malaise en wilde hetzelfde gat induiken als ik. Ik was op dat moment echter al rechts voor zijn auto. Uit voorzorg zocht ik oogcontact met de bestuurder, toch maar even checken of hij me gezien had. Uit het feit dat hij me direct aankeek maakte ik op dat dit ook zo was. Waarom weet ik niet (mijn blik zal hem wel niet bevallen zijn, dat gebeurt vaker) maar hij gaf opeens vol gas.

  Het was niet de eerste keer dat mijn lichaam op eigen houtje een aantal bewegingen maakte. Het was waarschijnlijk wel de belangrijkste keer. Op het moment dat mijn achterwiel en trapper al onder zijn bumper zaten zette ik me net op tijd af. Mijn enkel twijfelde nog even of hij de rest van mijn lichaam zou volgen, want hij zal al in een steeds strakker worden omhelzing tussen mijn fiets en de taxi. Na flink aandringen van de rest van mijn lichaam besloot hij dan toch maar mee te komen. Een aantal meter verderop kwam de grond al weer in zicht. Na een sierlijke duikvlucht zette ik, met een volmaakte Judo-rol, ooit geleerd tijdens mijn eerste les (dankjewel papa), de landing in. Nog geen halve seconde later stond ik al weer overeind, zonder dat ik nou precies wist wat er aan de hand was.

  Verbaasd keek ik om me heen. Mijn fiets aan gort, mijn enkel dik en bloedend, mensen die vroegen of het wel met me ging. De chauffeur stapte uit. Die moest ook wel geschrokken zijn, dacht ik nog. En inderdaad; van ‘pure schrik’ begon hij me allemaal dingen toe te wensen in het Turks. Dingen die ik half begreep omdat wij op kantoor nauw samenwerken met een Turkse aannemer. Dingen die je anders echt niet hoort. Toen ik het woord ‘verzekering’ stamelde moest hij opeens heel snel naar zijn volgende klant toe. Nog voor ik het doorhad was hij weer onderweg. Lang leve de smartphone met digitale camera dus. Het onderzoek loopt nog.

  Omdat mijn fiets dus voor altijd verloren was, moest ik op zoek naar een nieuwe. Na wat mislukte avontuurtjes op marktplaats kwam ik bij de fietsenmaker op de hoek mijn nieuwe fiets tegen. Hij was mooi, betaalbaar en in goede staat. Perfect dus. Nou ja, perfect… Het is namelijk een verkapte racefiets. Een hele snelle. Veel sneller dan de oude. En ik wil altijd zo snel mogelijk op de fiets, omdat ik nou eenmaal heel ongeduldig ben. Dus sinds deze week vlieg ik werkelijk door de stad. Ik heb nog nooit zo hard rondgereden. Ik hoop op weer 25 jaar zonder een botsing (misschien ben ik nu ook te snel voor de taxi’s die achter me aan zitten), maar ik kan nu niks beloven. Eerst maar even wennen aan het feit dat alles nog sneller gaat. En als het straks weer een keertje misgaat, dan doe ik daarna alles alleen nog maar met de taxi, denk ik.

Werken op de Ceintuurbaan betekent zoiets als: never a dull moment. Er gaat echt geen dag voorbij zonder dat er mensen binnen stappen met de gekste verhalen of verzoeken. Ik zou er iedere dag over kunnen schrijven. Ik doe dat niet, omdat het op een gegeven moment ook niet meer geloofwaardig over zou komen. Maar na wat ons woensdag is gebeurd kan ik gewoon niet anders. 2013 heeft er weer een hoogtepuntje bij.

  Ik zal eerst even wat uitleggen. Omdat Mitch en ik zo vaak gekke mensen over de vloer krijgen, hebben we een spelletje bedacht. Als er iemand voor de deur staat is het de kunst dit zo snel mogelijk in de gaten te hebben. Je hebt in zo’n geval maximaal een halve seconde om de persoon als volgt in te schalen:

  1)  bekende

2 ) bekende waar je geen zin in hebt

3 ) vreemde die er normaal uit ziet

4 ) vreemde die er niet normaal uit ziet (en waar je dus geen zin in hebt)

  Bij nummers 1 en 3 is er niks aan de hand. Bij bekenden pakt degene die voor de persoon in kwestie werkt het op.  En bij vreemden degene die toevallig tijd heeft. Het trucje is bij nummers 2 en 4 razendsnel te doen alsof je het ergens superdruk mee hebt, zodat de ander die persoon te woord moet staan. Bij gelukszoekers moet je altijd eerst hun hele verhaal aanhoren voordat je ze beleefd de deur wijst, dus trust me, je wil dat liever niet.

  Iedereen die mij kent weet dat ik nogal een dromer ben. Ongeveer 70% van de dingen om me heen gaan ongemerkt aan me voorbij. Dit tot grote hilariteit van mijn kantoorgenoten trouwens. Je kan je dus voorstellen dat ik nogal vaak de l*l ben met het deurspelletje. Als je met je gedachten weer eens op een andere planeet bent, kijk je nou eenmaal niet zo snel naar de deur.

  Woensdag was het weer eens raak. Mitch en ik waren druk aan het werk. Tenminste, Mitch was druk aan het werk. Ik was me aan het bedenken welk dier ik zou zijn als ik mocht kiezen (mocht iemand het willen weten: sowieso een dolfijn). Terwijl ik in gedachten door tropische wateren schoot, merkte ik heel vaag in mijn ooghoek iets op. Als je alert bent is dat genoeg om je hoofd te draaien en actie te ondernemen. Maar helaas; dromer. Opeens hoorde ik Mitch zeggen: ‘Sjoerd, pak jij deze even op?’ waarna hij zijn telefoon naar zijn oor bracht en net deed alsof hij ontzettend gebeld werd. Fak, ik moest dus weer.

  In de deuropening stonden twee jongens van een jaar of 25. Ik schudde ze vriendelijke de hand en stelde me voor. In een oogopslag had ik, nu wakker, gezien waar ik mee te maken had. Nette kleding die niet echt net was, een ferme handdruk die niet echt ferm was; dit waren vertegenwoordigers. Ze waren hier om mij iets te verkopen. En ze hadden zich onder het mom van good cop, bad cop allebei een eigen ‘speciale’ identiteit aangemeten. Je had de vrolijk lachende en spraakzame boy aan de ene kant, en de stille strenge kracht aan de andere.

  De vrolijke jongen stak van wal: ‘Goedemiddag, bent u de eigenaar?’ Ik antwoorde bevestigend. ‘Dat kon ik ook wel aan u zien.’ voegde hij er glimlachend aan toe. Het was die dag per ongeluk casual Wednesday voor mij. Met mijn trui, jeans en sneakers kon ik er allerminst uit hebben gezien als de eigenaar. De vrolijke jongen had dus net zijn eigen glazen ingegooid met een compliment. Nou ja compliment. Standaard verkooppraatje is meer op zijn plaats. Hij trok een groen pasje uit zijn zak en liet deze aan me zien. Met ‘zien’ bedoel ik dat ik zag dat het groen was. Ik lees best snel, maar ik kreeg zo weinig tijd voordat hij het ding weer in zijn zak stopte, dat echt geen idee heb wat er op stond.

  In mijn ooghoek zag ik hoe de stille jongen streng rondkeek door het kantoor. Zijn veel te afkeurende blik sprak boekdelen. Deze jongens waren geen hele goede acteurs. De vrolijke jongen maakte oogcontact met de strenge jongen. ‘Toe maar, jouw buurt nu’, zeiden zijn ogen. In mijn hoofd telde ik alvast af. 3… 2… 1… en ja hoor: ‘Als ik vragen mag, hoe heeft u uw beveiliging geregeld?’    

  Aan de ene kant wilde ik de jongens best wel hun verhaaltje laten doen. Ik kan ondernemerschap wel waarderen namelijk. Twee jonge gasten, die na een paar jaar bij een beveiligingsbedrijf te hebben gewerkt, hebben besloten dat zij het zelf beter kunnen. Zo zijn Mitch en ik tenslotte ook ooit begonnen. Maar aan de andere kant was het vooraf al een vrij kansloze zaak. Wij hebben namelijk al een alarmsysteem. En nadat er laatst een ruitje van de voordeur was ingetikt nemen we alle computers gewoon mee naar huis als we klaar zijn. Onze tafel krijgen ze toch niet naar buiten getild. Dat alles legde ik ze in drie regels uit.

  De jongens waren een beetje verbijsterd dat ik ze het gras voor de voeten had weggemaaid. Alles waarbij ze van waarde hadden kunnen zijn had ik namelijk niet nodig. De serieuze jongen mompelde nog wat over camera’s, maar de overtuiging was weg. Het was afgelopen voor het begonnen was. Even voelde ik me schuldig, maar ik bedacht me al snel dat ze het anders ook nooit zouden leren. Had ik ze dan eigenlijk gewoon een dienst bewezen? De handdruk bij het afscheid was wat nog zachter dan die vlak ervoor was geweest. Ik troostte me met de gedachte dat er meer dan genoeg winkels zijn zonder alarmsysteem op de Ceintuurbaan. Het zou vast wel goed komen. Ik gun het ze van harte in ieder geval.

Na een paar jaar de kat uit de boom kijken, besloot ik dat het tijd werd om maar eens te gaan leren golfen. Mitch doet het al een tijdje en ondanks dat hij, volgens de verhalen dan, niet zo heel erg goed is, schijnt hij er veel plezier in te hebben. Als iets leuk blijft als iemand het niet kan, moet het wel bijzonder zijn. Toch? Ik stond altijd wat sceptisch tegenover golf als sport. Mijn redenering: iets wat je op je 60ste soms beter kan dan op je 30ste is wat mij betreft geen sport. Dat noem ik een spelletje. Een spelletje waar een aantal mannen (op middelbare leeftijd) erg veel geld mee kunnen verdienen, dat is waar. Maar het blijft een spelletje.

  De mensen die golf echt als sport zien zal ik uitleggen waarom ze niet goed bij hun hoofd zijn. Golf in het kort: om een punt te scoren moet je ongeveer 3 tot 5 keer tegen een balletje aanslaan. Hoe minder vaak je hoeft te slaan, hoe beter. Kan nooit heel erg vermoeiend zijn lijkt me. Je moet inderdaad steeds achter je bal aanlopen nadat je deze hebt weggeslagen. Maar lopen dus, niet rennen. Ook dat is niet iets waarvoor je veel hoeft te trainen. Zelfs bij honkbal moeten ze af en toe nog rennen. Mocht je helemaal niet meer kunnen lopen, geen probleem! Dan hebben ze hartstikke handige karretjes voor je. En het competitie element dan? Dat heb je ook bij poker. Soms ook super spannend, maar ook niet echt een sport.

  Anyway, omdat ik dol ben op spelletjes, ging ik leren golfen. Ik schreef me in voor een tweedaagse golfvaardigheidsbewijs (GVB) cursus, mét slagingsgarantie. Die uitdaging durfde ik wel aan. Op een zonnige vrijdagochtend meldde ik me bij Golfbaan De Hoge Dijk. Er waren zo’n 20 andere cursisten aanwezig en de groep werd verdeeld in beginners en gevorderden. Als je al een keer een paar ballen hebt weggeslagen mag je jezelf best een gevorderde noemen vond ik, dus ik ging mee met de stoere groep. Aan die beginners kan je jezelf toch niet optrekken?

  De leraar van onze groep, John, legde uit dat hij ons in twee dagen ging leren hoe we ballen weg moesten slaan. Je had een slag voor ver weg (driven), eentje voor iets minder ver weg (pitchen), eentje voor nog iets minder ver weg (chippen) en de meest frustrerende: die voor dichtbij (putten). 4 soorten slagen in 2 dagen, dat ging dus wel goedkomen. En inderdaad, na wat gehark in het begin voelde ik me al snel vertrouwd met de verschillende slagen. Hoe minder ik nadacht (en hoe minder geforceerd ik de bal 300 meter ver probeerde te slaan) hoe beter het ging. Praktijk gedeelte: check!

  Er was alleen iets wat ik over het hoofd had gezien... het theoriegedeelte. Toen ik mijn aanmelding nog eens goed had doorgelezen, zag ik dat er voor dit deel van de cursus géén slagingsgarantie was. Ik kan je verklappen dat ze daar een zeer goede reden voor hebben. Iemand die ooit zijn theorie voor het autorijbewijs heeft gehaald weet wel wat ik bedoel. En het boek met golfregels is trouwens dikker dan die waar de verkeersregels in staan. De golfregels zijn namelijk bedacht, vastgesteld en opgeschreven, over een hele lange periode, door mensen zonder (of juist met…) veel gevoel voor humor. Uitzonderingen zijn dan ook meer regel dan uitzondering. (Mensen die voorgaande zin verwarrend vinden raad ik aan niet te gaan golfen.)

  Diegenen die mij een beetje kennen, weten dat ik niet echt graag studeer. Ik kan nog zo vastberaden beginnen, na zo’n 15 minuten is er altijd wel iets te vinden dat interessanter is in mijn directe omgeving. En als zoiets niet te vinden is creëer ik het wel. Ten tweede heb ik ook nooit de behoefte gevoeld om ruim van te voren ergens voor te studeren. De avond- of de ochtend ervoor moet genoeg zijn. Vinnik dan. De laatste keer dat ik hier spijt van kreeg was tijdens mijn studie. Dat is al weer een tijdje terug. Ik was daarom vergeten hoe het voelde.

  Tijdens de gezamenlijke lunch met de mede-cursisten keek ik alleen maar op mijn iPhone. Supergezellig natuurlijk. Ik  had een app met theorievragen en oefenexamens. De oefenexamens die ik maakte stelden me niet gerust. 50/50. Nadat ik Mitch voor de 4e keer had gebeld om me weer iets uit te leggen, was de tijd dan toch aangebroken. Met klamme handjes en een veel te hoge hartslag (was het dus toch een beetje sport) begaf ik me naar de examenruimte. 30 multiple choice vragen, minimaal 25 goed om te slagen en 60 minuten de tijd. Go.

  Tien minuten later was ik klaar. Ik keek een beetje zenuwachtig om me heen. Hoezo was ik al klaar, terwijl de rest nog aan het zuchten en steunen was? Ik keek alle vragen een-voor-een nog maar eens na. Zelfde resultaat. Twee minuten later was ik dus nog steeds klaar. Inleveren dan maar. De examinator keek wat geagiteerd op van zijn Golfers Magazine. ‘Zo, dat is snel. Zeker goed geleerd…’, fluisterde hij sarcastich. De laatste keer dat ik dit had meegemaakt was tijdens mijn middelbare schoolexamens. Het gevoel toen was overigens precies hetzelfde. Twijfel en nog klammere handjes.

  30 minuten later kwam de examinator met de resultaten. Omdat hij de namen op alfabetische volgorde afging moest ik nog wat langer wachten. En toen kwam het: ‘Meneer Kok…..26 goed, met hakken over de sloot geslaagd.’ Een zucht van verlichting trok door mijn lichaam. Alle spanning viel direct van me af waardoor mijn benen nog slapper werden dan ze al waren. Terwijl ik me diep van binnen vurig voornam om nu toch echt alles in de toekomst wel goed- en ruim van te voren te leren, schudde ik de examinator, breed glimlachend, de hand. Toen ik naar buiten liep bedacht ik dat het daadwerkelijk golfen zelf, hierbij vergeleken een walk in the park moest zijn. Hoe ver ik daar naast zat merkte ik pas, toen ik een paar weken later voor het eggie de baan op mocht. Ik heb nog veel te leren.

Soms gaat het allemaal te snel voor me. Ik kan me best aanpassen, maar niet continue. Stiekem ben ik best wel een gewoontedier. Nou ja, stiekem. Als ik ergens aan gewend ben en het bevalt, is de kans groot dat ik er geen afscheid van neem. Iedere keer weer opnieuw, als ik word gedwongen tot verandering, zet ik eerst mijn hakken in het zand. Zo lang mogelijk probeer ik vast te houden aan wat ik ken. Ik verbaas me er iedere keer weer over dat het achteraf zo mee kan vallen. Zo heb ik pas onlangs (ik geloof als laatste) afscheid genomen van mijn ouwe trouwe BlackBerry.

  Ik heb gekozen voor de iPhone. De accountmanager van T-Mobile vond dat onbegrijpelijk (Samsung schijnt veel beter te zijn) maar het leek me de veiligste keus. Iedereen om mee heen heeft namelijk ook een iPhone, dus dan kan ik vragen om uitleg als ik iets niet snap. De accountmanager kwam overigens niet heel betrouwbaar op me over. Nadat het duidelijk werd dat ik niet voor ‘zijn’ Samsung ging kiezen, was mijn keuze voor de iPhone 5 opeens de allerbeste die je kon verzinnen. En als ik van salsa en beachparties hield dan moest ik zeker de witte nemen, volgens hem. Ik heb nu dus een zwarte iPhone.

  De telefoon werd al binnen een paar dagen afgeleverd. De koerier kwam al vroeg in de ochtend ons kantoor binnengewandeld. Ik deed net alsof ik het te druk had om het ding uit te pakken en aan te zetten. De hele dag lag het pakketje naast me op tafel. Ondertussen had mijn BlackBerry doorgekregen dat zijn einde snel naderde. Van verdriet liep het arme ding nog sneller en dieper vast dan normaal. Voorzichtig pakte ik het doosje uit…

  Het heeft me welgeteld 10 minuten gekost om het systeem onder de knie te krijgen. Een wereld van gebruiksgemak en apps ging voor me open. Zo kon het dus ook! Ik heb het jaren kunnen uitstellen maar ik heb nu echt geen idee meer waarom ik dat het gedaan. Alle ‘I told you so’s’ doen me helemaal niks. Het werkt goed en het werkt meteen. Ik ben er aan gewend. Eind goed al goed? Nee. Ik moet nu namelijk dansen naar de pijpen van Apple.

  Bij Apple wisten ze binnen een week alles van me natuurlijk. Ik moest allemaal accounts maken voor mijn telefoon en mijn laptop. Dus mijn search history, emails en alle andere gegevens zitten nu in hun cloud. En bij Apple werken een paar sadisten. Een paar hele nare mannetjes die er plezier in hebben om mij uit mijn comfortzone te halen. Ik zie het helemaal voor me: ‘Kijk, die jongen is na een maandje helemaal gewend aan zijn iPhone. Dat kan natuurlijk niet zomaar! Laten we een update maken waardoor alles weer anders is… Hahahahaha!’

  Ik heb nu al twee dagen een melding in mijn ‘Appstore’ en eentje in mijn ‘Instellingen’. Het zijn precies dezelfde meldingen. Ik moet mijn telefoon updaten. Als ik er voorzichtig op tik zie ik: ‘Deze update heeft een schitterende nieuwe vormgeving (wil ik niet, die ouwe is toch prima!) en bevat honderden nieuwe functies…’ Oh Apple wat ken je me toch slecht! Honderden nieuwe functies? Ik heb die ouwe nog niet eens allemaal geprobeerd!  

  Mijn hakken gaan weer in het zand. Ik blijf gewoon bij het oude, tot het echt niet anders meer kan. Ik laat iedereen om me heen updaten zodat zij allemaal om leren gaan met het nieuwe systeem. Als alle bugs eruit zijn en ik echt niet anders meer kan druk ik misschien wel op installeren. En als het niks is kan ik altijd nog mijn ouwe trouwe BlackBerry uit de kast pakken. Die heeft maar een paar functies, en die worden ook nooit vernieuwd. Zo hoort het ook.

Soms maakt het niet uit wat je doet. Al doe je nog zo je best, je doet alles fout. Als je jezelf eens een keer rustig houdt kom je ongeïnteresseerd over. En als je juist je best doet ben je opeens zo dwingend. Either way: je kan net zo goed meteen stoppen, want je gaat het niet winnen. Laatst had ik zo’n dag.

  Om 08:30 mochten Mitch en ik ons melden bij de Kamer van Koophandel. Omdat we nu in het digitale tijdperk leveren en alles via het internet kan, is het ook erg logisch om iemand daar ter plekke een formulier in te laten vullen. Het is ook heel moeilijk om dat soort dingen zelf te doen. Snap ik helemaal. Ondernemers hebben over het algemeen ook meer dan genoeg tijd voor dat soort dingen. Verder toch niks te doen.

  Normaal gesproken ben ik al geen ochtendmens. Maar omdat ik de dag ervoor een leuke borrel had gehad, was het deze keer nog wat zwaarder dan anders om alert te zijn. Met mijn ogen nog half dicht (Mitch reed gelukkig) kwam ik precies op tijd het gebouw van de KvK binnen. Zonder veel acht te slaan op wat er om me heen gebeurde liep ik rechtstreeks naar de ‘koffiemachine’. De aanhalingstekens in de zin hiervoor gebruik ik uiteraard om aan te geven dat er dus geen koffie in de machine zat. Wel iets bruins, maar dat smaakte in de verste verte niet naar koffie. Gelukkig was ik nog niet in staat tot kritisch denken op dat moment.

  Ondanks dat ons met klem verzocht was op tijd te komen, moesten we toch maar even plaats nemen in de wachtkamer. De werknemers van de KvK moesten natuurlijk ook nog even een kopje ‘koffie’ drinken om op te kunnen starten. Net toen ik me realiseerde dat er een goede reden was, dat wat er in mijn beker zat niet naar koffie smaakte (chocolademelk), werden we naar voren geroepen.

  Een vrouw op middelbare leeftijd, die het concept ‘aantrekkingskracht’ al lang geleden had laten varen, verzocht ons mee te lopen. Gebiologeerd keek ik naar haar vlotte stekeltjeskapsel. De highlights gaven het geheel de look van een tijgerprint. Ik heb me altijd afgevraagd wat vrouwen er toe drijft om zichzelf zo’n haardracht aan te meten. Op jonge leeftijd hebben ze nog lang haar. Dat is meestal de leeftijd dat ze hun man ontmoeten. Dan trouwen ze, krijgen ze een paar kinderen en verhuizen ze naar een leuke nieuwbouwwijk in pakweg Almere. Als de kinderen de pubertijd bereiken kan het lange haar er af. En dan boos en verdrietig zijn als je man opeens wil scheiden… De buurvrouw bij wie ze dan troost vinden heeft meestal hetzelfde kapsel, maar dan in een ander kleurtje.

  De vrouw (haar naamplaatje las Marja, maar ik zal haar Truus noemen, omdat Truus nou eenmaal beter bij haar past) besloot meteen dat ze me niet mocht. Truus had namelijk veel mensenkennis opgedaan tijdens haar spannende carrière bij de KvK. Truus had mij direct door. ‘Die zal zijn zaken vast niet serieus nemen…’ zag je haar denken. Mitch, die het normaal gesproken altijd goed doet bij dit soort vrouwen, probeerde de bliksem nog een beetje af te leiden: ‘Dat was nog een heel gedoe hoor Marja, het invullen van die formulieren.’ Truus meende echter sarcasme in zijn stem te horen en heeft hem vanaf dat moment niet meer aangekeken. Alle aandacht weer op mij…

  Truus had ons huiswerk nagekeken en was erachter gekomen dat ze misschien toch niet geheel onmisbaar was. ‘Alles is goed ingevuld, ik zal het in de computer zetten.’ Mitch zag me aanstalten maken om haar te vertellen over de vele mogelijkheden van het online invullen van formulieren, en schopte me net op tijd, keihard, tegen mijn scheen. ‘Hou je bek, we zijn bijna klaar.’ beet hij me toe. Truus keek op en zag de grimas op mijn gezicht aan voor een gaap. Niets ontging haar ook… ‘Zo, ben je eindelijk wakker? Nu je er toch bent, heb je nog inkomsten uit andere bronnen?’ ‘Nee, eigenlijk niet,’ zei ik wat schaapachtig. Toen kwam de vraag die in een klap verduidelijkte wat ze van me dacht: ‘Nee? Ook niet uit studiefinanciering of zo?’

  Ik was gewoon niets anders dan een studentje dat maar eens een eigen bedrijfje ging beginnen. Geen zin om te studeren en daarom maar de makkelijke weg genomen. Ik nam verdorie de KvK niet eens serieus! Die Truus toch, daar had ze me. Betrapt. Ik tekende snel het uitgeprinte formulier dat ze ons voorhield en mompelde dat ik nu toch echt naar college moest. Truus groette me niet eens. Ik had het voor altijd verpest.  Sorry Truus, ik bedoelde het echt niet zo… 

Op een dag leer je lezen. En dan heb ik het niet over lettertjes. Dat leer je al in groep 3 als het goed is. Ik heb het over mensen lezen. Het kunnen lezen van mensen is 1000 keer belangrijker dan al het andere lezen bij elkaar opgeteld. In ons werk dan. Als ik op vakantie ben neem ik gewoon een boek mee. Beetje raar om op het strand de hele tijd mensen te gaan lezen.

  Het heeft wel een paar jaartjes geduurd voordat Mitch en ik het een beetje konden. Mensen willen zichzelf namelijk liever niet laten lezen. Je moet dus eigenlijk tussen de regels door lezen. Ik denk het dat op die manier leren wel de beste is. Je vergeet daarna nooit meer hoe het werkt. En we krijgen meer dan genoeg leesstof voor onze kiezen. Dagelijks.

  Mitch had deze week een kennismakingsgesprek met een open boekje. Deze meneer vertelde honderduit over hoe hij zich van conciërge tot ICT expert (spreek uit: ei-sie-tie ekspurt) heeft opgewerkt. Ik merkte al snel dat hij zich in een veel te hoog tempo had ontwikkeld. Zijn taalgebruik sloot namelijk niet helemaal aan bij zijn nieuwe imago. Hij had zich nog niet kunnen aanpassen. ‘Ik weet allang welke documenten ik moet opleveren voor de hypotheek.’ Dat dus.

  Omdat hij nu eigenlijk de nieuwe Steve Jobs (spreek uit: Stief Djobs) was geworden moest er een huis gekocht worden. ‘Want dat huren is maar water naar de zee brengen, niet?’ Nadat Mitch rustig had uitgelegd waar we hem precies mee konden helpen, werd hij opeens wat serieuzer. ‘Ik wil wel even eerlijk met u zijn hoor. Ik ga straks nog naar een andere makelaar toe. Even appels met peren vergelijken, weet u wel.’

  Hij vertelde Mitch dat het hem niet om de prijs ging, maar om het ‘totale plaatje’. Als dat namelijk klopte, dan wist hij het meteen. ‘Je wil toch gewoon waar voor je centjes. Dan doet de prijs er ook niet meer toe.’ Mitch voelde de bui al direct hangen. Het ging om enkel en alleen de prijs. Deze meneer zouden we waarschijnlijk niet meer terugzien. ‘Nou, een goedemiddag samen. U hoort van mij.’

  Een uurtje later ging de telefoon. ‘Ja is de heer Westerduin er? In gesprek? Oh dan vertel ik het wel even aan u. Ik heb besloten om toch voor het andere kantoor te kiezen. Het financiële plaatje bij die makelaar is namelijk goedkoper.’ Ik wenste de goede man veel succes en legde de telefoon met een brede glimlach neer. Ik hoefde alleen even kort opzij te kijken naar Mitch, die aan één blik genoeg had om te weten wat er was gezegd. Goed gelezen.

Ik word achtervolgd. Nou zullen vast wel meer mensen dat hebben. Je kunt bijvoorbeeld achtervolgd worden door je verleden, door schuldeisers of door enge meneren. Maar ik word achtervolgd door iets veel ergers: straatveegmachines. Het maakt niet uit waar ik loop. Het maakt niet uit wanneer ik loop. Altijd, overal straatveegmachines. Samen met de mannen gewapend met de klassieke heksenbezem, hebben ze zich Amsterdam eigen gemaakt. Dit is hun terrein nu.

  Terwijl ik dit schrijf hoor ik in de verte al weer het aanhoudende gehuil van de blaadjesblowers. Het geluid dat de blowers voortbrengen verraadt niet waar ze heen gaan. Het kan soms lijken of ze de hoek om zijn, waarna ze dan opeens voor je deur staan. Doodeng. De blaadjesblowers liepen vroeger los door de stad, maar zijn nu dus gekoppeld aan de vegers. De vegers kunnen niet zonder de veegmachines, dus overal waar ze gaan is het nu bal.

  Vroeger zag je ze één of twee keer per week. Meestal vlak nadat het vuilnis was opgehaald. Tegenwoordig zie ik ze iedere dag. Of eigenlijk, iedere ochtend. Het maakt niet uit of het een vuilnis ophaaldag is of niet. Er zullen vast wel weer wat papiertjes of zo op straat liggen, ergens. Ze hebben er een traditie van gemaakt om rond een uur of 07:00 ’s ochtends onder mijn slaapkamerraam te stormen. Ze hebben er een specialiteit van gemaakt om me voor mijn kantoor tegen te komen. En dat laatste is erg knap. Het maakt namelijk niet uit hoe laat ik naar kantoor loop. Ze zijn er altijd, ‘toevallig’.

  Ik vond het voeger altijd fijn om naar buiten te lopen om te bellen. Gewoon, even weg van kantoor om in alle rust een gesprek te voeren. Dat kan dus niet meer. Let me paint you a picture: De telefoon gaat. ‘Hi papa.’ ‘…’ ‘Nu? Geen probleem, ik loop wel even naar buiten, moment.’ Ik loop de deur uit, stralende zon, perfect. Ik draai meteen naar rechts om vervolgens meteen de straat over te steken. Ik loop snel de (normaal super stille) Dusartstraat in en pak mijn telefoon er weer bij.

  ‘Ja, daar ben ik weer, wat wilde je weten?’ ‘…’ ‘Hmmm, nou dat kan ik je wel uitleggen hoor. Ik was…’

  BHUUAAAHAAAAAAAAAAAAAAARRRRRSSSSSSSSSSSSSHHHHHHGGGGFTTTT !!!!

  Uit het niets duiken ze op. Twee vegers, twee blaadjesblowers, en een veegwagentje (mét hogedrukspuit). Tergend langzaam komen ze me tegemoet. Ik versnel mijn pas, zodat ik ze snel voorbij zal gaan. Precies op het moment dat ik er langs loop, en mijn telefoon weer aan mijn oor zet, maakt het wagentje een zeer korte U-turn, waardoor deze nu dus achter me aan rijdt. Hopeloos dit. Ik trek een kort sprintje terug naar kantoor en trek daar aangekomen de deur achter me dicht. ‘Pap, ik bel je vanavond wel ok?’

  En weet je wat het ergste is? Het is nog niet eens herfst. 

De stad Amsterdam heeft een geheim. Een heel groot geheim. Al jaren worden om de haverklap grote delen van de stad afgesloten, waarbij ‘ze’ die stukken daarna in hun geheel uitgraven. Dan, na een tijdje, gooit ‘men’ de gaten weer dicht, maakt 'iemand' er weer stoep of straat van, en doet-'ie' net alsof er niks is gebeurd. Niemand weet waarom ‘ze’ dit doen. Heel soms leggen ‘bepaalde mensen’ andere stenen neer, maar meestal gewoon dezelfde. 

Als er een straat is afgesloten, moeten de auto’s die daar normaal staan ‘maar effe om de hoek’ parkeren, waar het altijd al vol is. Als de straat waar ze gewoonlijk staan weer bereikbaar is, zijn er altijd een of twee parkeerplekken verdwenen. Ze waren er eerst wel, maar zijn dan opeens veranderd in een stukje stoep midden tussen de andere parkeerplaatsen. Zomaar. Het lijkt wel een stoelendans. Niemand weet waarom de gemeente dit doet.

  Een aantal jaar geleden zijn ze zelfs begonnen met het graven van een tunnel, recht onder het centrum door. Dit onder het mom van een zogenaamde ‘noord-zuid lijn’. Dat ding had allang klaar moeten zijn, maar de oplevering wordt ieder jaar uitgesteld. De ondergrondse stations op de route zijn grote diepe kuilen met een hoop beton en staal erin. Maar je kan er nooit inkijken. Ze zitten namelijk allemaal vol met beton en staal, en de ingang wordt angstvallig geheim gehouden. Niemand weet waarom.

  Ikke dus wel.  Komt-ie:

  Amsterdam was rond het jaar 1600 het centrum van de wereld. Zoals later Londen en nu New York (en straks Beijing). Er werd in die tijd ongelooflijk veel goud verdiend met handel (of met rooftochten, maar net hoe je het ziet). Ze waren hier toen maar met een paar mensen, dus dat goud kregen ze natuurlijk nooit op. Wat doe je met goud dat je niet op krijgt? Nee, dan breng je niet naar de bank. Iedereen weet wat er gebeurt met goud dat je naar de bank brengt. Dat raakt kwijt. In plaats daarvan verstop je het. Het liefst begraaf je je goud. In de kelder of in de tuin. Of in wat toen nog weilanden waren. Dat is veel veiliger.

  Amsterdam is gebouwd op een moeras. Dat kan je bijvoorbeeld aan alle scheefgezakte huizen zien. Die huizen stonden ooit allemaal recht, voor een paar jaar, en nu is het ‘de charme van de stad’ dat ieder huis een eigen oriëntatie heeft. Ik vind het persoonlijk een groot gemis dat de wereldkampioen biljarten nooit uit Amsterdam zal komen, maar dat terzijde. Amsterdam staat dus op een moeras en dat goud, wat al die rykeluijschmensen ooit hebben begraven, is erg zwaar. Dus dat is naar beneden gezonken.

  De meeste mensen die hier wonen en werken, hebben geen idee van het verleden van de stad. De meeste mensen die hier wonen en werken, komen namelijk helemaal niet uit Amsterdam. De stad zelf, daarentegen, weet dat natuurlijk wel! Het is geen geheim dat ons stadsbestuur nogal geilt op geld, kijk maar eens naar de parkeertarieven in een gemiddeld stadsdeel. Amsterdam zelf is daarom, om haar eeuwige honger naar geld te stillen, gewoon aan het graven naar dat goud! De hele stad wordt systematisch omgespit, van ons belastinggeld, om die oude schatten terug te vinden.

  ‘Heeft niemand dat dan door?’ hoor ik je vragen. Nee. De stad is niet dom. Zolang de stad iedere keer dat ze de boel weer dichtgooien een paar van de (toch al schaarse) parkeerplekken laat verdwijnen, zal de lokale bevolking zich daar zo kwaad om maken, dat ze nooit meer naar het grote geheel zullen kijken. Slim. Ik was er zelf ook nooit opgekomen, als de stad niet een cruciale fout had gemaakt: het inhuren van echte piraten om de schatten op te graven.

  Vorige week werd het me duidelijk. De stoep pal voor ons kantoor moest om (toen nog) onduidelijke redenen worden opengebroken. Twee mannen met ontbloot bovenlijf begonnen met het afzetten van het trottoir. Als ze voorbij liepen sleepten ze hun schep over de stenen, zoals hun voorvaders ooit hun zwaard over het dek lieten gaan. Het geluid ging door merg en been.

  Een van de twee pakte een stuk papier uit een tas en bestudeerde het langdurig. Ik meende een groot zwart kruis te zien staan. Opeens begon er een met graven. De grootste van de twee, die de kaart had bestudeerd, keek naar binnen. Hij zag de verschrikte blik in mijn ogen en lachte zijn gouden tanden bloot. De volgende dag lag de stoep er weer precies zo bij als altijd. Als je niet beter wist had je niet eens doorgehad dat ‘ze’ er waren geweest. De stad weer wat goudstukken rijker, wij weer een parkeerplaats armer…