#koesteren

Bevrijdingsdag – 5 mei 2025 Tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog een dag om te viereneen dag om te feesteneen dag van festivals,van markten en braderieëneen dag van dankbaarheid ookdat wij dat alles kúnnen vierenmaar het vieren van de bevrijdingbrengt ook verplichting met zich het feest van de vrijheidmogen én moeten wij doorgevendus als wijna een dag van feestenslapen gaanwacht ons de dag…

heerlijkzijn de ogendie altijd lachenfijn is de taal die met humor sprekendoneindig wel lijktde warme aandachtdie zorgzaam koestertniemand die zietdat langzaam verdrinktwat jou gaande houdwant even voor jouzelfis er nooit de tijdje voelt je drenkelingin de zee van gelukdie jij golven laatmeestal in de schaduwblijft jouw kus helendvoor wie jij lief hebtde naaste of de ziekedie jij met zorg…

in het morgenlichtbesef ik meer dan ooitdat jij niet meer hieraltijd nog in mij benttranen in mijn ogenkleuren tot regenboogals ik zachtjes vertelwat mij de dag brengtin het morgenlichtheldert mijn geestdie ‘s nachts droomdedat lief koesterendwij weer samen lagenmet zijn zonnestralenwast het mijn verdriettot bron van energiein het morgenlichtzijn het jouw woordendie met zachte handmij de benen…

dag pa onverwoestbaar leek jij – toch – vergankelijk ook stoffelijk althans maar onuitwisbaar – onvergetelijk – hartverwarmend ook in mijn herinnering: wat je dacht en zei wat je deed en liet

ik koester naast de pijn van het verlies met vreugde en dank die je was wilde zijn

als een warme deken – voortdurend – draag ik jou bij het verder gaan

bij een overlijden

koester de jaren – van harte

verjaren is in dankbaarheid omziend stilstaan bij voorbije tijd die jou gegeven is

verjaren is verlangend kijken naar alles wat na het nu de toekomst brengt

verjaren is het verleden in heden ankeren en hoopvol reiken naar het leven morgen

dat wat die terugblik aan jou toezingt jou verlangen laten mag naar het vergezicht dat voortgaand lonkt

dat van dat anker de kleuren zijn als van een regenboog