#kindergedicht

Ik heb een nieuw goocheltrucje geleerd. Deze truc is heel leuk. Ik draai zesenhalf keer rond mijn vinger en dan zeg ik deze spreuk: Oh wat wou ik dat ik kon kruipen als een beestje o zo klein. Dan zou alles om me heen plots zo veel groter zijn! Dan spring ik acht keer op en neer en vrijwel meteen, Transformeer ik in een klein schattig spinnetje dat houdt van iedereen.

Als liefdevolle spinnenvriend kruip ik over de vloer, Met mijn acht kleine pootjes trappel ik heel stoer. Ik klim de muur op, net als die ene superheld maar ik was eerst. Ik loop zelfs over het plafond zonder te vallen, heel beheerst. Ik laat me vallen naar de tafel, ik bengel aan een draadje. In mama’s pasgebakken taart, maak ik een heel klein gaatje.

Deze gigantische aardbeientaart is lekker smullen! En er is genoeg om mijn spinnenbuikje honderd keer te vullen. Maar nu kruip ik verder, naar mijn volgende klus. Stiekem sluip ik binnen, in de kamer van mijn zus. Terwijl zij staat te zingen, kruip ik naar haar toe. En wanneer ze het niet verwacht, roep ik plots boe!

Mijn zusje schrikt en ze ziet me staan. Een giechelend spinnetje met kleren aan. Kwaad is ze, ze grijpt een sloef. Maar ik loop er al vandoor, zoef! Ze mept en mept en mept, maar gelukkig ben ik lekker te snel. Uiteindelijk weet ik me te verstoppen onder een onopgeruimd monopoliespel.

Wanneer mijn zus me weer vergeten is, Kruip ik weg naar de duisternis. Daar in een donkere stoffige hoek, Krijg ik van een andere spin bezoek. Het is een meisjesspin, ze draagt een roze strik. Het is liefde op het eerste zicht, want zo’n spin ben ik.

Wat een mooi lief spinnetje, Van haar maak ik mijn vriendinnetje. Een spinnendansje doe ik voor haar. Ik zwaai met mijn pootjes, een romantisch gebaar. Mijn danspassen zijn een prachtig zicht. Dan zing ik haar een liefdesgedicht.

O wat zijn je ogen schoon, ja alle acht. Niets zo betoverend als jij kruipt door deze nacht. Ik weef een dromenvanger voor je, dan slaap je vredig voortaan. Lieve Trippelien laat me hier nu niet staan. Streel me met je pootjes, kus me met je tangen. Onze geleedpotige liefde is al waar ik naar kan verlangen.

Hobbel de hobbel de hobbel!

Daar komt Ridder Koen op zijn stokpaard, Wobbel!

Nobel als hij is, draaft hij door het sprookjesbos.

Met Wobbel wit als sneeuw, als zijn nobel ros.

Halt! Druk op de remmen! Was ist das?

Een bende boze trollen komt uit het struikgewas!

Ridder Koen neemt zijn zwaard,

en springt van zijn paard!

De trollen versperren de weg

En ze roepen “Dikke pech!”

“Jij domme sufkop in het harnas!”

“Wij, lelijke dikke trollen, laten niemand door deze pas.”

Ridder Koen was niet akkoord,

Want hij had het verhaal gehoord

Van een mooie prinses die de koning had verloren,

En nu onder het gezag van een draak, vast zat in een toren.

Om de prinses te redden moest Ridder Koen langs de trollen.

Die lelijke beesten mochten niet met de ridder sollen!

Hij hief zijn zwaard en zei:

“Jullie zullen geen boel zoeken met mij!”

“of anders doe ik schwing schwing met mijn zwaard,”

“En sla ik jullie allemaal in elkaard!” [ de D is stil]

De trollen gromden terug:

“Grom grom!”

(Want dat is gewoon hoe grommen klinkt.)

“Wij zijn niet bang van jou, ridder! Jij stinkt!”

Ridder Koen gebruikte echter uitstekende deodorant.

Hij viel aan, stak zijn zwaard in een trol en de trol zei: “Aowh!”

“Dat doet wel pijn hoor! Waarom zo agressief?”

“Ja!” zei een andere trol. “Dat is toch helemaal niet lief?!”

“Oei sorry mannen!” zei Ridder Koen.

“Nu heeft Jerry een gat in zijn buik! Wat moeten we nu doen?”

“Ik denk dat ik eventjes ga liggen.” Zei Jerry. Hij was moe.

“Als we niet gaan vechten? Wat wil je dan dat ik doe?”

“Onze drie raadsels oplossen.” antwoorden de trollen.

“Als je die kan oplossen mag je het afbollen.”

“Goed goed.” Zei de dappere ridder. “Vraag maar raak!”

Een trol vroeg: “Hoeveel koppen heeft een draak?”

“Nul nadat ik ermee klaar ben!” zei de ridder zelfzeker.

Dan vroeg iemand: “Hoeveel water past in een beker?”

De ridder dacht na en zei: “Ongeveer tien slokken!”

Nu stapte de oudste wijze trol naar voren met zijn twee stokken.

Of nog beter gezegd: krukken.

Zonder die, zou rechtstaan niet lukken.

Met een haperende stem sprak de oude trol:

“Als je vanaf hier een gat zou graven dwars doorheen de aardbol,”

“Waar kom je dan uit?”

De ridder dacht heel diep na. En dan riep hij uit:

“Dat is een strikvraag! De aarde is plat!”

De trollen keken elkaar aan. Eentje krabde aan zijn gat.

“En?” vroeg Ridder Koen. “Heb ik de vragen juist?”

“Hoe moeten wij dat nu weten?” Zei de trol met de puist.

“We hebben geen idee. Wij zijn niet exact wetenschappers.”

“Maar we zullen je door laten want jij bent zo knap en dapper!”

“Dank u wel!” zei Koen, en hij sprong weer op zijn ros.

De trollen gingen opzij en lieten de ridder los.

“Juhuu! Wobbel!” en daar gingen ze weer op avontuur.

Wobbel rende aan volle snelheid met Ridder Koen achter het stuur.

De dappere ridder had een grijns boven zijn kin,

En tezamen met Wobbel, reed hij rechtstreeks de ravijn in.

Halve #Maan, een #gedicht voor #kinderen.

. Hé, heb jij het al gezien? Iemand heeft aan de maan gezeten! Zij is dwars doormidden, de helft ineens vergeten. . Misschien is het wel weg gegumd of met een mes in twee, een hele hete bliksemstraal van boven naar benee. . Het is onbegonnen werk om ernaar te gissen, maar daar aan de onderkant zag ik het nog sissen. . We wachten nu maar even af of de maan nog opbloeit en haar bollebozentoet…

De Maan en de Evenaar

~

Wat is er met de maan gebeurd

ik kijk omhoog en verwonder mij

ze is zo ineens maar omgevallen

niet meer eigenwijs opzij

~

De maan is onderuit gezakt

en ligt lekker op haar rug

wachtend tot de zon haar brengt

in originele staat terug

~

De hele nacht waak ik in het gras

en sta klaar haar op te vangen

misschien moet ik wel helpen

haar aan een touwtje hangen

~

Dan wordt het licht, de zon komt op

ze…