Red; Katapangan - Courage

X

For as long as he could remember, Blaze was always courageous.

Anyone who would dare hurt his friends would always be sent running or would be redeemed.

Any danger that came to him and his family would always be dealt with.

He stood up to everyone that needed to be dealt with. He raced through every track he knew, no matter the danger.

People say that it was because of his color.

Red did mean courageous.

And Blaze was passing their expectations with flying colours.

Every cheat his rival made, he would pass with no trouble.

Every trouble in his way, he would solve it in record time.

He was bold.

He was brave.

And he was courageous.

And through this war he WILL stand up tall.

Those enemies can launch their bombs, their attacks and all of their weapons, but he won't fall.

He WILL stand up to them. He WILL stop them.

For his city.

For his friends.

For his family.

Red is his color.

He will shed it in the streets, if he has to.

Isa sa mga pinaka-risky na nagawa ko sa sarili ko ang magpagupit ng sobrang ikli.

Yung kaisipan na "babagay kaya? Bahala na nga!"

Lakas ng loob at katapangan lang ang kasakasama sa salon haha.

Hanggang Dito na Lamang.

Para sayo na nagpatibok muli ng puso ko Malapit na muling matuliro Itong puso kong dating umibig at nabigo Ngunit nararapat na tayong huminto

Salamat Salamat sa muling pagpapakaba Pagpapangiti at pagpapasaya Nitong puso kong nababahala

Salamat sa maikling oras na inilaan Tama na pagkat ako’y nagaalinlangan Natutulala Nababalisa Nababahala Ano nga ba ako sa iyong malawak na kalangitan? Ano ba ang…

Madaling mabihag ang mata at madaling malasing ng alak ang isip. Madaling turuan ang labi na ngumiti sa mga bagay na hindi gusto ng puso.

Gaya mo -- gusto kita dahil mahal ka na ng mga mata ko. Nahuhulog na ang mga tainga ko sa boses mong malumanay, sa mga salita mong matipid.

Gusto kita dahil ang bawat akbay, bawat daliring dumantay sa aking braso, balikat, kamay -- bawat inosenteng paglapat ng balat mo sa balat ko -- ay nagpaparamdam sa tulog kong pagkatao na nabubuhay ako. Na narito ako sa mundong mas pinaganda ng presensiya mo. At nabubuhay ako sa ilalim ng anino mong 'di pa rin nababasa ang sulat ko.

Kailan mo ako sasagutin?

Madaling malinlang ang nag-aabang na diwa. Madaling magkibit-balikat sa mga bagay na gustong paniwalaan ng isip pero hindi ng puso.

Gaya nito -- habang umuulan at pinipigilan kong lapitan ka para tanungin: kailan mo ako sasagutin? Kahit pangit ang sagot, sabi ng isip ko makakayanan ko ito. Pero ang totoo'y kinakain ako ng karuwagan -- dahil mahal ka ng halos lahat sa akin. Pero halos lang. At kahit anong gawin ko, hindi umaabot ang lahat ng nakakaakit sa'yo sa puso ko.