#paalam

Ang hirap maging babae. Minsan naiisip ko, grabe siguro yung kapasidad kong lumaban alang-alang sa pag-ibig kung isa akong lalaki. Kasi sa punto na 'to, kahit sabihin nating iba na ang panahon ngayon at pwedeng manligaw ang babae o siyang unang lumapit at gumawa ng paraan makuha lang yung taong gusto o mahal niya.. nakakulong parin ako sa mga salitang "babae ako." Oo, maituturing na kaduwagan, ngunit 'yun ako.

Araw araw iniisip ko, kung kaya mo lang akong ipaglaban, masaya siguro tayong dalawa sa bawat araw na nasasayang. Kung nakikita mo lang sana na napapasaya mo ko at kaya rin kitang mapasaya, na kaya nating pakalmahin nang magkasama ang bawat problema, at kaya kitang bigyan ng kasiguraduhan sa lahat ng bagay.. siguradong ang kasunod ay pag-ibig na sapat lang. Hindi labis, hindi rin kulang.

Hindi ko maintindihan yung parte na sinasabi ng ibang tao na may mga pagmamahal na hindi mo magawang ipaglaban. Marahil, hindi ako ganon, kaya hindi ko maintindihan. Marahil, talagang magkakaiba ang tao. Marahil, Love is really not enough. O kaya naman, hindi ganun kalalim yung nararamdaman, kaya naman kayang mabuhay kahit mawala yung taong yun sa mga kamay niya.

Bakit ang komplikado magmahal sa panahon ngayon? Bakit hindi kagaya noon, na kapag gustong-gusto ka ng lalaki, hahamakin niya ang lahat makuha ka lang. Bakit ngayon, hindi sapat ang may nararamdaman ka lang? Bakit ngayon eh parang laging may hinahanap at may kulang?

Hindi ba't wala namang sapat?

Hindi ba't walang perpektong sangkap?

Siguro hindi lang "tayo" yung totoong nakalaan. Siguro nga, hindi parin ikaw-at-ako ang itinakda para sa "walang hanggan."

Siguro'y isa ka na namang aral sa buhay ko. Pero, hindi parin ba sapat yung mga naranasan ko noon, para masabing natuto naman na 'ko? Hay jusko.

Kung pareho lang sana tayo, marahil ay alam mong pwede natin ilaban 'to. Alam mo rin na magiging masaya tayo, dahil hindi naman nag umpisang komplikado. Alam mo rin na kaya natin lumaban hanggang dulo.

Kung isa ka na namang leksyon sa buhay ko.. Siguro h'wag nalang natin pahabain pa ang istoryang 'to. Tara, bigyang tuldok na ang masasayang araw na magkasama tayo. Dahil nararamdaman kong - kung patatagalin pa, mas masakit ang kapalit kapag nasanay lang tayo sa panandaliang bagay na 'to.

Siguro nga, ako na dapat ang mag wakas nito.

Kahit tinapon ang lahat

Lumipas ang mga araw at linggo

ng hindi na ikaw ang kasama,

ang mga ito ay napuno

ng maling akalang paglisan mo'y

ikamamatay 'ko na.

Pero sa aking pag-iisa'y napagtanto

na kaya ko naman pala,

kaya 'ko naman pala harapin ang

bukas kahit wala ka na.

Kasabay nito ang pagmamahal saiyo

na tuluyan nang naglaho sa alapaap

Tila isang pahinang tinangay

ng hangin at hindi 'ko na nahagilap.

Subalit nagtagpo ulit

ang ating landas sa hindi inaasang

pagkakataon, nagkita ulit

tayo sa huling buwan ng taon

ikaw ay muli 'kong nasilayan

sa ilalim ng makulay na kalangitan

at maingay na musika.

Sa pagkakataong ito, ang mga puso

natin ay hindi na para sa isa't isa

sapagkat pareho tayong nasa bisig

at kanlungan na ng iba.

Ikaw

ang dating paksa

ng aking mga tula

At ako 

ang dati mong tahanan

at pahinga;

Ano nga ba ang nangyari

sa ating dalawa?

M | 367

filed under “stuff i wish i could say and mean”

📸: @eccentrieth

✏️: @bbarican

For yet another time that I’m about to say this, I really am sorry. I apologize for letting my fear hinders what little remains in our chances; that instead of reaching out your welcoming arms, I chose to walk away because of this obsessive fear I carry inside. I’m so afraid that you soon realize that I’m too much of a baggage and I’m nowhere near ready to be involved in any kind of commitment. I’m sorry that I left you with a myriad of unanswered questions. I thought I was being selfless but tonight, amidst this dark cold bedroom while all I hear is the sound of heavy raindrops, I realized how selfish it is to deprive you of making your own choice. I let myself decide for the both of us like yours did not matter enough when in reality, it was the only thing that mattered to me. Turning away from you broke me then. But now, the night brings me anew into another whole world of pain I don’t know how to break free from.

𝘢 𝘯𝘰𝘵𝘦 𝘵𝘰 𝘮𝘺 𝘷𝘦𝘢 𝘳𝘰𝘴𝘦𝘭𝘪𝘦 𝘮𝘢𝘳𝘢𝘭𝘪𝘵,

If you are reading this. Do you also think that there are people that help you to become the person you end up being? Because that is, you. I'm glad I knew you. And I'm forever grateful for you. So this is what people say that healing is far more painful than the wound. Since 3 am, I kept on rereading our conversations just to make myself calm. Hindi ako makapaniwalang ako nalang ang tutupad sa lahat ng pangarap natin. Alam mo kung gaano kita kamahal bilang kaibigan ko. Mahal padin kita. At mamahalin pa din kita, namin, nila, kami, lahat.

"𝘎𝘢𝘭𝘪𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘮𝘰 𝘮𝘢𝘨 𝘯𝘰𝘵𝘦𝘴 𝘯𝘨 𝘳𝘦𝘷𝘪𝘦𝘸𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘩? 𝘐𝘥-𝘥𝘰𝘯𝘢𝘵𝘦 𝘮𝘰 𝘱𝘢 𝘴𝘢𝘬𝘪𝘯 '𝘺𝘢𝘯 𝘭𝘢𝘩𝘢𝘵." –huling usapan natin.

Ginalingan ko na. Natapos ko na. Pharmacology, pharmacognosy, biopharm, phan, pubhealth lahat lahat nacompile ko na. Nasaan kana?