#sarili

Hindi ko alam kung quarterlife crisis 'to or parte lang ng buhay pero I feel lost. Other than spend time with family, parang wala nang meaning 'yung goals ko sa buhay na mag-ipon nang mag-ipon, mag-exercise, at mag-skincare.

Dati, wala naman akong pakialam kung tumanda akong mag-isa (at maging cat lady), pero nakakaramdam ako ngayon ng anxiety sa pagiging alone. Parang hindi na rin ganu'n ka-interesting sa 'kin mag-travel kasi andami ko nang napuntahang bundok, building, dagat... 'yung ibang pwedeng gawin o iexperience naman, napaka-"mahal" sa tingin ko.

I like it pag nalululong ako sa kakanood ng palabas na gusto ko, kakapakinig ng music na maganda, kakalaro ng larong masaya... wala akong time mag-ruminate kasi I'm focusing on something. But then, may katapusan din ang mga distraction.

Kuntento naman na ako kahit hindi lumayo o mag-travel kuno. 'Yung hinahanap ko lang talaga ngayon e warmth ng tao. Kung pupunta man sa malayo o saanman, ang nagpapasaya sa 'kin eh the fact na may shared memories kami ng family and friends. Dati, sabi ng roommate ko, naaamaze siya kasi kaya ko raw na "mag-isa". Kung gusto kong kumain, kakain ako. Kung gusto ko mag-shopping, edi pupunta ako at magshoshopping. Hindi raw ako naghahanap ng kasama. I didn't know na iha-haunt ako nyan later on—pagod na akong maging mapag-isa. Gusto ko ng kausap, gusto ko ng kasama.

Siguro kasi naka-survival mode ako dati at nakafocus lang sa specific short-term goals like pumasa sa exam, matapos 'yung requirements, mag-survive for the week. Tapos, lagi naman akong napapaligiran ng tao. Kahit hindi masyado mag-effort, may makakasalamuha ka sa school o sa ospital, may makakausap at makakausap ka. Mayroon dyang magyayaya na lumabas o kumain o pumunta sa kung saan.

Ngayon, wala na. Welcome to the world of adult friendships. Wala namang masama na malayo sila at may kanya-kanya nang buhay. Hanap na lang ng bagong mga makakasama at makakausap.

Pero siguro dati sanay ako na kung may gusto kang makuha, may magagawa ka para makuha 'yon. Gusto mong pumasa, edi mag-aral ka. Gusto mong maging fit, edi mag-exercise ka. Ngayon lang nagsisink in sa akin na hindi talaga lahat kaya mong aksyunan. Hindi sa lahat ng oras may magagawa ka para makuha 'yung gusto mo. Not to say na walang sense kumilos or mag-try, pero even your best can only get you so far, minsan.

magtiwala sa proseso...

-kenneth angelo

             Nakaupo lamang ako sa pinakadulong upuan dito sa St. Michaels Funeral Home. Nanonood sa pagdating at pag-alis ng mga taong dumalo. Mayroong mga mukhang nakilala’t nakasama ko sa loob ng mahabang panahon. Mayroon din namang hindi ko kilala at nagpakilala bilang malayong kamag-anak.

           Napansin ko, ganito pala karaming nakaaalala sa mga yumao na. Iyong mga kamag-anak mong nagmula sa kapatid pa ng lolo sa tuhod ay kanila ka nilang kinilala gayong wala ka na. Habang noong nabubuhay ka, ni hindi mo maramdaman sila. Pero ganoon naman kasi talaga. Nagkakaroon lamang ng malaking family reunion kapag mayroong namatay lalo na kapag nagmula ka sa mayamang pamilya.

           Umupo sa tabi ko ang isa kong pinsan. Nakasuot siya ng mahaba at itim na leather dress na may hood kaya nagmistula na siyang si kamatayan. “Kumusta pinsan? Balita ko malayo na ang narating mo,” bati siya sa akin. Itinaas ko ang aking mga balikat saka mabilis ding ibinaba.

           Habang tumatakbo ang kamay ng orasan ay padami nang padami ang nagsidalo sa lamay. Nagsimula na ring magbigay ng pagkain sina Manang Rina at ang mga kasamahan niya. “Sandwich mo po,” “Kape po sa inyo,” “Ano pa po?”

           “Nakikilala mo ako?” tanong ko sa pinsan ko. Humarap siya sa akin nang may pagtataka sa mukha sabay nagtanong kung ayos lamang ba ako. “Hindi na ako ang dating kakilala mo. Ibig kong sabihin, ako pa rin ang ako, pero kilala mo ba ako? O kinikilala mo lang ako bilang pinsan mo dahil iyon ang sabi ni tito sa ‘yo?”

           “Hindi kita maintindihan. Ano bang gusto mong sabihin?”

Ako naman sana,

Ang maging paksa,

Ng mga tulang,

Isa sa mga pinaka-risky na nagawa ko sa sarili ko ang magpagupit ng sobrang ikli.

Yung kaisipan na "babagay kaya? Bahala na nga!"

Lakas ng loob at katapangan lang ang kasakasama sa salon haha.