Even mijn gal spuwen

Helmut Newton: Crocodile Eating Ballerina (1983) (from the Pina Bausch ballet ‘Keuschheitslegende’)

Ooit las ik bij verontruste burgers en hun leidsmannen, dat doen ze van onze belastingcenten. Het ging over een forum op internet. Hun constatering lijkt me niet juist, het zal wel uit de verenigingskas betaald worden. Dit toont wel aan hoe snel twijfel gezaaid kan worden over de betrouwbaarheid…

Je gelooft het niet…

Raymond Depardon: Glasgow, 1980.

  Door beiden is Tibaert geblocked, door @inadijstelberge cs en @bpschut. Het geeft een lekker gevoel kan ik u verzekeren. Maar stelt Bartje domme vragen aan Krapuul? Eens even kijken. Dat is op zijn minst zeer verrassend. Krapuul, dat is toch die site vrij van antisemitische smetten?  Ze hebben zelfs joods bloed in de redactie, zo deed Dijstelberge het eens…

Jelmer Renema is een sneue nekbaard

De kans is natuurlijk aanzienlijk dat de voltallige Retecool redactie nu niet meer zonder risico naar Nieuwegein, Ermelo of om het even in welke andere middelgrote kutgemeente Jelmer Renema (sneue nekbaard pur sang) residentie heeft kan afreizen zonder daar opgepakt te worden door de Morele Gestapo van Jelmer ‘sneue nekbaard’ Renema. Maar dat risico nemen we graag. Voor jou. Voor Ebru. Jelmer…

Mode wordt gemaakt door tienermeisjes die opgesloten zitten in fabrieken, geen contact met de buitenwereld mogen hebben en werken voor een hongerloon

Kleding van bedrijven als H&M, C&A en Primark wordt gemaakt door jonge tienermeisjes die gevangen gehouden worden in fabrieken waar ze heen zijn gelokt met mooie praatjes. De praktijk is in strijd met afspraken en toezeggingen van de kledingmultinationals.

Duizenden winkels openen, uiterst efficiënte transportketens opzetten en gelikte wereldwijde reclamecampagnes starten. Dat is allemaal geen probleem voor de kledingmultinationals. Maar er voor zorgen dat de kleding niet gemaakt wordt onder erbarmelijke omstandigheden door kinderen die praktisch gevangen worden gehouden, blijkt steeds weer erg lastig.

Stichting Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) en de Landelijke India Werkgroep (LIW) hebben de arbeidsomstandigheden onderzocht in de fabrieken waar de multinationals hun ontwerpen tegen lage lonen laten vervaardigen. In Bangladesh lijkt de situatie iets verbeterd na de internationale verontwaardiging over de ramp in kledingfabriek Rana Plaza waar ruim 1100 werknemers omkwamen, onder meer omdat de nooduitgangen waren afgesloten.

In de ateliers waar de kleding in elkaar wordt genaaid zijn de ergste misstanden uitgebannen maar niet in de fabrieken waar de stoffen gemaakt worden. Die zijn niet gevestigd in Bangladesh maar in India. De onderzoekers spraken met 150 werknemers daar en rapporteren:

De tieners en jonge vrouwen, de meesten van hen afkomstig uit arme Dalit-gemeenschappen, vertellen hoe hen mooie beloftes zijn gedaan over werk en goede lonen. In werkelijkheid werken ze als moderne slaven, onder omstandigheden die in het geval van tienermeisjes neerkomen op de ergste vormen van kinderarbeid. Arbeiders kunnen nergens terecht met hun klachten. Vakbonden zijn afwezig. “Ik vind het hostel niet prettig. Er is niets te doen, er is geen contact met de buitenwereld en het ligt ver buiten de stad. Het is net een gevangenis”, aldus één van de geïnterviewde arbeiders van Sulochana Cotton Spinning Mills.

In het rapport is te lezen dat de jonge arbeidsters geen mobiele telefoon mogen hebben en als ze willen bellen het nummer wordt gecontroleerd door het bedrijf. Ze worden bewaakt door opzieners en mogen het fabrieksterrein niet verlaten. Slechts twee keer per jaar, mogen ze zes dagen terug naar hun dorp. Hun salaris - als dat die naam verdient - bedraagt tussen de 20 en 50 euro per maand.

De Volkskrant checkte de bevindingen van Somo en schrijft:

Primark, dat via allerlei tussenschakels inkoopt bij een spinnerij waar SOMO misstanden bespeurt, laat aanvankelijk weten: 'We hebben geen enkel bewijs dat de omschreven omstandigheden zich voordoen.' De spinnerij in kwestie erkent tegenover de Volkskrant dat daar sprake is van vrijheidsberoving. Jonge werkneemsters slapen op het fabrieksterrein en komen slechts buiten het hek onder begeleiding, 'met het oog op hun eigen veiligheid als jonge en ongetrouwde vrouwen'. Primark zegt hierover nooit signalen te hebben ontvangen, maar stelt toch een onderzoek in.

De onderzoekers konden de misstanden achterhalen omdat internationale ketens als H&M bekend maken welke toeleveranciers er in de productieketen worden gebruikt. Nederlandse bedrijven weigeren een dergelijke openheid, constateert de Volkskrant.

Over onverdiend wit privilege, witte suprematie en wat eraan te doen

Speciaal voor 'Het grote antiracisme debat', gehouden op 23 oktober op de Erasmus Universiteit Rotterdam, schreef Marjan Boelsma een lezing over racisme, wit privilege en witte suprematie. Hieronder een ingekorte versie van haar betoog.

Racisme is de combinatie van raciale vooroordelen en systematische institutionele witte macht (onderwijs, arbeidsmarkt, zorg en welzijn, de Wet, de pers). Witte suprematie is gebouwd op een koloniale geschiedenis en wordt in stand gehouden door de huidige neoliberale, neokoloniale westerse politiek. Het is een apartheidssysteem op wereldschaal.

Wit privilege is alleen onzichtbaar voor witte mensen. Ze willen of kunnen het niet zien.

Wit privilege is: het niet zien van de relatie tussen hedendaags racisme en de geschiedenis van raciale onderdrukking; dat 'onze beschaving' gebouwd is op slavernij en kolonialisme. Want ja, ik was er toch niet bij, daar kan ik toch niets aan doen? Maar de geschiedenis dragen we met ons mee en komt in alles wat we doen tot uiting. Het bepaalt onze referentiekaders, onze identiteit en onze aspiraties. Het witte privilege is dat we niet hoeven te zien hoe het witte voorrecht onverdiend in onze geschiedenis geworteld is (J.A. Baldwin).

Dagelijkse pijn Wit privilege is: zwarte mensen en mensen van kleur beschuldigen van racisme en omgekeerde discriminatie als ze de witheid van onze maatschappij aan de orde stellen. Een vaak gehoorde reactie van mensen met lange, gevoelige witte tenen die hard roepen is 'ik ben geen racist, hoor! Want ik heb zwarte vrienden, want ik heb geen problemen met deze mensen, want ik zie geen kleur, want we leven in een post-raciale maatschappij', etc. We kennen de voorbeelden. Het zijn waardeloze alibi's. Je kunt dit alleen zeggen omdat voor jou als witte racisme in het leven geen dagelijkse pijn is.

Wit privilege betekent: je kunnen terugtrekken op het grootste cruiseschip ter wereld en je niet druk hoeven te maken over de belabberde arbeidsomstandigheden van de zwarte arbeiders aan boord.

Asielzoekers Wit privilege is: als vrijwilliger ver weg 'goede werken' doen en voor de dakloze asielzoekers, mensen zonder papieren om de hoek geen poot uitsteken en de oorzaken daarvan niet in verband brengen met de prijs die zij betalen voor jouw bevoorrechte leven.

Witte suprematie is: dat Rechters bij de Raad van State 'zelden de kant van de vluchteling' kiezen en zich 'beteugeld activistisch' in het voordeel van de staat opstellen in het vreemdelingenrecht. (Rapport Spijkerboer)

Wit privilege is: vanuit je witte academische stoel de kritiek op je werk van zwarte academici en academici van kleur, die je fouten corrigeren niet serieus te nemen. Nee, je stelt gekrenkt hun academische integriteit ter discussie.

Wit privilege is het wereldnieuws aangereikt krijgen door vooral witte  journalisten. Het betekent "Honderd dode zwarte mensen staan gelijk aan één witte dode" (C.N. Adichie).

Moslims Wit privilege en witte suprematie maken het makkelijk moslims te beschuldigen van antisemitisme en zelf niet herinnerd willen worden aan de verantwoordelijkheid voor de moord op 6 miljoen joden in Europa en het ontstaan van de onrechtvaardige situatie in het Midden Oosten.

Wit privilege is het geen steun willen geven aan de eis van herstelbetalingen voor de trans-Atlantische slavenhandel die tot op de dag van vandaag de Caribische regio tot armoede heeft veroordeeld.

'Eerst komt het vreten en dan de moraal’, zei Brecht. Wij, de witten, hebben vreten dankzij wit privilege en witte suprematie, maar waar is onze moraal? Is het mogelijk te leven met schuld en je tegelijkertijd ethisch te gedragen?

Wat te doen? Je uitspreken tegen racisme betekent niet dat je zelf als witte buiten de structuren en instituties staat. Antiracisme is een leven lang leren, een leven lang bewust worden, een leven lang van strijd en veranderen. Het betekent dat je jezelf voortdurend moet afvragen of het sluipende vergif van racisme niet bij je is binnengedrongen. Het is geen kwestie van een goed gevoel, maar van toewijding en actie. Geen liefdadigheid, maar actieve solidariteit waarin de zwarte mensen en mensen van kleur leidend zijn.

Ik heb een paar tips op een rijtje gezet:

- Wen aan ongemakkelijke discussies

- Houd je defensieve reactie in de gaten: wees nederig, en houd je mond tot je je niet meer defensief voelt

- Zet je schuldgevoel om in motivatie

- Bedenk steeds dat racisme op het persoonlijke vlak niet kan plaatsvinden zonder het systeem en de instituten. Het zijn mensen die de systemen van racisme en onderdrukking in stand houden en versterken

- Maak elke keer opnieuw racisme en witheid zichtbaar door het luid en duidelijk te benoemen, zelfs als dat je persoonlijke banden met mensen raakt

- Weiger actief mee te werken aan het systeem van witheid en klaag het aan met naam en toenaam. Wat het je ook kost: vertel de waarheid

- Wees niet medeplichtig, maar verander de instituten die historisch gebaseerd zijn op witte overheersing, ontmantel het regiem van witheid en sta niet toe dat witte overheersing zichzelf verder versterkt

- Lees en leer zelf over racisme voordat je zwarte mensen en mensen van kleur met vragen lastig valt

- Treed niet op als woordvoerder voor zwarte mensen en mensen van kleur, omdat witte mensen dat perspectief nooit echt kunnen verwoorden

- Voorkom verwarring van racisme met andere vormen van onderdrukking en discriminatie, behalve als het direct relevant is in het gesprek

- Het is verleidelijk te zeggen: Ik weet wat het is omdat ik een vrouw ben, of homo, of tot een religieuze minderheid behoor etc. Het betekent nooit dat jij echt kunt weten hoe racisme voelt.

- Ga uit van intersectionaliteit ofwel kruispunt denken. Kruispunt denken wil de volledige complexiteit omarmen van de invloed van plaats, nationaliteit, gender, etniciteit, seksuele voorkeur, klasse (M. Botman, N.Jouwe, G.Wekker).

- Als je een fout maakt vraag dan zwarte mensen en mensen van kleur hoe je het anders kan doen in plaats van kritiek te verwerpen of te ontkennen dat er een probleem is

Beste God: Waarom ik niet meer in Nederland geloof

Joop

Pijnlijk prachtig stuk van Ginny Mooy

  Beste God: Waarom ik niet meer in Nederland geloof

Weet u God, ooit werd ik ‘gewoon’ geboren. Of nou ja, gewoon… Volgens mijn moeder was het een zware bevalling, maar ik was er gewoon, ik WAS gewoon. Meisje. Dochter van. Zusje van. Maar dat was het ook wel.

JOOP.NL

Er zijn grenzen aan psychisch lijden – JOOP.NL

Er zijn grenzen aan psychisch lijden

Woensdag hield de Tweede Kamercommissie een hoorzitting over euthanasie. Onder meer EZ-presentator Elena Lindemans werd gehoord. Ze betoogt dat psychiatrische patiënten uitbehandeld kunnen zijn. Ondanks dat de wet euthanasie bij psychiatrische patiënten altijd al toe staat, lijkt dat besef nu pas door te dringen tot de medische beroepsgroep, aldus…