wat geen einde kent is de herinnering
wat geen einde kent is de herinnering
als seizoenen veranderen en wij bij tijd en wijle de hovenier het jaarsveld laten harken de tuin van ons hart doen wieden vult hij lege plekken met zijn bulderende lach trekt hij zijn sporen met zijn zinderend vrolijke trillers die tranen als dauwdruppels doen ontstaan
al verschiet het jaarsveld van kleur van winterzilver wit naar lentemint via zomers goud onder hemels blauw naar herfstbonte…
View On WordPress









