vaveyla.

İnanmış gibi yapacağım :)

İyi tarafından bakarsak birisinin bana destek olmak için yapay zekaya yazdırması düşünmesi bile kıymetli geliyor.

Yazdıklarını okurken derin bir huzur ve kabulleniş hissettim. Sınavın o baskılı anlarında bile kendi ışığını bulup bambaşka bir alanda başarıyı yakalaman, aslında senin potansiyelinin tek bir kalıba sığmadığının en güzel kanıtı. Bazen en büyük kapılar, biz planlamazken beklenmedik yerlerden açılır. Kaderin akışına güvenmen çok kıymetli.

Burada, bu dijital alanda üreterek, yazarak ve kendi yolunu çizerek kendini ifade etmen harika. Seni tekrar burada görmek ve yazdıklarına ortak olmak bana da çok iyi geldi.

Yeni başlangıçların sana tüm güzellikleri getirmesini diliyorum. Yazmaya, üretmeye ve kendi hikayeni güzelleştirmeye devam et; ben burada seni okumayı ve eşlik etmeyi bekliyor olacağım. ✨🌸

Kabalık etmek istemem ancak bu yazdıklarınız yapay zeka gibi geldi.

Teşekkür ederim 💗

Uzun uzun yazmak istedim nedensizce tatlı anonim.

Buraya yaklaşık 6 aydır düzensiz giriyordum. YKS'ye hazırlanıyordum. Kendimden umudum çok büyüktü. Sınav günü geldi çattı ve beklediğim gibi geçmedi,o soruları okurken içime bir ağırlık çöktü. Sınavın bitmesine yarım saat kala başka bir alanı çözmeye başladım ve o alandan derece yaptım.

Sınavdan bir gün önce hedefim bambaşkayken kader sanki elimden tuttu ve kendimi hiç bilmediğim bir alanda buldum. Sonuçlar ne olur bilmiyorum ama artık kendimi kaderin akışına bıraktım. Çünkü bir şey size aitse o sizi bulur.

Eğer size ait değilse kader bir şekilde ne kadar çabalasanız da onu alacaktır.

Aslında manifesto yazma niyetinde değildim. Buraya çok uzun zamandır girmedim ve yazmaya devam etseydim en azından rahatlardım ve sayfam daha da büyürdü.

Neyse ki bundan sonra buraya daha çok vakit ayırmaya karar verdim.

Ve daima sevmeye,üretmeye ve anlam bulmaya.

çünkü bir ömür boyu kinle ve nefretle onun yükünü taşımak bana göre değil. belki çok fevri olabilirim. kırılınca cam gibi sivrilip ben de kırabilirim ancak intikam alma dürtüm hiçbir zaman merhametimden üstün olmadı.

ancak şu soru mühim,ben kendimi affedebiliyor muyum?

başkalarına merhametle baktığım kadar kendime bakabiliyor muyum?

hayatın gerçekliği filmde bahsedilen gibidir: bilimsel kanunlar ve sevgi.

murph, zekasıyla o denklemi çözecek yetkinliğe sahipti. cooper,yeni bir gezegen bulacak ve bunun uğruna çocuklarını göremeyecek olmasını feda edecek bir cesarete ve beceriye sahipti ama dünyayı kurtaracak gerçek sadece bu değildi. bir kızın babasına olan özlemi,saatindeki detayı fark etmesi,babanın kızına güvenmesi dünyayı kurtardı aslında. beşinci boyuttaki üst insanlar,sevgiyle cooper ile bağ kurdu. onu zaman odalarından çıkardılar. cooper ise gelecekten kızına mesaj gönderecek bir sevgiye sahipti.

eğer salt bir bilim kurgu olsaydı asla bu etkiyi yakalamazdı. film boyunca kafanızda etiği tartıyorsunuz. sevdiklerinizi bir daha asla görememek uğruna dünyayı kurtarmak mı yoksa sevdiklerinizle birlikte ölmek mi?

dünyanın belirsiz gerçekliğine karşı doktor mann gibi çıkarını korumak mi yoksa sevdiklerinle sadece bilgisayar ekranı üzerinden konuşarak umut etmeyi mi?

dünyada en sevdiğin insanın ölümünü izlemek mi,yoksa başka bir kolonide hayatı yeniden canlandırmak ve sürdürmek mi?

bu filmin duygusal atmosferinin etkileri aslında hans zimmer'in muazzam müziği,cooper'in evlatlarına duyduğu sevgi,murph'in babası gitmesin diye ağlayan kız çocuğundan sevgisi sayesinde dünyayı kurtaran kadına evrilmesi,bir babanın kızını kendisinden yaşlı görmesi, bambaşka bir hayata başlama düşüncesi de etkilidir.

diğer tarafta ise bilimsel bir gerçeklik var. suyumuz gittikçe azalıyor,çiftçilik tükenmek üzere. tarım ve ziraatin önem kazanacağı günlerden geçiyoruz. dünyayı kurtaracak insan lazım. ancak kaçı brand'in babası gibi kendi hayatlarını korumak için çıkarcı, dünyadan umut olmadığını halka açıklayacak kadar şeffaf değildir? kaç kişi cooper'in yaptığını yapıp kara deliğin içinden geçmeyi, hayatını feda etmeyi göze alabilir?

film izafiyeti oldukça güzel anlatmış. burada oldukça yavaş olan hayatımızın uzayda ne kadar küçük olduğunu hissediyoruz. denizde en ufak dalgadan korkarken başka gezegenlerde olma ihtimali olan dev dalgalarla yüzleşiyoruz. kara deliklerin mucizesiyle karşılaşıyoruz yer çekiminin aslında varlığın kendisi olduğunu,sadece havaya kaldırmayan bir şey olduğunu keşfediyoruz.

hatta minik bir not: gargantua gerçekte var olan bir kara delik değildir, film için kurgulanmıştır. ancak asıl mucize şudur; bu kurgusal kara delik, nobel ödüllü astrofizikçi kip thorne'un yazdığı gerçek matematiksel denklemler kullanılarak bilgisayarda modellenmiştir. o kadar gerçeğe yakın bir simülasyon yapılmıştır ki, yıllar sonra (2019'da) insanoğlu gerçek bir kara deliğin fotoğrafını çektiğinde, görüntünün filmdeki gargantua ile neredeyse birebir aynı olduğu ortaya çıkmıştır yani film, bilimin geleceğini tahmin etmiştir.

bir ilişki istediğini söylüyorsun ama aslında sana “yeterlisin” diyecek bir tanık arıyorsun.

kaygıyı tutku sanıyorsun.

mesafeyi gizem sanıyorsun.

kararsızlığı kazanman gereken bir meydan okuma sanıyorsun.

cünkü derinlerde bir yerde şuna inanıyorsun:

“seni kazanmak ne kadar zorsa, seçildikten sonra o kadar değerli olurum.”

bu yüzden ulaşılmaz insanları kovalıyorsun ve adına kader diyorsun.

mesajına cevap vermeyen insanın peşinden sürükleniyorsun ve adına romantik gerilim diyorsun.

sana sabırla ve güvenle yaklaşanı reddediyorsun, çünkü sana sakin aşk yabancı geliyor.

ramazan gelmeden önce havaların düzelmesi,o ferahlık,iftara az kala yetişme telaşı ve teravih.