"A captive yet free"

Bir elimde kâğıt, bir elimde kalem;

yüreğimin en kuytusunda sen.

Ne kalem dökebiliyor mürekkebini,

ne kâğıt taşıyabiliyor kelimelerimi.

Yaralı ruhum seni beklerken,

zaman susuyor, umut titriyor.

Ey sevda, bak bu da can,

Dokunma yarama aman.

Kalbim yerini şaşırmış,

kendini senin avucuna bırakmış.

Ey sevda,

bakamayacaksan ver kalbimi;

koruyamayacaksan,

Bildiğiniz gibi konu evlilik olunca işin içine birçok kriter giriyor. Bunlardan en büyüğü kariyer, para vs. Özellikle kadınlar evlenirken buna çok dikkat ediyor. Peki, bu durum erkeklerde de böyle mi? “Eşim kariyer sahibi olsun, iyi kazansın” gibi bir isteğiniz oluyor mu?

Bu soruyu sormamın sebebi şu: Hoşlandığım biri var ve çok iyi bir üniversiteye gidiyor. Yurtdışında olduğumuz için de önü çok açık. Ancak benim hayatım kariyer odaklı değil; mutlu olduğum mesleği yapmak istiyorum. Benim yapmak istediğim meslek ise buranın standartlarına göre biraz az kazanıyor.

Sizce ona açılmalı mıyım? Bu durum evlilik konusuna negatif bakmasına sebep olur mu?

Nasıl da bir araya getiremiyorum kelimeleri.

Sanki tek varlığım elimden çekip alınmış gibi,

Yürüyorum, kimi zaman koşuyorum var gücümle; ama yolun nereye çıktığını bile bilmiyorum.

Nereye varacağım bu yolda?

Veya bir yere varacak mıyım gerçekten?

Bir sonun var mı, yoksa sonsuza mı uzuyorsun?

Doğru yolda olup olmadığımı bile bilmiyorum.

Bir hayat navigasyonum yok ki çıkarıp bakayım, ne nereye ulaşıyor diye…

Bazen kır çiçeklerinin arasından geçiyorum,

bazen de bastığım her adım taş kesiliyor altımda.

Daha yeni morartmış mesela adımlarım bacağımı.

Peki ya ruhum?

O ne kadar sağlam?

Ne kadar memnun?

Çaresizlikle yavrunu yabancı ellere teslim etmek.. Yeterki yaşasın umuduyla sonunun ne olacağını bile bilmeden bırakmak.. Ahh küçük prensim... Poyrazım.. güzel gözlüm... Hala balkonun kapısı açık mı diye bakıyorum tuvaletine rahat gidebil diye.. Hala sanki nefes alışlarını, miyavlamalarını duyuyorum... Bazen bana doğru geliyomuşsun gibi hissediyorum... Ah bebeğim nasıl yanıyor yüreğim bir bilsen.. Paranın bu denli rol oynaması, aileleri bile bölecek kadar güçlü olması, insanların para için insanlıktan çıkması... Hiçbirine hakkım helal değil! Senle beni bu kadar zor durumda bırakan, bu işte eli olan hiçkimseye hakkım helal değil!!

Bebeğim.. inşallah eskisindende daha sağlıklı olursun. İnşallah seni öyle biri sahiplenirki o evde hem huzur bulursun hemde paralarıyla benim sana sunamadığım herşeyi sunan bir ev olur. İnşallah en az benim seni sevdiğim kadar sevilirsin yine. İnşallah o kadar mutlu, o kadar huzurlu olursunki beni hatırlamazsın ve eski hayatını aramazsın bile..

Annecim senden bir ricam var.. Lütfen ama lütfen savunmayı ve saldırmayı öğren. Yeri geldiğinde tırmala, yeri geldiğinde ısır. Çünkü bu dünya senin kadar masum değil.. Allaha emanet yavrum. Cennete buluşmak ümidiyle..

Annen seni hiç unutmayacak ve hep sevecek..

Bir kez daha ruhumu sizin hırçın dalgalarınıza teslim edemem.

Bir kez daha, rüzgarınızın yönüyle savrulacak kadar irademi yitiremem.

Zira bu kalp, sizinle yanarken en güzel acıyı tattı, evet...

Ama insan, bile isteye aynı uçuruma yürür mü?

Aynı karanlıkta göz göre göre kaybolmak, aşk değil;

Evet… Tiksiniyorum.

Ve bunun nedenini anlatmak için karmaşık ruh tahlillerine sığınmaya hiç niyetim yok.

Zira tek bir örnek, içinde yaşadığımız şu acınası yüzyılı mahkûm etmeye fazlasıyla yeterli.

Az evvel, tesadüfen, Instagram da önüme düşen bir gönderi:

"Hayatından iki şeyi çıkar: 1. Aşk, 2. Para, 3. Dost, 4. Aile, 5. Sağlık."

Ve ardından o malum yorumlar…

Her biri, insan aklının ne denli ucuzladığının utanç dolu birer kanıtı…

Çoğunluğun cevabı mı?

Elbette dostluk… Ve ardından aşk…

Aşkı çıkaranları, bir yere kadar anlayabiliyorum. Kalp yaraları, romantik hayal kırıklıkları, eski defterler… Hepsi malum, hepsi alışıldık.

Ama dostluk?

Onu da mı gözden çıkarıyorsunuz?

Ve tüm bunlar, parayı kurtarmak uğruna mı?

Gerçekten mi?

İnsanlık, bu kadar mı düşkün oldu üç beş kağıt parçasına?

Bu kadar mı gözünüz karardı?

Sonra da dönüp neden yalnız olduğunuzu soruyorsunuz kendinize…

Neden kimse size güvenmiyor…

Neden sohbetleriniz sığ, ilişkileriniz yüzeysel…

Oysa cevap burada, işte tam burada duruyor.

Bir ekranın altındaki yorumlarda…

Dostlarını paraya tercih eden bir nesil…

Ve hâlâ mutluluğun peşinde koşan zavallı kalabalıklar…

Bu çağ…

Sevilmekten pek haz etmem aslında; o, bana sunulmuş büyük bir iltifattan ibaret sadece.

Ama sevmek öyle mi?

Bir kere yön verir insana; savurur seni dalgaların arasında.

Kimi zaman rüzgârla çarpılırsın kıyılara, canın yanar usul usul.

Kimi zaman da sörf yapar gibi akarsın hayatın üstünde, hafif ve özgür…

Kalbin değişir, başka atmaya başlar.

Artık sadece kan pompalamaz;

“Ben varım, BEN!” der sana,

“Bak, yaşıyorsun…”

Sevmek güzeldir.

İçinde fırtınalar koparken, dışarıdan dingin bir göl gibi kalabilmek…

Onu düşününce sebepsizce tebessüm etmek,

Sesini duymakla huzura varmak…

Yanındayken dünyayı unutmak,

Onunla uyuyup onunla uyanmak…

Uzaktan, kıyamadan ama bir türlü doyamadan sevmek…

Ah, ne tarifsiz bir yangındır bu…