#iiwan

Madalas ay ito ang nadarama ko. Sa lahat at sa maraming bagay. Bakit nga ba? Marahil ay sa mga nakaraang karanasan na kahit gusto ko mang bitiwan ay nakatatak na sa aking isipan at siya ng aking nakasanayan.

Takot akong makihalubilo lalo na sa ibang tao. Takot ako na magkamali. Takot akong ipakita sa iba na mahina rin ako dahil nakasanayan na ng lahat na matatag at malakas ako. Takot akong maramdaman nilang nasasaktan ako.

Ngunit sa paglipas ng panahon, iba ang aking napagtanto. Hindi pala ako takot na hindi ko magawa ang mga bagay na sa mata ng lahat ay tama. Hindi pala dahil sa takot akong magkamali.

Takot pala ako na mapalapit ng husto sa mga tao na sa huli ay iiwan din pala ako. Nakasanayan na ata ng aking isip na ako lagi ang naiiwan. Na sa huli ako pa rin ang nasasaktan.

Madalas, sinasabi ko na namanhid na ako. Na sanay na ang puso at isip ko sa ganoong senaryo. Ngunit sa tuwing mapapalapit ako sa iba ay biglang sumasagi sa aking isipan na maaaring mangyari na naman. Nasasaktan ako. Nakakalungkot. Mahirap dahil muli na naman akong mag-iisip kung paano ako ulit magsisimula kung sakaling iwanan na naman nila ako.

“IPAGLABAN  MO NAMAN AKO”

Sino ba naman ang ayaw ng hindi siya ipinaglalaban? Yung tipong kahit gaano kahirap yung problema niyo eh lalaban at lalaban padin siya, yung hindi ka niya isusuko kasi mahal ka niya, mas mahal ka niya kaysa sa lintik na pride na yan. Sino ba naman ang ayaw ng ganun diba? Yung hindi mo na kailangan sabihin sa kanya na lumaban ka naman, ipaglaban mo naman ako. Kasi siya na mismo ang nagawa ng paraan para masave ang relationship niyo.