#hugotsagabi

Akala ko tayo lamang,

Tayo lamang ang magtititigan ng mga mata at maglalakad sa isang makulay na pasilyo

Pero sa pagkurap ng aking mga mata... Wala ka na

Pilit kitang hinanap sa mundong napakagulo

na tila na guguho

Pero ayun, paglingon, may iba ka na pala.

Akala ko ikaw na nga,

Ikaw na nga na palaging handang sumuporta , at handang magbigay saya

sa makulay man na mundo o puti’t itim na mundo.

Pero sa kabilang banda,

Isa lang pala itong maling akala.

Akala ko hawak kamay natin itong susuungin,

Mga maliliit at malalaking problemang kinakaharap natin,

Sabi ko kapit ka lang at sabay natin itong haharapin.

Pero sa paglingon ko, bumitaw ka na pala at walang kamuwang-muwang na para na pala akong isla na nag-iisa.

Akala ko ikaw, ako, tayo

Tayong dalawa, Palaging masaya at magkasama

Pero simula nang dumating ang pagbabago, pati na rin ikaw ay nagbago

Na humantong pa sa puntong wala na tayo

Akala ko tayo pa rin hanggang sa dulo

Pero bigla ka nalang naglaho,

Na parang bula

Na parang walang mga alaalang nagawa

At nang dahil sayo ay natuto ako,

At ngayon, handa na kitang bitawan

handa na kitang pakawalan

handa na kitang kalimutan

At higit sa lahat

Salamat.

Salamat sa mga masasaya at malulungkot na alaala mo.

Salamat dahil tinuruan mo ko

kung paano maging matapang, 

kung paano maging matatag na sing tatag ng punong narra

Na kahit tag-araw, ulan o bagyo

Di kayang mapatumba.

Pero hanggang dito nalang tayo.

Baka nga di talaga tayo para sa isa’t isa

na noong una palang akala ko Tayo na.

Pero hindi pa pala.

Salamat.

Minahal kita nang lubusan

Naguumapaw at tagus-tagusan

sa puso at sa isipan

Sa alaalang minsan natin nabuo

na unti-unti nang nagbabago

at malapit ng mawala

na parang bula.

Imumulat ang mga dating pikit na na mata

Makikita ang liwanag ni amang araw

Magigising ka nalang sa umaga

Na lahat lang pala iyon

ay isang maling akala.

Ito nalang ang huling mensahe ko sa iyo

Sa aking tulang ito

Malaya ka na, aking mahal.