#georgianlanguage

One week in Georgia, bejby!

Nebudeme zatím dělat žádné ukvapené závěry, ale tady jsou první poznatky. Je nám tu fajn. Cítíme se úplně bezpečně a nestresovaně, i když ničemu nerozumíme kvůli té příšerné obláčkové abecedě. To může být naší náturou, ale rozhodně ne jenom. Gut.

Mají dobrou zeleninu a ovoce – zápaďáci netušíte, jak má chutnat rajče. Gruzínci jsou hubení, to máme rádi. Nechápeme, chačapuri prostě není dietní jídlo.

Pracovní tempíčko je v létě líné, kráááása. Inčina šéfová je fajnová, ale to je v našich životech standart! Antonínova šéfová je ještě lepší, protože vlastně žádnou nemá.

Všichni tu jsou aktivní vyznavači pravoslavného křesťanství. A pak vidíte pár bohatých lidí v jediné luxusní restauraci se stříbrnými příbory. To jsou židi, ha. A pak žebrající děti – to jsou Romové (musíme přeci mířit i do vlastních řad, že:). Maršrutky jezdí kamkoli jen za 5 Kč. Tágo po městě max 50,- Kč. Všude. Ale jinak tu levně není, v supermarketech jako u nás. Sousedi moc roztomile, ale strašně falešně a hodně nahlas zpívají (někdy třeba o půlnoci). Tak jim to vracíme naším ukulele-darbuka duem. Inka si chce koupit vycpaného jelena (viz foto). Nevíme kde sportovat. Chtěli jsme chodit plavat do bazénu, ale měsíční poplatek – pokud se upíšete na 12 měsíců - je víc než celé Inčino kapesné. Prý když se vezmeme, tak můžeme mít „family discount“ a bude to o čtvrtinu levnější, ale stejně bychom na to neměli. Je tu smog a tak se těšíme do hor.

No a také lidi v Tbilisi nejsou tak šílené šíleně milí jak nám všichni tvrdili. Ne že by byli protivní, jen jsme čekali téměř rainbow community a tak to není. Gruzínci mají velké nosy. U chlapů mužné. A u žen?

Máme hned u domu park se skvělou knihovnou (vše potřebné: AC, WiFi a káva) a nejlahodnější stánkovou zmrzlinu (vysvětlivka: Inka si dává měsíc bez alkoholu). Také tu jsou tenisové kurty, na jejichž pronájem dokonce i budeme mít! Vůbec neumíme tenis. A nemáme vybavení.

Už jsme zažili minizemětřesení. Kdo neví, tak je to jako kdyby obr šťouchl nahoře do baráku a nechal ho se tak trochu zakinklat. Rada od domorodců: utíkejte ven z domu; bydlíme v šestém patře.

Gruzínština je peklo. Ale věříme, že nás neporazí a my nakonec dojdeme na Olymp! Tak si sami popřejeme: carmatebebs gisurvebth! (Ať to vyjde!)

2014 წლის 14 ივლისს თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში გამოვემშვიდობე ჩემს მშობლებს, მეგობრებს და გავუდექი გზას, რომელიც ვიცოდი არ იქნებოდა მარტივი და არ ვიცოდი ზუსტად სად მიმიყვანდა,თუმცა მქონდა მიზანი სწავლის გაგრძელება და უცხო ქვეყანაში დამოუკიდებლად ცხოვრების სურვილი. ჩემი და ყველა გარშემომყოფის მღელვარებას კიდევ უფრო ამძაფრებდა ღაზას სექტორში იმჟამად არსებული განსაკუთრებით დაძაბული მდგომარეობა. ეს იყო ჩემი მესამე ვიზიტი ისრაელში. პირველი ორი ვიზიტი იყო ტურისტული და ნათესავების მონახულების მიზნით განპირობებული, რომლებიც მრავლად მყავს ისრაელში და ისე მიდგანან მხარში როგორც საკუთარი ოჯახის წევრები. მოკლედ, ისევე როგორც ბევრმა ებრაული წარმოშობის მქონე ადამიანმა მეც გავაკეთე "ალია", რაც ივრითულად "ამოსვლას" ნიშნავს, ანუ ამოსვლას წმინდა მიწაზე (რეპატრიაცია). 

ისრაელის სახელმწიფო შექმნის დღიდან უწყობს ხელს სხვადასხვა ქვეყნებში მყოფ ებრაული წარმოშობის მქონე ადამიანებს დაბრუნდნენ  და გახდნენ მისი სრულუფლებიანი მოქალაქეები. აქვე მინდა განვმარტო განსხვავება ებრაელსა და ისრაელელს შორის(რაც ხშრად ხდება განხილვის საგანი) ებრაელად ითვლება ის პიროვნება რომელსაც დედა ჰყავს ებრაელი, არ აქვს მნიშვნელობა მამის წარმომავლობას, გახდე ებრაელი ეს მეტად რთული პროცესია, ვინაიდან იუდაიზმის მძიმე და რთული წეს-კანონების ზედმიწევნით ცოდნა მოგეთხოვება, ხოლო გახდე ისრაელელი ეს ნიშნავს მიიღო ისრაელის მოქალაქეობა და სახელმწიფოს მხრიდან დახმარება, როგორც ებრაელის შთამომავალმა.  ჩემს შემთხვევაში როგორც ბაბუაჩემის (მამის მამის) შთამომავალს და ქართულ-ებრაული გვარის მქონეს სრული უფლება მქონდა ჩამოვსულიყავი, მიმეღო მოქალაქეობა და ის ბევრი პრივილეგია (მათ შორის უფასოდ უნივერსიტეტში სწავლა), რაც ამ ქვეყანაში ახალ რეპატრიანტებს ეკუთვნით.  

ჩამოსვლისთანავე, აეროპორტში, ბარგის აღებამდე, შინაგან საქმეთა სამინისტროს წარმომადგენლებისაგან მივიღე პირადობის დამადასტურებელი მოწმობა და გავხდი ისრაელის მოქალაქე. ამის შემდგომ კი ასევე სახელმწიფოს მიერ გამოგზავნილი მანქანით წავედი ულპანში, იქ სადაც დაიწყო ისრაელში ცხოვრების ყველაზე საინტერესო პერიოდი (ჯერჯერობით ასე მივიჩნევ).

ულპანი- ასე ეწოდება ისრაელში და სხვა ქვეყნებში არსებულ ყველა ივრითის (ებრაული ენის) შემსწავლელ ინტენსიურ კურსებს. ივრითი არის ენა, რომელიც თავისი დამწერლობით რადიკალურად განსხვავდება ყველა იმ ენისაგან, რომელთანაც აქამდე მქონია შეხება, თუმცა გავს ქართულ ენას გრამატიკულად და რამდენიმე ფრთიანი ფრაზაც კი აქვს საზიარო მასთან.

ულპანს, რომელშიც მე ვსწავლობდი ეწოდება "ულპან ეციონი", მდებარეობს იერუსალიმში და დაარსებულია ისრაელის სახელმწიფოსთან ერთად, ერთ შენობაშია განთავსებული როგორც საერთო საცხოვრებელი ასევე საკლასო ოთახები. დაწესებულება ყოველწლიურად  იღებს ახალ რეპატრიანტთა ორ ნაკადს : ივლისსა და იანვარში. საერთო საცხოვრებელში შესვლისთანავე შემეგება ქართველი (ქართველ-ებრაელი) თანამშრომელი მადონა :) , რომელიც იმ დღიდან ჩემს დიდ იმედად იქცა და ამავდროულად ის იყო ერთადერთი, ვისთანაც შემეძლო ყოველდღიურად პირადად მესაუბრა ჩემ მშობლიურ ენაზე. დაიწყო ხუთ-თვიანი "აბსორბციის ეტაპი" როგორც მას ისრაელში უწოდებენ. :)   

ულპანში ვცხოვრობდით 250 ახალი რეპატრიანტი, 21-დან 35 წლამდე, უმაღლესი განათლებით,  ჩამოსული 30 სხვადასხვა ქვეყნიდან, განსხვავებული კულტურის, ტრადიციების და ხშირ შემთხევავაში რელიგიის მქონეც. უმრავლესობას მაინც ფრანგები და რუსულად მოლაპარაკეები (ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნები) წარმოადგენდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ ჩემს შემთხვევაში ინგლისური უფრო ითვლება მეორე ენად ვიდრე რუსული, დანარჩენი მსოფლიოს წარმომადგენლები მეც რუსულად მოლაპარაკეთა ჯგუფს მიმაკუთვნებდნენ და უფრო მეტიც მთელი 5 თვის მანძილზე მიწევდა ახსნა-განმარტება რომ საქართველო რუსეთი არ არის და ჩვენ გვაქვს საკუთარი ენა, კულტურა და უფრო მეტიც ტერიტორია. სამწუხაროდ, საქართველოს წარმომადგენელი და შესაბამისად ინტერესების დამცველიც მხოლოდ ერთი ვყავდი. ვცხოვრობდი ორ უკრაინელ და ერთ რუს გოგონასთან ერთად. ალბათ ბევრი ქართველი ბიჭი ინატრებდა ჩემს ადგილას ყოფნას :)

დიდი მადლობა მათ ჩემი დამტვრეული რუსულის საგრძნობლად გაუმჯობესებისათვის და ერთად გატარებული უამრავი რთული თუ სახალისო მომენტისთვის. შევიძინე ძალიან ბევრი მეგობარი, რომლებთანაც დღემდე ვკონტაქტობ და მივხვდი, რომ ენობრივი, რელიგიური, ეთნიკური თუ სხვა ბარიერები არ განაპირობებენ ადამიანთა დამოკიდებულებებს ერთმანეთისადმი. ხუთი თვის მანძილზე ვიღვიძებდით და ვიძინებდით საერთო რეჟიმით, 3-ჯერ  გამოვცადეთ  შუა ღამეს ატეხილი საჰაერო განგაში და ბუნკერში გათენებული ღამე, წვეულებები, ერთობლივი მზადება ტესტებისთვის თუ რიგითი გაკვეთილისთვის, ერთობლივი სადილი, ვახშამი და იმ პრობლემების განხილვა  რომლებიც გვაერთიანებდა "ახალჩამოსულებს"... თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ 5 თვის მანძილზე ვიცხოვრეთ ერთ დიდ ოჯახად.

15 დეკემბერს კი ყველანი გამოვემშვიდობეთ ერთმანეთს, გავეშურეთ სხვადასხვა ქალაქებისკენ, და დაიწყო ნამდვილი "ისრაელური ცხოვრება" საერთოსაცხოვრებელს გარეთ, ბევრი სიძნელითა და დაბრკოლებით სავსე, თუმცა მაინც საინტერესო და მიმზიდველი... კეთილი იყოს ჩვენი მობრძანება ისრაელში - "ბრუხიმ ჰაბაიმ ლეიშრაელ" :) !

The writing on the man’s shirt apparently says the word, “painter.”

Sign in Tbilisi.  It says:

Honey House

Alpine

Chestnut

Lime Tree

Acacia Tree

Meadow “Wild” Flowers

Funny Georgian sign.  This translates as: “Men and Women’s salon for 3 Lari."