#galadali

Sürrealist eşq üçbucağı

Əsrarəngiz Gala Eluard (əsl adı Helena Diakonovadır) , sürrealist hərəkatın  üç böyük üzvünə təsir göstərmiş bir qadındır.Paul Eluard və Salvador Dalinin həyat yoldaşı olmuşdur.Dalidən əvvəl gənc Maks Ernst ilə 2 illik münasibətləri  olduğu da məlumdur.

Sürrealist şair Paul Eluard və Helena 1912-ci  hər ikisi Davos-İsveçrədə Clavadel sanatoriyasında vərəmdən  müalicə alarkən tanış olmuşdular.Elə buradaca münasibətləri başlayır.Paul Eluard onu Gala (Galushka) adlandırır.

1917-ci ildə  cütlük  evlənir. 1920-ci ildə qurulan Surrealist hərəkatının qurucuları Andre Beroton və Louis Aragon ilə görüşüb ,onların qrupuna dəvət alırlar.

1921-ci ildə qrupa dəvət olunduqda, Andre Bretonun təşkil etdiyi Maks Ernst sərgisini görür  və Ernstin rəsmlərindən çox təsirlənirlər. Gənc Ernstlə tanış olduqda Gala ilə Ernst arasında yaxınlaşma olur və onların iki illik münasibətləri başlayır. Onların münasibətləri 1924-cü ildə başa çatır.Ernst Galanın onu rəsm çəkməsini istəmədiyi üçün ayrıldıqlarını bildirir .

Ernstlə münasibətləri bitdikdən sonra Gala yenidən Paulla yaşamağa başlayır.

1927-ci ildə dövrünün məşhur rəssamı  Dali , Paul və Galanı Cadaques'ə dəvət edir ,Gala və Dali sevgisi elə burada başlayır.

Bu görüşdən sonra Gala  kiçik qızını və ərini Dali üçün  tərk edir. O gündən etibarən Dali'nin anası kimi bütün məsuliyyətləri üzərinə götürür. Öz qızının məsuliyyətini isə tərk etdiyi ərinə həvalə edir Zaman keçdikcə  Gala "Dali imperiyası" nı ələ keçirir.  

1929-cu ildən bəri birlikdə yaşadıqdan sonra Dalí və Qala, 1934-cü ildə   mərasimlə evləndilər.

Parisin həyat tərzi Dali və Gala üçün stresli idi, buna səbəb onların kasıblığı idi. Lakin, yenə də varlı insanlar arasında kral və kraliça  rolunu oynayırdılar.

Metamorfosi di Narciso, Salvador Dalì.

1937, olio su tela (surrealismo);

Tate Gallery, London.

Metodo critico-paranoico: Narciso prima e dopo la sua metamorfosi. A sinistra Narciso nella sua forma umana, qui quasi astratta, seduta sopra lo specchio d’acqua. I colori caldi evocano il tramonto, la vita che ha raggiunto il culmine. A destra invece il ragazzo seduto qui è diventato una mano che tiene un uovo, dal quale sboccia il fiore del narciso. I colori freddi hanno significato di morte, per alcuni invece è rappresentato l'autoerotismo. A favore di questa tesi sono le formiche, anch’esse dal duplice significato di morte e di irrefrenabile desiderio sessuale. L’uovo è invece il simbolo universale della rinascita, è qui infatti elemento chiaro del passaggio di Narciso da uomo a fiore che sboccia appunto dall’uovo. Sullo sfondo un gruppo di figure nude che rievocano le statue antiche e una su un piedistallo che probabilmente rappresenta un terzo Narciso. I colori in questo lato sono molto più freddi, oltre alla mano abbiamo anche il colore scuro delle nuvole all’orizzonte e le lunghe ombre nere delle figure, il tutto per rappresentare la morte e la fine della vita.

«Narciso si annulla nella vertigine cosmica / dove nel più profondo / canta / la sirena fredda e dionisiaca della sua stessa immagine. / Il corpo di Narciso si svuota e si perde nell'abisso del suo riflesso, / come la clessidra che non verrà capovolta / (...) Narciso tu sei così immobile / che si direbbe che tu dorma / (...)»

Un ambigua relazione tra illusione e realtà, in un complesso intreccio di verità e inganno, desiderio e sentimento.

«Ora che il grande mistero si avvicina, ora che avviene la grande metamorfosi, Narciso diventa invisibile, sprofondato dalla sua immagine speculare, nell’immobilità e nell’inerzia digestiva di piante carnivore.

Non resta che l’ovale allucinante della sua testa, la sua testa che torna a essere delicata, la sua testa di crisalide piena di substrati concettuali biologici, la sua testa tenuta sopra l’acqua con la punta delle dita della mano insensata, la mano assurda, la mano vorace, la mano mortale della sua stessa immagine speculare.