Ik zou meer willen lezen en schrijven en dansen en zingen. Maar de dagen spreken mij tegen, en de uren zijn ook maar minuten die ik tel als een klein kind die tot tien leert, maar vandaag is het bijna gelukt tot vijftien. Ook al zijn er een paar overgeslagen, zo van: één, twee, drie, vijf, negen, veertien, ik wil niet meer leven in een samenleving waar alleen dingen in een hokje begrepen worden. Er zijn onvolmaaktheden in de wereld en ook in Japanse tuinen en die smaken naar honing. Maar de wereld is niet zoet. En ook geen zoetebek. Maar ik wel en ik zou meer willen.















