#edebiy

ABD ve İngiltere’de ilkokul çocuklarına okutulan, Rus kökenli bir halk masalı var.

Kırmızı İbikli Küçük Tavuk.

Kırmızı ibikli küçük tavuk, gezinirken buğday tanesi bulur, o buğdayı tarlaya ekebilmek için çiftlikteki öbür hayvanlardan yardım ister, hiçbiri yardım etmez, kırmızı ibikli küçük tavuk mecburen iş başa düştü der, kendisi eker, kendisi büyütür, kendisi hasat eder, kendisi değirmene taşır, kendisi un yapar, neticede ekmek yapar. Mis gibi ekmek kokusu etrafa yayılır. Kırmızı ibikli küçük tavuk “Beraber yiyelim mi?” diye sorar. O hiç yardım etmeyen öbür hayvanların ağzı sulanır, “Eveeeet yiyelim” derler. Kırmızı ibikli küçük tavuk acı acı gülümser, “Yok öyle yağma” der, bir lokma bile vermez.

Bu masalı okuyan Amerikalı, İngiliz ve Rus çocuklar kıssadan hisse çıkarırlar, ders alırlar, çalışmayana, üretmeyene, karnını doyurmak için başkasından medet umana ekmek mekmek olmadığını kavrarlar.

Eee herkes çocuk değil tabii.

Büyüklerin de okuması için bu masalın bir başka versiyonu var.

Küreselleşme karşıtı aktivistler tarafından revize edildi, UNICEF’in sitesinde yayınlandı... Ki, büyükler de anlasın!

Kırmızı ibikli küçük tavuk, gezinirken buğday tanesi bulur, o buğdayı tarlaya ekebilmek için çiftlikteki öbür hayvanlardan yardım ister.

Ördek “Sen buğdayı filan boş ver, sana kahve tohumu satayım, acayip para kazanırsın, istediğin kadar buğday alırsın” der.

Domuz “Sen buğday yerine kahve ek, nasıl satarım diye merak etme, ben senin adına pazarlarım” diye seslenir.

Fare iyice cesaretlendirir, “Buğdayla uğraşma, kahve ekebilmen için istediğin kadar borç vereyim, ufak ufak ödersin” diye akıl verir.

Kırmızı ibikli küçük tavuğun aklına yatar.

“Kahve üretiminden anlamam ki, nasıl yapacağım” diye sorar.

Ördek “Sana gübre satayım, çok çabuk büyür” der.

Domuz “Böceklerden korumak için ilaç satayım” diye seslenir.

Fare gene finansal açıdan yaklaşır, “Gübre ve ilaç alabilmen için sana istediğin kadar borç vereyim, ufak ufak ödersin” diye akıl verir.

Neticede hasat vakti gelir.

Kırmızı ibikli küçük tavuk “Şimdi ben ne yapacağım bu kahveyi” diye sorar.

Ördek “Paketlemek için benim fabrikama getirebilirsin” diye akıl verir.

Domuz “Kusura bakma, herkes kahve ekti, fiyatlar acayip düştü, senin kahve beş para etmez” diye seslenir.

Fare ise “Borcunu öde artık” der!

Kırmızı ibikli küçük tavuk, ibiğini kaptırdığını fark edince...

“Aç kaldım, ekmek verecek yok mu” diye ağlar.

Ördek “Ekmek kolay da, alacak paran var mı” diye sorar.

Domuz “Herkes kahve ekti, buğday karaborsaya düştü, kusura bakma, istersen ekmek yapman için sana ithal buğday tohumu satayım” der.

Fare ise avukatıyla gelir, “Borcuna karşılık tarlanı haczetmek zorundayım, uslu tavuk olursan artık benim olan tarlamda yevmiyeyle çalışıp buğday yetiştirmene izin veririm” diye akıl verir.

Şimdilerde maalesef, kırmızı ibikli küçük tavuk, eskiden kendisine ait olan tarlada ırgat olarak çalışıyormuş.

Yevmiyeyi almaya gittiğinde, ördek, domuz ve farenin aslında senelerdir şirket ortağı olduklarını öğrenmiş.”

Böyle bu işler.

Dünyanın en bereketli topraklarına sahip olan, kendi kendine yeten yedi mucizevi ülkeden biri olan Türkiye’yi, kırmızı ibikli küçük tavuğa çevirdiler!..

Bir an oturduğu sandalyeden irkilerek, camın dışında bulunan dünyaya bakmaya başladı adam. Sonra ölümü hatırladı. O soğuk, çaresiz ve kaçışı olmayan olguyu. Kim bilir bu zamana kadar kaç tane insan ölmüştü. Ardından sevinilen, üzülünen, ağlanan veya dünya değiştirilen.. birçok insan gitmişti neticede ve kimlerin ardında neler bıraktığı belli olmuyordu. 

“Ben de öleceğim ama doğru vakti bekliyorum” diye içinden espri yapmaya çalıştı. Her ne kadar başı komik olsa da, sonlara doğru insanın içini ürperten bir farkındalık doğuyordu derinlerden. 

Geceden kalan çay bardağının dibindeki leke mide bulandırıcı geldi bir an. Kalkıp, lavaboya yöneldi. Yalnızdı bu evde, çocukları yurt dışına çıktığından beri sadece bayramları geliyordu. Eşi Jülide Hanım ise bir ay sonra 14. yılını tamamlayacaktı, ebedi istirahatinde. 

Dolabı açtı ilk önce. Emekli maaşı ile doldurduğu dolap, ağzına kadar erzakla doluydu. Devlet memurluğundan emekli olmuş bir adamın karnı çoğu zaman burnuna değecek duruma gelebilirdi. O da bu durumu mantıklı alışveriş yapmakla düzenliyordu. Sonuçta yalnız bir adamın ne gibi masrafları olabilirdi ki? 

Eldivenleri giyip, bulaşık süngerine deterjan döktü. Musluğu hafif sollayarak sıcak su gelmesini sağladı. Su akarken, süngeri altına tuttu ve istediği kıvamda ıslaklığa ulaşınca suyu kapatıp, süngeri lekeli bardağın içine sokup ovalamaya başladı. Biraz zaman sonra gıcırdayan bardak “tamam artık, temiz olduğumu fark edemiyor musun Münir Amca” dercesine isyan ediyordu. Ama ne yazık ki Münir Amca’nın kulakları ağır işitiyordu. Taktığı işitme cihazı ona bazen Çerkes müzikleri çalıyordu. En azından o buna inanıyordu. 

Bardak durulandıktan sonra tekrar camın kenarındaki sandalyeye oturdu adam. Dışarıyı izledi. Çocuklar, gençler, orta yaşlılar mutlu, yaşlı insanlar elleri bellerinde, farklı acılar ile yürüyorlardı. O da yaşlıydı ve farklı acıları vardı. Anımsadı, Jülide Hanım da böyleydi. Sonra ufak bir tebessüm edip “yaşlandın Münir Bey. Artık eski toprak bile değilsin, çürüdün” diyerek gözlerini devirdi. 

Tekrar açtığında bu sefer insanlar farklı acılarını ceplerine koyup, bir bir sokakları terk ediyorlardı. Münir Amca da kalkıp acısını cebine koydu ve lavaboya gidip ellerini yıkadı.