#dunkierka

Z racji tego, że ostatnio nie widziałam, żadnego filmu, który by mnie jakoś bardzo zachwycił, albo na temat którego miała bym dużo do powiedzenia napiszę o Oscarach. 

To jest pierwszy rok, w którym udało mi się zobaczyć wszystkie filmy z głównej stawki i jestem z siebie naprawdę bardzo dumna :D Dlatego też czuję, że mam prawo do opinii na temat pewnych kategorii.

# Montaż dźwięku i najlepszy dźwięk. 

Liczyłam tutaj mocno na “Baby driver”, ale to jest na tyle techniczna i wydaje mi się ciężka do ocenienia dla zwykłego widza kategoria, że ufam wyborowi akademii. Ogólnie bardzo podobała mi się “Dunkierka”, więc mały zawód jest ale bez jakieś wielkiej dramy. 

#Montaż 

Tutaj tak samo liczyłam na “Baby driver”, bo jednak głównym atutem tego filmu był montaż, ale z drugiej strony “Dunkierka” również, zasłużyła jak najbardziej na nagrodę. Montaż w tym filmie jest bardzo istotny dla sposobu w jakim prowadzona jest historia, więc również ufam tutaj akademii i nie płaczę. 

# Długometrażowy film animowany 

Mam pewien problem tutaj z samą kategorią, bo nie do końca wiem co akademicy biorą pod uwagę. Jak każdy Polak miałam w serduszku nadzieję, że “Twój Vincent” zgarnie nagrodę, zwłaszcza jeżeli oceniana była by po prostu technika animacji. “Coco” to fantastyczna bajka, z naprawdę mądrym przekazem, ale animacyjnie się aż tak nie wyróżnia. Jak zakładam, że brane jest tutaj pod uwagę coś więcej niż sama techniczna część i w tej sytuacji moim zdaniem “Coco” zdecydowanie góruje nad “Vincentem”, w którym fabuła i ogólnie scenariusz i też samo tępo nie były specjalnie porywające. 

# Najlepsze zdjęcia 

Jeżeli Roger Deakins nie dostałby tej nagrody to w tym momencie wyłączyłabym chyba galę, wzruszyła się i wyszła. Bardzo kocham “Blade Runnera 2049″ za zdjęcia, za muzykę, powolne tępo i niesamowity klimat. Nie jestem w stanie chyba wybrać ulubionego kadru, czy ulubionej lokacji, wszystko było przepiękne i zapierające dech w piersi. I nawet Gosling mnie nie bolał w tym filmie, a nawet bardzo mi się podobał. Moim zdaniem jego twarz bez wyrazu idealnie pasuje do roli. 

# Najlepsze kostiumy 

Nagrodę dostał film “Nić widmo” i byłoby chyba dziwne gdyby film o projektancie mody nie dostał tej nagrody. Godnym nagrody moim zdaniem byłby też “Powiernik królowej”, ale jednak mnie bardziej złapały za serduszko kreacje własnie w Nici.

# Najlepsze efekty specjalnie 

Tutaj ponownie “Blade runner 2049″ i jestem zaskoczona troszkę. Dla mnie na tle konkurencji w tej kategorii wyróżniała się Wojna o planetę małp. Nie powiem, że jestem niezadowolona z wyboru akademii, bo w tej kategorii którykolwiek z filmów dostałby nagrodę to byłabym szczęśliwa, jestem po prostu zaskoczona. Jednak to co się odwala w małpach jest naprawdę niesamowite i już poprzednia część powinna była odejść z nagrodą. Liczyłam, że w tym roku nagrodzą ostatnią część i będzie to można potraktować jako taka nagroda za całość...ale niestety. 

# Najlepsza scenografia 

“Kształt wody” <3 <3 <3 Kibicowałam mocno, równie mocno jak “Blade Runnerowi”. Oba filmy miały przepiękne lokacje, które fantastycznie budowały klimat. Może jednak bardziej skłaniałabym się ku Blade, ale płakać nie zamierzam, a raczej skaczę z radości :D

# Najlepsza piosenka 

Tutaj ponownie nie wiem czy oceniany jest po prostu utwór, czy to jak działa w filmie. Zakładam tą drugą opcje i nadal nagroda dla “Remember me” boli mnie niesamowicie i z całą pewnością mogę powiedzieć, że dla mnie to największy zawód tej gali. Miałam dwa typy:

- “This is me” z “Króla rozrywki” 

- “Mystery of Love” z “Call me by your name”

Obie piosenki świetnie działały w swoich filmach, są bardzo różne i nie potrafię wybrać która bardziej do mnie trafia. Obie nacechowane emocjonalnie i moim zdaniem obie równie mocno zasługują na docenienie. 

“Remember me” podobało mi się tylko w samym filmie w wersji akustycznej i bardziej tutaj działa sytuacja z jaką jest związana, niż sama piosenka. A utwór pełny, w sensie taki promowany komercyjnie już nie jest akustyczny tylko podrasowany i kompletnie mi nie podchodzi :/ Gdyby była w pełni akustyczna to jeszcze, ale nie jest i moim zdaniem obdarło ją to z klimatu. 

# Najlepsza muzyka oryginalna

Miałam tutaj dwa typy:  Desplata za muzykę do “Kształtu wody” i  Carter Burwell za muzykę do “Trzech billboardów”. Jeżeli chodzi o Billboardy to ogólnie nie jestem wielką fanką tego filmu, muzyka to jeden z niewielu elementów, który tak w pełni mi się podobał. Doceniam bardzo ten film, ale nie potrafiłam się zaangażować w historię, nie jestem w stanie powiedzieć czemu, ale to muzyka właśnie utrzymała mnie w siedzeniu stąd moje typowanie. Wygrał oczywiście “kształt wody” i jak najbardziej zasłużenie, samej ścieżki słucham do teraz, w filmie fantastycznie buduje klimat, a przy niektórych utworach aż mam ciarki <3

# Najlepsza charakteryzacja i fryzury 

Oldman był nierozpoznawalny. Tutaj nie ma o czym mówić nawet. Charakteryzacja w “cudownym chłopaku” dawała radę, ale niestety nijak się miała do tego co zrobili w “Czasie mroku”.

# Najlepszy scenariusz adaptowany 

Jako fan filmów superhero skakałam z radości jak dowiedziałam się, że “Logan” ma nominację, ale uważam, że o nagrodzie nie było tu jednak mowy. To i tak jest duże wyróżnienie moim zdaniem. 

Za to Oscara zgarną fantastyczny “Call me by your name”. Rozwodziłam się nad fantastycznością  tego filmu w moim pierdololo, więc zapraszam tam. Moim zdaniem nie było innego kandydata do tej nagrody, aczkolwiek konkurencja była naprawdę godna. 

# Najlepszy scenariusz oryginalny 

I tutaj jest burza. 

Tak jak wspominałam nie jestem fanką “Billboardów”, ale potrafię docenić ten film i byłam przekonana, że dostanie tą nagrodę. W serduszku miałam “I tak cię kocham” oraz własnie “Uciekaj!”. Krzyczałam jak podano, że to właśnie “Uciekaj!” zgarnia nagrodę. To jest dla mnie największe pozytywne zaskoczenie tej gali. Byłam tym filmem zachwycona, porwał mnie od razu i naprawdę zaskoczył. Pamiętam, że spodziewałam się jakiegoś tam typowego horroru, a dostałam genialnie napisany manifest pod otoczka naprawdę porządnego thrillera <3

 # Najlepszy reżyser 

Nie miałam innych typów. Kocham Nolana, ale Del Toro kocham jeszcze bardziej. O samym filmie też już pisałam, więc nie będę się tu powtarzać. 

# Najlepsza aktorka drugoplanowa 

Faworytkami były dwie role matek.  Allison Janney z Ja, Tonya i  Laurie Metcalf z Lady Bird. Obie role moim zdaniem są dość podobne, ale rola Metcalf bardziej do mnie trafiła. W Ja, Tonya się zakochałam, ale rola matki była dla mnie cały film taka sama, w jednym tonie i tym samy wydaje mi się mniej wymagająca. 

# Najlepszy aktor drugoplanowy 

Rockwellowi należała się ta nagroda jak psu buda, ale w serduszku jednak był Dafoe. Tutaj ponownie na moje typowanie wpływa fakt, że Billboardy nie trafiły do mnie w 100% ale nadal Oscar zasłużony jak najbardziej.

# Najlepsza aktorka pierwszoplanowa 

Ta sama historia co wyżej. McDormand jak najbardziej zasłużenie, ale tutaj znowu w sercu naiwnie była Hawkins.

#Najlepszy aktor pierwszoplanowy 

Trochę nudne w tym roku te kategorie aktorskie. Wygrali dokładnie Ci co byli najbardziej obstawiani, zero niespodzianek. Miło było zobaczyć Oldmana ze statuetką, a  Timothée Chalamet na pewno jeszcze zawojuje <3

# Najlepszy film, a może największa drama 

Świat obstawiał “Trzy Bilboardy”, ja zresztą też no bo kto inny właściwie miał tą nagrodę dostać. Naiwnie w sercu miałam “Kształt wody” i “Call me by your name”....i tu niespodzianka. 

Del Toro odbierający nagrodę za najlepszy film, to najpiękniejsza rzecz jaką w życiu widziałam, ten szeroki uśmiech na tej okrąglutkiej buzi <3

Ponownie “Billboardy” to zdecydowanie nie mój film, natomiast “kształt wody” jak najbardziej i strasznie mnie bolą komentarze typu “jak film o ruchaniu ryby mógł wygrać Oscara”. Tak samo przecież “Bilboardy” można spłycić do filmu o kobiecie, która jest wkurwiona i robi rozpierdol.Każdy film przedstawiany w takim świetle będzie brzmiał źle i niegodnie czegokolwiek. 

Podsumowując.

Sama gala w sobie dość nudna była, podobały mi się momenty celebracji kina i fakt, że zapraszano też starszych aktorów, ale jak na 90 okrągłą gale to wyszło tak sobie. Organizatorzy powinni się zdecydować czy chcą na poważnie czy chcą śmieszki, bo jakoś to wszytko razem moim zdaniem po prostu nie działa. A moment rozdawania jedzonka “przypadkowym” ludziom w kinie to cringe lvl over 9000. 

Film wojenny dziejący się w 1940 r. w realiach ewakuacji brytyjskiego korpusu ekspedycyjnego oraz żołnierzy francuskich z plaży w Dunkierce.

Reżyserem filmu jest Christophera Nolana, twórca takich obrazów jak Interstellar, Incepcja, Batman- Początek, Mroczny Rycerz, Mroczny rycerz powstaje, Memento czy Bezsenność. Każdy z tych filmów w jakiś sposób zapisał się w zbiorowej świadomości kinowych widzów, każdy mimo hollywoodzkich budżetów i oprawy ma wydźwięk filozoficzny, każdy ma niepowtarzalny styl.

Nie inaczej jest z Dunkierką w której Nolan zrezygnował z typowej kinowej narracji, w której główny bohater przeżywa swoją ewolucję, naprawia świat i odjeżdża w stronę zachodzącego słońca. Wprowadził za to bardzo trudnego w narracji bohatera zbiorowego, jeśli tak można określić czterech głównych bohaterów z których każdy reprezentuje grupę ludzi biorących udział w prawdziwych działaniach w Dunkierce.

Jest Tommy (Fionn Whitehead), szeregowy żołnierz piechoty, który próbuje uciec z plaży w Dunkierce do Anglii. Widzimy, że jest w potrzasku i ze wszystkich sił chce się wydostać ze śmiertelnej pułapki, przypomina szczura uciekającego z tonącego statku.  Tutaj należy wspomnieć, że Tommy to zwyczajowe określenie Angielskiego żołnierza co najmniej od czasów pierwszej Wojny Światowej.

Jest Farrier (Tom Hardy), pilot angielskiego myśliwca Hurricane, który nie bacząc na brak możliwości powrotu do Anglii, do ostatniej chwili osłania ewakuację żołnierzy. Prawie przez cały filmu jest sam w kokpicie samolotu i ma założoną maskę tlenową. To powoduje poczucie anonimowości i samotności.

Jest komandor Bolton (Kenneth Branagh), komandor Marynarki Jej Królewskiej Mości dowodzący ewakuacją morską. Przez cały czas stoi razem z żołnierzami na nieosłoniętym przed atakami z powietrza molo, kierując ewakuacją. W większości kadrów jest sam, jego granatowy mundur wyraźnie odcina się od zielonych mundurów piechoty. Dzięki tym zabiegom czujemy jego samotność i ciężar odpowiedzialności który na nim spoczywa. Podkreślono to dialogiem Boltona z płk. Winnantem (James D’Arcy):

Bolton: Prawie można go stąd zobaczyć. Winnant: Co? Bolton: Dom.

Jest też pan Dawson (Mark Rylance), zwykły obywatel który na wezwanie Jej Królewskiej Mości przepływa prywatnym jachtem wraz synem i jego kolegą kanał la Manche, żeby ewakuować angielskich żołnierzy. Mając do pomocy dwóch chłopców, wykazuje cywilną odwagę i staje swoim maleńkim jachtem w jednym szeregu z okrętami wojennymi.

Każdy z tych bohaterów w obliczu zagrożenia wykazuje odwagę i godność, która niewątpliwie jest hołdem dla społeczeństwa Wielkiej Brytanii za postawę wobec agresji Hitlera.

Historie tych czterech bohaterów zazębiają się, ale mogły by stanowić osobne filmy. Między tymi bohaterami nie ma interakcji.

Dialogi w filmie są sprowadzone do absolutnego minimum, w ścieżce audio królują odgłosy wojskowych i cywilnych maszyn, muzyka Hansa Zimmera jest bezbłędnie wykorzystana do potęgowania napięcia.

Dzięki zdjęciom holendersko-szwedzkiego, wykształconego w Łódzkiej Szkole Filmowej operatora Hoyte Van Hoytema od pierwszych chwil czujemy niemal namacalną samotność i odpowiedzialność bohaterów wobec wydarzeń. Czujemy przez skórę, że na tej plaży nie chcielibyśmy się znaleźć.

W tle głównych bohaterów widzimy różne postawy ludzkie, tak jak w rzeczywistości postacie drugoplanowe różnie reagują w sytuacjach kryzysowych. Główni bohaterowie natomiast wykonują swoją pracę i podejmują czynności, do których byli przygotowani. Ich kryzysy nie wyrażają się w ani w dialogu, ani w postępowaniu. Wewnętrzną walkę toczoną ze swoimi słabościami widzimy tylko na ich twarzach. Bez doskonałej gry aktorskiej Kennetha Branagh, Marka Rylance, Toma Hardy oraz Cilliana Murphy (dygoczącego żołnierza wyłowionego z morza) ten film by nie istniał.

W tym filmie wróg nie jest pokazany, widzimy skutki jego działań, ale nie widzimy jego twarzy. Zbite masy brytyjskich i francuskich żołnierzy, również są anonimowe, ich życie zależy od pojedynczych osób, trzech z czterech głównych bohaterów, którzy w decydującej chwili nie zawodzą. Porażka staje się sukcesem, ewakuowani żołnierze będą mogli dalej bronić Wielkiej Brytanii.  Szkoda, że w naszej rodzimej kinematografii jeszcze nikt tak wspaniale nie opowiedział historii II Wojny Światowej.

Zdecydowanie polecam.

DUNKIERKA - „To jeden z najbardziej przerażających filmów wojennych”, „to wizualny i emocjonalny majstersztyk i najlepszy film Christophera Nolana od czasu "Incepcji”… te i wiele innych tego typu opinii krąży po necie. Widzieliście film? Bo ja niestety poległam nad/ tzn NA Dunkierce. Aczkolwiek wytrwałam do końca licząc na fajerwerki… Nalotów i bombardowań trochę było, więc braku frontowego ognia nie można zarzucić ale liczyłam na fajerwerki emocjonalne.. a tu nic… Bardziej przeraził mnie jeden najkrótszy filmik w Muzeum Powstania Warszawskiego niż cały ten film. Jeśli chcecie emocji i wrażeń to lepiej obejrzeć stary Pearl Harbor czy 9 Kompanię. Uwaga spoiler! . . . . . . W filmie żołnierze stoją na plaży lub molo, pływają na wodzie lub pod wodą, na statku lub pod jego pokładem. I to tyle…

Konkurs filmowy w Dobrym Mieście. Rozdajemy bilety na trzy filmy

Po wakacyjnej przerwie rusza w trasę Objazdowe Kino Visa, które 19 września odwiedzi Dobre Miasto.We wrześniu swoją premierę kinową będzie mieć młodzieżowy film „Tarapaty”, który w urokliwy sposób wszystkim nastolatkom przypomni minione wakacje. Wielka przygoda, dużo nieoczekiwanych zwrotów akcji, poszukiwanie skarbu i wspaniałe aktorskie kreacje od Piotra Głowackiego i Romy Gąsiorowskiej w…