De schepper die moet vernietigen
Als de term ‘creatieve destructie’ valt, is dit meestal op het snijvlak van economie en sociologie. Creatieve destructie houdt in dat nieuwe productietechnieken vaak een concurrentievoordeel verschaffen over bestaande bedrijven in een sector. Sommige bedrijven worden belangrijk en andere verdwijnen. Dit leidt ook tot verschuivingen in alles wat qua werk, geld en invloed aan die bedrijven vasthangt, en dus tot veranderingen in de maatschappelijke orde.
Creatieve destructie heeft dus een economische én een maatschappelijke lading. Dit is geestelijk onbevredigend, precies omdat zoveel aspecten van de menselijke conditie door zulke ingrijpende verschuivingen worden geraakt. Er moet hierom een spirituele, artistieke en identitaire dimensie aan de term worden toegevoegd. Creatieve destructie doet wat met je identiteit. Het ego moet, om dit proces van creatieve destructie in deze aanvullende dimensies uit te drukken, sterven en herboren worden. De lading van de term verschuift van een collectief economisch proces, naar de vraag of een individu sterk genoeg is om te sterven en opnieuw te verrijzen.
De term ‘sterk’ bedoel ik niet in een lijfelijke zin. Omdat een persoonlijkheid veel kanten heeft, werken verschillende dimensies samen bij een wedergeboorte. Dus in het proces waarbij het ego wordt vernietigd, gedeconstrueerd, en de persoon terugkomt in een herboren, opnieuw geconstrueerde staat van zijn. Bij creatieve destructie is de vraag dus niet zozeer of de persoon sterk genoeg is om te sterven en te herrijzen, maar veeleer of de persoon daartoe bij machte is. Want de inspiratie en creativiteit die een wedergeboorte mogelijk maken, kunnen uit verschillende dimensies worden geput. Dit verklaart waarom in de kunst het archetype van de muses vaak langskomen, de dochters van de Oudgriekse god Apollo. Met hun lijfelijke bekoorlijkheid bieden zij kunstenaars troost bij tegenslag; zij houden het vuur van de mentale scheppingskracht brandend.
Deze inleiding brengt ons op Resident Evil 5, een klassieker in het survival horror genre uit 2009. In de intro zegt het hoofdpersonage Chris Redfield: “More and more I find myself wondering, if it’s all worth fighting for.” Menig scheppend persoon zal zich hieraan kunnen relateren. Je probeert iets aan de wereld toe te voegen, maar stuit op cancel culture en deplatforming. Op overweldigend veel cruciale vlakken koerst deze maatschappij letterlijk af op een ravijn – inflatie, energieprijzen, voedselzekerheid, woningdruk, immigratie. De massa wil maar niet ontwaken, gelet op de recente verkiezingen, terwijl de intellectuele elite zich blijft vastklampen aan de ideologie van het regime.
Constructief-kritische vrijdenkers, voor wie het een gewetensopdracht is om tégen het systeem in te denken om zo de blinde vlekken en risico’s in kaart te brengen, kampen met een gevoel van stagnatie, van parels voor de zwijnen werpen. De impact en het bereik van je werk krimpen terwijl de maatschappelijke catastrofe aanzwelt. Je draait om je eigen as en constateert dat je wiel steeds kleiner wordt. In Resident Evil 5 weet Chris Redfield deze innerlijke crisis te overwinnen: in zichzelf (en zijn partner Sheva) vindt hij de kracht om te blijven vechten voor een toekomst zonder angst. In onze positie, echter, is de crisis zoveel dieper omdat de muur van apathie, passiviteit en desinteresse zoveel hoger is. De tegenwerking is universeler dan in een videospel: die komt niet van één of twee aanwijsbare tegenstanders die kunnen worden verslagen, maar van de tijdsgeest zelf.
Constructief-kritische tegendenkers worden door publieke instituties gedemoniseerd. Door de mainstream media worden zij weggezet als gevaarlijke complotgekkies en door de AIVD als ‘anti-institutionele extremisten’. Die bestempeling is zowel bizar als gevaarlijk.
In de gemeente Arnhem sleept er bijvoorbeeld een groot verbouwingproject waarbij woningen van het gasnet worden afgesloten. Bewoners maakten samen een zwartboek met klachten: in een commissievergadering deden zij hun verhaal. Mensonterende voorbeelden kwamen langs. Asbest werd verwijderd zonder waarschuwing of bescherming terwijl de inwoners aanwezig waren. Een vrouw lag doodziek op bed terwijl Poolse en Italiaanse arbeiders geen rekening hielden met haar en de deuren lieten openstaan. Weer een andere dame werd door een gemeenteambtenaar gechanteerd om haar kamer leeg te ruimen. Ze bezweek onder het gewicht van een spiegel en raakte bewusteloos, waarop haar peuterzoontje zich opensneed aan het gebroken glas. Nog tientallen mensonterende klachten kwamen boven, die aantonen hoe belangrijk het is om de instituties kritisch te kunnen bespreken.
Wij zitten dus in een totaal andere situatie dan Chris Redfield – onze situatie noodzaakt ons om onze positie te heroverwegen. Als je hoe dan ook als de villain wordt gezien, kun je, aangekomen in dit krankzinnige stadium van de beschaving, beter die mantel dragen en je voortaan inzetten voor creatieve destructie. Want als het huidige zieke regime iemand neerzet als held, dan zijn de tegenovergestelde eigenschappen hoogstwaarschijnlijk de werkelijk waardevolle.
De lagen van vervreemding, decadentie en clownesk absurdisme zijn vanuit de kafkaëske instellingen zó diep in het alledaagse leven doorgedrongen, dat de laatste lichtglimp van gezond verstand letterlijk gesmoord wordt. Hier is geen redden meer aan. De ondergrond van deze jungle ligt bezaaid met rottende plantenresten die elke zinnig gedachte vernietigen nog voordat die kan ontkiemen. Een verfrissende bosbrand is nodig opdat zaad kan ontspruiten in de verse as. We zijn in een situatie die in alles doet denken aan dit citaat van Johannes Kremer:
“Gone are the days of perfect role models, paragons of virtue who are brave and capable, who always do the right thing and help to advance society. Instead of these inspirational heroes, we now have the ANTI-HERO: people who say or think in their ignorance they improve the world, but only enrich themselves with fake solutions and acted altruism.”
In het licht van de omschreven situatie moet me iets van het hart over de ‘feitjes fetisjisten’ en de ‘onderzoeksjournalisten’. Dit zijn mensen die zich steeds weer in handen wrijven zodra ze een ‘onthulling’ kunnen publiceren. Over neem nu Pfizer, de COVID-besmettingscijfers, informatie die door de overheid is weggelaten uit WOB en WOO verzoeken – enzovoorts. Zij menen oprecht dat ze daarmee wat veranderen, terwijl het volk al jaren wéét dat ze worden voorgelogen.
Dat begon al met Rutte’s “duizend euro erbij voor elke werkende Nederlander”. Recenter gingen we van “gecontroleerd groeiende groepsimmuniteit”, door de premier aangekondigd in een nationale tv-toespraak, naar lockdowns en een avondklok. Uitzonderingen werden gemaakt voor Black Lives Matter en Formule1; ook het opvangen van tienduizenden ongevaccineerde Oekraïners was kennelijk geen probleem.
De leugen is getoond en het masker van de macht is afgevallen – zie ook de notulen over het wegpromoveren van Pieter Omtzigt, die als Kamerlid zijn grondwettelijke taak vervulde door de uitvoerende macht kritisch te volgen. De harde realiteit is dat het volk liever meebuigt voor de vorm, om in het eigen leven zo min mogelijk in het vizier te komen van de machthebbers. De waarheidsvraag is irrelevant geworden, wat precies de reden is dat de machthebber zo bruut opereert. Zij wíllen dat de waarheidsvraag wordt losgelaten, en dat de onuitgesproken overeenkomst is: wij, het volk, weten dat jullie elites tegen ons liegen; we spelen jullie leugens mee omdat we bang zijn om op individueel niveau een doelwit te worden van jullie macht.
Dat ‘feitjes fetisjisme’ en die ‘onderzoeksjournalistiek’ zijn dus contraproductief. Ze wekken geen weerbare strijdlust op, maar verinnerlijken de verslagenheid en de vernedering dieper. Ze versterken het besef dat we in een web van leugens leven en dat we te zwak en te laf zijn om daar een revolutie tegenover te stellen – deze openlijke onmacht verstevigt de positie van de machthebber.
Ook weten we dat een ‘rechtse journalist’ – wat betekent: een authentieke journalist – voortdurend zou worden tegengewerkt, anders dan een linkse journalist, wat wil zeggen: een journalist van de maakbare samenleving. Nog los van het feit dat een authentieke journalist slecht betaald zou worden in vergelijking met de linkse evenknie, zou hij of zij in een steekspel met de staat belanden over de interpretatie van feitjes. Als de duiding van die data iets afwijkt van het staatsmodel, wordt die journalist weggezet als ‘extremist’ en ‘complotdenker’. Anders dan de ijdele feitjesfetisjist denkt, is dat voor de lezers en kijkers géén uitnodiging om zelf naar de waarheid op zoek te gaan. Het is slechts een geurvlag, een signaal dat de toeschouwer zich met de betreffende journalist maar beter niet kan inlaten. Anders wordt de toeschouwer meegetrokken in alle ellende van de cancel culture. Dit gaat louter om de praktische gevolgen in sociaaleconomische zin – de inhoudelijke waarheidsvraag is irrelevant.
In de praktijk zijn ‘rechtse journalisten’ daarom analytici, commentators en interpretators. De vervreemding en de tegenwerking die hen confronteert zijn zó extreem, dat een ‘rechtse journalist’ feitelijk iets anders doet dan een linkse journalist, en hoofdzakelijk is aangewezen op de vraag: ‘Kan ik überhaupt nog iets scheppends neerzetten, iets waarbinnen ik mijzelf kan zijn?’ Hij of zij is voornamelijk bezig met een proces van herbronning zoals in het voorbeeld van Chris Redfield. Elke gezond verstand analyse van de huidige mainstream cultuur voert de ‘rechtse journalist’ onvermijdelijk tot introspectie. Daarin is het uitzicht op een wedergeboorte het hoogst haalbare eindstadium.
Onze energie is beter te besteden dan onderzoek te doen naar ‘onthullingen’, en wel door de vraag te stellen hoe wij ons leven zo zinvol mogelijk kunnen invullen in een maatschappij die onvermijdelijk instort. Het stapelen van ‘feitjes’ die ons vertellen wat we al weten – dat de elite liegt en bedriegt – vervult een vergelijkbare rol als porno. Het is een vorm van afleiding die de aandacht van het individu wegleidt van de rode draad. Want die rode draad is dat deze maatschappelijke titanic daadwerkelijk op een ijsrots vaart en dat het nu aan jou is, als individu, om jezelf actief los te maken van de massa en de instituties, als je nog iets zinvols met jouw leven wil doen.
Die keuze vergt zoveel méér kracht, meer moed, meer mentale fitheid dan het speuren naar documentjes en het volgen van alternatieve media. Het vergt creatieve destructie, namelijk het doden van het eigen ego en het opnieuw opbouwen van een individueel karakter. Ook zul je afscheid moeten nemen van de mensen en de economische banden die niet passen op dit nieuwe pad.
De ‘feitjes fetisjist’ zal dit niet aanvaarden, en blijft bij zijn mening dat het cruciaal is om de publieke opinie ‘langzamerhand mee te krijgen’. Juist dan zijn empirie, verhalen en feiten nodig, zal hij stellen, échte voorbeelden, zoals ik eigenlijk ook heb gedaan in mijn expositie over de rampzalige verbouwingen in Arnhem.
De realiteit is echter dat mensen zich welbewust afschermen van dit alles. We leven namelijk onder de deughegemonie. Daaruit volgt dat wie zich inlaat met dergelijke feiten, afgekoppeld raakt van zijn of haar sociaaleconomische netwerk.
Van sociale media is weinig heil te verwachten. Zo heb ik 2400 mensen die mijn Facebook-pagina leuk vinden, maar dikwijls krijgt een post maar tussen de vier en tien ‘likes’. Dus zelfs de mensen die actief mijn pagina willen volgen, krijgen mijn posts vanuit alle shadowbans en ondoorzichtige algoritmes nauwelijks onder ogen. Actief zijn op sociale media is meer een kwestie van een logboek bijhouden en getuigenis afleggen – een ‘great awakening’ zal hieruit beslist niet volgen.
Sommigen halen hun shotje hopium dan maar in de kerk. Maar als er al een God is, dan heeft Hij het met het Westen niet best voor. De mensen die ondanks de aanhoudende stroom van bagger nog staan voor het goede, krijgen nooit eens een meevallertje, nooit een kosmisch steuntje in de rug. Bij alles waar het erom spant valt de munt de verkeerde kant op. Een wonder is al eeuwen niet meer voorgekomen en blijft ook vandaag – nu een wonder harder nodig is dan ooit – vooralsnog uit. Waar is nu die god, nu de mensheid op het punt staat om in cyborgs te veranderen, met een persoonsgebonden CO2 budgetje, terend op een dieet van soja en insecten? Waarom staat Trump voor het hekje en zit Erdoğan nog steeds in zijn paleis? So many questions… Een absolute scepsis tegenover elk religieus hopium, is de meest eerlijke en realistische basishouding!
Nu we vaststellen dat die ‘great awakening’ niet zal volgen, zijn we aangewezen op het banen van een eigen levenspad. Hierbij is het extreem belangrijk om een leefwijze in te richten die vanuit de positivo is geformuleerd, en niet vanuit de negatio.
Met het “voorstellen van een levenspad vanuit de negatio”, bedoel ik, een identiteit vormgeven door voortdurend te benadrukken en ‘aan het licht te brengen’ hoe bedrieglijk en verderfelijk de elite is. Daarmee zijn we dus weer terug bij het ‘feitjes stapelen’. Bovendien laat je jouw identiteit dan bepalen door datgene waartegen je jezelf afzet. Zo behoudt de machthebber doorlopend het initiatief en blijft het individu gevangen in een reagerende rol. Een goed voorbeeld hiervan is de PVV. Die partij hamert steeds op het behoud van een monoculturele samenleving en alludeert daarbij via beeldspraak op een Nederland dat in de praktijk al lang niet meer bestaat. De partij ontbeert een heldere toekomstvisie voor dit land in het licht van nieuwe uitdagingen zoals Big Tech en Artificiële Intelligentie. Het is enkel duidelijk wat de partij niet wil.
Hierom is deze video van Forum voor Democratie (hier te zien van 27.55 tot 31.10) over de identiteit van Nederland zó episch en zó belangrijk. Nederland wordt gekenschetst als het wonderbaarlijke land dat we op de zee hebben veroverd – een land waarin wij vrijheid realiseerden doordat onze voorouders zich niet onderwierpen aan dwingelandij van de adel, of aan religieuze fanatici. Het is een Nederland waarvan de schepen de wereldzeeën doorkruisen.
De microscoop van Antoni van Leeuwenhoek onderstreept onze vindingrijkheid, innovatie en ondernemingsgeest, genoemd naast Philips en Fokker – bedrijven die reikten voorbij de horizon. De afsluitdijk wordt aangehaald samen met andere waterwerken van de architect Cornelis Lely, wat uiting geeft aan de Nederlandse ijver om nieuw land te scheppen en het water te temmen. De geschiedenis van Nederland wordt voorgesteld als een avontuur dat eeuwen geleden begon en nog doorloopt. Het is kortom een geschiedenis van positieve eigenschappen, die opnieuw kunnen dienen als motor en leidraad. Omdat dit het mogelijk maakt om op een positieve wijze een eigen identiteit te grondvesten, is deze video een miljard keer waardevoller dan gelekte bronnen over COVID, stikstof of de Oekraïne oorlog.
Het volk buigt mee met alle narratieven – niet omdat de waarheidsvraag hen interesseert, maar omdat ze buiten schot willen blijven van de elites. Het grootste probleem is het gebrek aan revolutionaire tegendruk aan de maatschappelijke elites. Kennelijk is het oké zo. Stel nu dat je kinderen hebt en jezelf bewust bent van het naderende noodlot van West-Europa. Voortdurend ben je bezig ze te deprogrammeren van alle systeemleugens. Dat vreet onnoemelijk veel energie, je stelt ze in de positie dat ze mentaal een dubbelleven moeten leiden, en op een dag zegt je kind: “Papa, mama, ik weet dat het allemaal onzin is, maar ik doe toch mee omdat ik nu eenmaal een baantje nodig heb.”
Het hebben van een CO2 budget zal voor je kinderen de normaalste zaak van de wereld zijn, en bovendien hebben zij geen inwendig geheugen, omdat zij al van jongs af aan met Google en smartphones worden opgevoed. Via apps die doorlopend worden geupdate is het heersend narratief dusdanig in hun leven geïntegreerd dat dubbeldenk hen geen enkele moeite kost. Gewetensbezwaren tegen deze nieuwe wereld zijn zodoende voorbehouden aan mijn generatie en die van mijn vaste lezers. De dooddoener dat je het ‘voor de kinderen doet’, gaat niet op. Wij zijn het, die kampen met aanpassingsproblemen en hier op een existentiële wijze mee worstelen.
De vraag is, hoe gaan wij met de huidige wereld om? Extractie? Dus wegwezen en iets nieuws opbouwen in Oost-Europa (geen cultuurmarxisme wegens IJzeren Gordijn als ‘blessing in disguise’) of in Zuid-Amerika (te chaotisch en anarchistisch om consequent totalitair te kunnen zijn). Óf maximaal Bourgondisch genieten van de ineenstorting – enjoy the decline?
Scheppen vanuit de positivo, wat geestelijk het meest gezonde en bemoedigende zou zijn, veronderstelt echter dat je de productiemiddelen in eigen hand kunt nemen. Dus dat je de instrumenten en grondstoffen bemachtigt om zélf productief en creatief aan de slag te gaan. Nog los van het trieste lot van de boerenbedrijven is in Nederland helaas het punt bereikt dat zelfs een MKB’er met een lunchroom geen strips meer mag ophangen om vliegen te vangen, wegens ‘dierenmishandeling’. De absurde bureaucratie is doorgedrongen tot dit microniveau. Dit is een keerpunt. De elite staat te weinig ruimte toe om nog iets op te bouwen dat vanuit de positivo is geformuleerd.
Als positief scheppen met eigen productiemiddelen niet meer economisch vatbaar is, blijven drie opties over: [1] Enjoy the decline. [2] Out with a bang. [3] Emigratie en elders opnieuw opbouwen. Hoe dan ook zal het afgrijselijk worden doordat mensen met middelen en talent, dit zinkende schip verlaten. Hierdoor blijven de verliezers van de globalisering over, die weinig mobiel zijn en vaak afhankelijk van uitkeringen. Zij beconcurreren elkaar op de krimpende middelen die resteren. De ondernemers die welvaart voortbrengen ontvluchten dit land of gooien het bijltje erbij neer.
Een analyse van mijn sterrenbeeld brengt naar voren dat bij mij de ascendant in maagd staat. Volgens de astrologie wijst dit op een menstype dat er veel voor overheeft en zich inzet om te werken aan doelen die het individu overstijgen en ons allemaal verder brengen. Dit astrologische teken staat voor constructiviteit, meedenken, meewerken en meebouwen. Hierin herken ik mezelf, niet alleen in die zin dat mijn crowdfundings productieve resultaten hebben opgeleverd, maar ook kijkend naar de commissievergaderingen van de gemeenteraad. Daarin wens ik, ondanks alle ernstige kritieken en noodzakelijke polemieken, toch steevast iets constructiefs toe te voegen.
Deze inkijk in de astrologie maakt het belang duidelijk van mijn eerste alinea’s: daarin noemde ik bewust constructief-kritische vrijdenkers. Ook de passage over het worden van een villain valt nu op zijn plek. Immers, als de helden van dit ontaarde systeem in werkelijkheid antihelden zijn – en als alles wat dit systeem aanprijst als ‘heldhaftig’ in werkelijkheid pervers, corrupt en decadent is – dan blijft de positie van de villain over als énige constructieve positie.
Het is dus de decadente elite die ons de mogelijkheid ontneemt om te scheppen vanuit de positivo: die letterlijk de productiemiddelen uit onze handen slaat en ons aanwijst op het stichten van bosbranden als hoogst mogelijke levensinvulling. Vernietiging als de meest nobele vorm van creativiteit en schepping. Het is de scheppingskracht in de maagdelijke ascendant die voert naar de ‘dark side of the moon’. Het betekent: herboren worden in je scheppingskracht, wat onder dit bestel en dit gesternte vanzelfsprekend de vernietigende én bevrijdende kracht van de villain moet zijn.
Steun Sid via BackMe ( https://sidlukkassen.backme.org/ ) en volg zijn Telegram-kanaal! ( https://t.me/SidLukkassen )
