Ertelediklerimiz Birikirken
“Her can sıkıntısının arkasında ya yapmayı ertelediğin bir iş, ya da yaşamayı ertelediğin bir duygu vardır.”
Bugün bu sözle karşılaştım. İlk bakışta sade, ama üzerinde durdukça insanın içine işleyen türden…
Çünkü hayat, aslında tam da böyle bir şey.
Ne yaşanması gerekiyorsa yaşanmadığında, ne söylenmesi gerekiyorsa yutulduğunda, ne yapılması gerekiyorsa ertelendiğinde… Hiçbir şey yok olmuyor. Sadece birikiyor.
Bazen nedenini bilmediğimiz bir huzursuzlukla uyanıyoruz.
İçimizde bir sıkıntı, adını koyamadığımız bir eksiklik…
Oysa belki sadece yıllar önce ertelenmiş bir hayal, bastırılmış bir öfke, yarım bırakılmış bir sevda kendini hatırlatıyor.
Çünkü ruh da beden de, zamanında alınmayan her şeyin alacaklısı gibi dönüp dolaşıp kapımıza geliyor.
Bunu fark etmek kolay değil. Çünkü çoğumuz meşgulüz: çalışmak, koşturmak, yetişmek, unutmamak, unutturmak...
Ama ne kadar ertelersek erteleyelim, hayat bizi bir gün durduruyor.
Ve o duruşta, o sessizlikte, yüzleşiyoruz kendimizle.
Yapmadıklarımızla, söyleyemediklerimizle, hissedemediklerimizle…
Belki bu yüzden “can sıkıntısı” küçümsenecek bir şey değil.
Belki de o an, ertelediğimiz duyguların, görmezden geldiğimiz taraflarımızın kapıdan içeri sızdığı andır.
Ve bu yüzden, bazen sadece durup dinlemek gerekir.
Kendimizi. İç sesimizi. Ruhumuzun alacak defterini...
