#broertjes

Over wat kinderkanker met een gezin doet De documentaire Stil Water volgt drie verschillende gezinnen die moeten leren omgaan met de realiteit van een kind, broertje of zusje met kanker. De film laat op een aangrijpende manier zien hoe het leven van de gezinsleden rondom Fien, Matthijs en Bente wordt opgeschud door deze ziekte. In Stil Water worden dus drie verschillende families gevolgd. De…

799 Tijd is mijn vriend

Het valt nog helemaal niet mee, al die fysieke inspanningen. Ik ben daar eigenlijk helemaal niet op gebouwd. Vandaag 44 minuten hardgelopen, een mooie tijd, maar waarom dan geen 45 minuten? Kijk, daar ga je al. Het is niet zo ingewikkeld, want op 44 minuten was ik waar ik wezen wilde, maar ja, je krijgt er toch vragen over. Vanmorgen eerst in mijn sportkleertjes Sofieke naar school gebracht. De…

Ik houd zo veel van hoe hij van zijn broer houdt. Hoe hij tegen hem op kijkt. Hoe hij Boaz al mist wanneer we hem net op school hebben afgezet. Het eerste dat hij zegt wanneer hij wakker is, is “Waar is Boaz?!” en als ik hem vraag wat hij wil gaan doen, zegt hij steenvast “Boaz ophalen”.

Waar ik iets minder van houd, is van zijn gegil. Zijn hysterische gegil. Zijn antwoord op alles wanneer hij zijn zin niet krijgt. 

In het begin, toen het gillen net begon en ik écht dacht dat er iets vreselijks was gebeurd, legde ik de schuld snel bij Boaz neer. Ik verdacht Boaz ervan dat hij te hard had gestoeid, te wild had gespeeld, te ruw had gekieteld. Na een tijdje kwam ik er achter dat Midas ook begon te gillen als hij op Boaz z’n plekje op de bank wilde zitten, als hij dezelfde stift als Boaz wilde, als hij precies die ene dino (we hebben hier thuis ongeveer 452 dino’s liggen…) wilde waar Boaz mee aan het spelen was.

Midas gilt wanneer hij Boaz z’n broodje wil, wanneer zijn pakje drinken op heeft, wanneer hij niet met een speelgoed-dingetje in het stopcontact mag porren. Hij gilt wanneer zijn favoriete filmpje is afgelopen, wanneer hij een mega snottebel heeft of wanneer ik geen zin meer heb om voor de zesduizendste keer “olifantje in het bos” wil zingen. Of hij gilt omdat hij gewoon wil gillen.

Ik kan hem duizenden keren per dag zeggen, dat hij niet moet gillen. Ik kan hem in de hoek zetten, of buiten laten afkoelen. Ik kan hem negeren, hem rustig uitleggen dat het niet de bedoeling wordt, boos op hem worden, of zelfs verdrietig. Ik weet sinds Midas pas op hoeveel manieren je iemands naam kan zeggen! Het helpt allemaal niet zo heel erg veel. En dat heeft een beetje met Boaz en al zijn goedheid te maken.

Zodra Midas begint te gillen, probeert Boaz er namelijk alles aan te doen, om zijn kleine broertje weer aan het lachen te krijgen. Hij geeft zijn plekje op de bank af, of zijn speelgoed. Hij geeft hem zijn laatste aardbei of die ene dino. Hij zingt, trekt gekke bekken, laat zich op de grond vallen en doet alsof hij pijn heeft. Hij maakt grapjes, doet gekke dansjes en soms slaat hij zelfs zichzelf (nep en heel zachtjes natuurlijk) om vervolgens heel hard “au” te roepen. Dat vind Midas namelijk erg grappig.

Mijn kind gilt, en ik word er regelmatig knettergek van. Mijn kind gilt en mijn andere kind ziet dit als een startsein om de clown uit te gaan hangen. En hiermee wordt het gillen in stand gehouden. Boos op Boaz worden, kan ik niet. Hij doet niets verkeerd maar zijn goedbedoelde actie werkt averechts.

Ik hou van Midas, en van Boaz, en van die twee samen. Met heel mijn hart. Maar dat gillen, God o God dat gillen, dat kan ik missen als kiespijn!

Iemand tips om dit te laten stoppen!? Help!