#bombok

An tek gerçek, kapılar anları birbirine bağlıyor, onu gördüğün an onu merak ettiğin ana bağlı, ona kavuştuğun an sonsuza kadar sürecek sanırsın, onu unutman an meselesi, onu özlerken ölmen de bir an, onu bir an için görmeyi istemek çok uzun bir yalvarış anı, bir kere, dünya gözüyle, sonra onu görüvermek, o duanın kabulü bir başka an, kısacık ve tekrarsız. Kapı yüzüne çarpar, bir daha göremeyecek olmanın kapısı. Ona seni istemiyorum dediğin anın kapısı keşke dilini koparsaydı, onu beklemenin kapısı üstüne kapalı, bir daha gelir mi acaba diye onun geleceği anın kapısına bakmak seni bitirdi, yeni bir şeyin olmayacağının, bir daha böyle bir heyecanı bulamayacağının kapısı aralık, ona benzer bir şey aramanın kapısı önünde, aramalar kapılardan kapılara sürüklüyor seni, aramaktan vazgeçmenin kapısı orda, elin uzanıyor ileri doğru, omzunda bir el seni başka bir kapıya çağırıyor, gel gidelim buralardan kapısı, buralardan bu hallerden uzaklaşıp saadetin kapısından geçeceksin, saadet anı, onu hiç yakıştıramıyorsun, ayağın aksıyor o anın içinde, tökezliyorsun, yine aynı el sana saadeti öğretecek, orada kalsan, orada kalsan, orada kal.

Güvenmek istiyorum doğruyu söylesin istiyorum en az benim kadar, boğuluyorum gerçeği aramaktan haykırmaktan ben o değilim hayır değilim ben buyumu ispat etmeye çalışmaktan boğuluyorum. Adı neymiş, adı neyse neymiş, adı mı ikna edecekmiş beni, sadece adı yetecek miymiş kim olduğunu anlamama, ama vallahi anlamak istiyorum bu dalımda öten kuş da ne. O kuş kendince ötecek, benim dalım diye bi bana mı ötecek, belki ötelerde bir başka kuşa belki benim çok eski bir halimle çok eski bir ötüşüme, artık ben sayılmayan bir bene ötecek. Ah ama mesela o bildiğim bir kuş olsa, ben o kuşun tüylerine boncuklar, başına taçlar, ah bilmiyorum bilmiyorum. İnsan bir dal olur da bilmez kuşu, kuş olur da bilmez başka bir kuşu, insan nasıl dal olur öyle nasıl kuş? Boğuluyorum kanat çırpıyorum göğe, yaprak kaldırıyorum göğe, eksik bir sesle anlatıyorum sağır göğe. Hep gökten sekiyorum, gökten sekiyor bana benden göğe gökten yere, bir türlü o murat bulamıyor dalımı bulamıyor kanadımı. Gerçek sen nesin ve neredesin, gerçek sen kuş musun, kuş sen gerçek misin, gerçek sen bana gelecek misin?

İnanılmaz derecede canım sıkıldığı için boş yapmaktan mutluyum. Kafamın içinde ne bir ses ne söz misali herhangi hiçbir şey olmadığı için bir miktar sıkılıyorum şu an. Çünkü herhangi bir aktivite yapmak istemiyorum. Ne müzik ne film ne kitap. Ezhelin bombok şarkısındaki gibi bomboooook diye bağırmamak için kendimi biraz tuttuğum gerçeği de şu an için ciddi olan tek şey. Neden boş muhabbet dönüyor sürekli tanrım etrafımda sitemi de bu aralar yakama yapışmış bir durumda. Enerjimi yönlendiremediğim zamanlardan birini yaşıyorum şu an. Bu durumdan da keyifsizim diyemem lakin keyif de almıyorum. Eksiye düşmüyorum ama artıya da çıkmıyorum yani. E ne yapmak lazım peki bu noktada. Özellikle de çağımızın hastalıklarından -daha doğrusu psikolojik hastalıklarından- biri olduğunu kabul edersek.. Sanırım bir kahve daha içip neler internette boş yapmaya devam.