Teeth cleaned

If they tell you, "you're a poser" or call you "gay". Just ignore them. You don't need to prove anything to them. They are just trying to fool you into posting photos of yourself that is more revealing.

Sino nga ba ang dapat sisihin? Yung mga umaasa o yung mga nagpapaasa? Sa tingin ko naman, walang aasa kung walang nagbibigay ng pag-asa. Pero on second thought, ang tanong na yan ay parang yung tanong na matagl na natin tinatanong pero hindi pa rin natin matiyak kung ano ang tamang sagot. "Alin nga ba ang nauna? Ang manok o ang itlog?" Hindi naman masama na magbigay ng pag-asa. Ang tanging pagkakamali lang ay ang pagbibigay ng maling pag-asa. Wag mo sabihin sa isang tao na babalikan mo s'ya kung wala ka naman talagang balak. I'm pretty sure na makakasakit ka lang. Wag ka maniwala na, "promises are made to be broken". Ginawa lang yan ng mga taong sawi para gumaan ang kanilang nararamdaman. Ang sabi ko naman, "promises are meant to be kept". Pero hindi ibigsabihin nun ay i-sekreto mo. I mean, dapat tuparin natin ang mga pangako natin. Lalo na kung tungkol ito sa usaping pang puso. Sino ba naman kasi ang matutuwa kung may nangako na "hindi kita iiwan" pero after a month or two ay iiwan ka na at ipagpapalit ka na sa iba?

lesson behind: just give me a reason by pink ft nate ruess "the end of a relationship is not the end of the world" -truth about us teens- dumadating sa buhay ng tao yung mga moments na nabibigo tayo. minsan yung iba, mas grabe pa sa mga naunang kabiguan pero hindi ibig sabihin nun ay susuko na tayo. minsan kasi sadyang nangyayari yung para malaman natin kung gaano tayo katatag at kung hanggang saan ang limitasyon natin. hindi naman kasi porke nahihirapan na tayo ay wala nang pag-aasa na maging madali ang buhay natin. isipin mo na lang kung wala nang mga challenges na dumating sa atin, magiging thrilling pa ba? mas maganda na may aabangan tayo sa araw araw kesa yung alam na natin kung ano ang mga mangyayari. sabi nga nila, life would be boring kung puro saya na lang. sa buhay, kailangan natin ng variety para mas maging exciting ang lahat.  so, kung kayo ay nakaka-experience ng kabiguan as lovelife n'yo, normal lang yan. lahat naman ng tao ay dumadaan sa ganyang stage ng buhay. hindi naman kasi porke lagi kang nasasaktan ay mawawalan ka na nang pag-asa na makahanap ng lalake/babae na para sa'yo. kahit gaano ka kapangit, kapandak, ka-itim, you are still deserving to be loved. kaya tayong mga single at mga nasaktan, don't loose hope. we can still do it. we might still feel the pain from our past pero someday we will be free from it. we just need time to let them heal.

noong mga nakaraan araw, nakasanayan ko nang bumyahe papuntang iba't-ibang bayan at barangay. isang araw, bigla ko napansin ang isang kubo malapit sa isang palayan. sa katunayan nga ay nasa gitna ito ng palayan. at sa tanawing 'yon, hindi ko maiwasan na makaramdam ng lungkot at panghihinayang. akala ko nakalimutan ko na s'ya. akala ko tapos na ang lahat. isang gintong alaala ang bumalik sa akin. nangingilid ang luha ko at sadyang hindi ko mapigilan na tuluyang mapaiyak. noon ko lang ulit inamin sa sarili ko na isa akong masamang tao. isang mandaraya at sinungaling, at dahil doon ay nawala ang lahat-lahat. nang dahil sa uhaw ko na mapansin ako ng ibang tao, napabayaan ko ang isang tao na nagbigay sa akin ng pag-asa na hindi sa lahat ng oras ay mag-isa ako. pinakawalan ko ang isang tao na nagpahalaga sa akin nung mga panahon na hindi ko inakala. naalala ko s'ya. ang huling lalakeng minahal ko nukod sa aking ama. isang Long Distance Relationship ang namagitan sa amin. nasa maynila s'ya noon at ako naman ay nadito sa mindoro. nagtatrabaho s'ya dun at ako naman ay nag-aaral dito sa mindoro. dalawang tao kami naging magkaibigan at ang tanging komunikasyon namin ay text at tawag lang. hanggang isang araw, bigla na lang s'ya nagtext sa akin. sabi n'ya ay uuwi daw s'ya sa mindoro. hindi ko naman maitago ang excitement na nararamdaman ko, pero ang totoong dahilan pala ay nasa ospital ang tatay n'ya at di nalayo ay namatay rin. labis n'yang ikinalungkot ang pagkamatay ng tatay n'ya at hindi ko alam ang gagawin ko. hindi ako makapunta sa kanila dahil hindi ko rin naman alam ang kanila. ang tangi ko na lang nagawa ay i-text s'ya at sabihin na "nandito ako kapag kailangan mo ng kausap". sa paglipas ng panahon ay unti- unti na rin s'yang nakamove-on sa pagkamatay ng tatay n'ya. bumalik na kami sa dating pagkakaibigan at halos gabi-gabi ay tumatawag s'ya sa akin, dun ko ako nagsimulang magkagusto sa kanya. at di nagtagal ay nagtapat na din s'ya sa akin. naging masaya naman kami pero may kulang pa rn. kahit nandito na s'ya sa mindoro ay hindi pa rin kami nagkikita. busy s'ya sa kanila at busy rin ako sa naging trabaho ko. pahkalipas ng 6 months ay naghiwalay din kami. di dahil hindi na namin mahal ang isa't-isa pero dahil sa sadyang magkaiba ang gusto namin sa buhay. s'ya na ang nagdesisyon kaya wala na akong nagawa. pilitin ko man na ibalik ang dati at bumawi ay hindi ko na magawa. sadyang sumuko na s'ya at ganun din ako. sa ngayon ay may girlfriend na ulit s'ya. araw-araw na nagkikita at nagkakasama. at ang dahila kung bakit ako nalungkot nung nakita ko ang kubo sa gitna ng palayan? dahil dun nabuo ang relasyon namin. dun ko unang sinabi na mahal ko s'ya (over the phone). at dun din n'ya tinapos ang lahat.