#bezfiltra

Największa walka toczy się między tym, co wiesz, a tym, co czujesz.

I przychodzi taki moment, kiedy nagle przestajesz czuć. Dosłownie. Nie liczy się już dla Ciebie nic. Jest tylko jedna wielka pustka. Wielki dół, w którym nie widzisz n i c.

Najsmutniejsze jest to, jak wiele dobrych osób nauczyło się udawać chłód tylko dlatego, że ciepło było regularnie wykorzystywane. Potem świat mówi, że ludzie się zmienili. Nie. Ludzie się zabezpieczyli. To różnica.

Czasem brak odpowiedzi też jest odpowiedzią, tylko trudniejszą do przyjęcia.

Mówią, że po alkoholu ludzie dzwonią do tych, którzy są im naprawdę bliscy. Nie dlatego, że nagle zaczynają kochać bardziej, ale dlatego, że na chwilę milkną wszystkie maski. Zostaje tylko to, za czym naprawdę tęsknią i o kim myślą, gdy przestają udawać, że wszystko jest w porządku. Trzeźwość często pilnuje dumy. Alkohol częściej pilnuje szczerości. I choć nie usprawiedliwia żadnych zachowań, czasem pokazuje, kogo serce wybiera, zanim rozum zdąży je uciszyć.

To, jak traktujesz własne emocje, pokazuje, jak traktujesz siebie. Jeśli wobec siebie jesteś jedynie surowym sędzią, nie dziw się, że wewnętrzny świat przypomina niekończący się proces sądowy.

Nie chcę już wielkich słów. Chcę małych dowodów. Regularności, obecności, spokoju, prawdy. Poezja jest piękna, ale rachunków emocjonalnych nie płaci.

Są takie dni, kiedy czyjaś zmiana zachowania mówi więcej niż wszystkie wcześniejsze słowa. I nagle rozumiesz, że deklaracje bywają głośne, ale prawda zawsze przychodzi w czynach.