#beherit7-nonexistence

Co najmniej znikam, jak za zaparowaną szybą obraz przesłonięty. Płonie w gardle słowo, przetrzymane i niewypowiedziane w porę. Przebłyski zdarzeń, coś czego nie zaznałem, a co czeka na mnie, jeśli się do tego odpowiednio dobiorę. Leżę na balkonie, bo czemu by nie. Śnieg spada na mnie, łzy powoli wypływają - zapewne z zimna. Blisko byłem pewności, lecz nie tak blisko, by stać się nią, by połączyć skrzydła i odlecieć stąd. Weryfikacja, nieznajomość świata uderzyły we mnie mocno, nieomal upadłem, upadek tak mocny, że prawie ostatni. Teraz pytanie, czy jest sens bym walczył, czy gra warta świeczki? Nie. Stagnacja w mojej krwi, rozprzestrzenia się znacząco. Jedyna możliwość, to pokazać startującym z wyższej półki, że gorący klimat zdarza się nie tylko w ciepłych krajach. Zawsze będzie za mało, na te możliwości skropione perfumami ponad stan. Złoto świeci, zaś w blasku słońca, ładnie wygląda droga, którą podążam na co dzień.