#ayvdi

"Açık yaralar yara bandı tutmaz, elleri dikiş gören adamların kolları her zaman yeterince ileriye uzanmaz. Söylesene. Gittin mi?"

Yara bantları yaraları iyileştirmek için değildir, saklamak içindir. Ve bayım ben yaramı saklamak için değil, size orada bir yara olduğunu göstermek için kullanmıştım.

“Bak, onu aldım,” diyordu uçsuz bucaksız gökyüzünü yüzümüze dikerken. “Ama sen kalacaksın. Öyle bir kalacaksın ki hem de, bu uçan kuşlar, bu el ele tutuşmuş parkta koşturan çocuklar, bu renkli balonlar rahatsız edecek seni. Onu aldım, sen yaşayacaksın ve böyle yaşamak dokunacak kanına.” Sonra bir gün geliyordu işte. Geçiyordu hepsi. Unutuyordun biraz biraz, en azından yaşayacak kadar. İki lokma bir şey yiyip dışarı çıkacak kadar. Sevecek kadar birini, unutuyordun. Değil kalbine, kemiğine kazınmış bir kesik oluyordu senin; mezarda bile yanından ayıramıyordun. Teninin altındaydı, saramıyordun. Acıtıyordu, acıyan neresi diye sorana gösteremiyordun. Birini kaybetmek böyle bir şeydi işte. Ve sadece ölümle kaybedilmiyordu insanlar.