#askhikayesi

bi Kadın ve bi Adam’ın hikayesi bu.

‘bi’ Kadın ve hepsinden oluşan ama hala olamayan ‘bi’ Adam.

her hikaye gibi başı, ortası ve sonu olan bi hikaye bu.

sonu dipsiz bi kuyuymuş, gelmeyecek bi yarınmış gibi hissettiren bi hikaye.

Kadın'ın sayısız Kursak Hikayeleri..

bi Adam’la ve bi hisle yola çıktı Kadın bu hikayeyi yazmaya.

kalbin yetmiyorsa sevemeyeceğin insanı yorma.

cesaretin yoksa yürüyemeyeceğin yola çıkma.

demiş tolstoy pek zaman önce.

benim de diyeceklerim var diye düşündü Kadın.

yalnız olmadığıma göre hislerimde,

benim de duyulacaklarım var..

aylardan aralık

günlerden 4tü.

kafasında aylardır dolanan hikaye şekillenmeye başlamıştı.

çok deneyimlemişti kafasının şekillendirdiği hikayelerin gerçek çıkmasını.

çok korkmuştu bu kez de hislerinin yanılmamış olmasından.

kalbi yetmişti sevmeye ve

cesareti vardı yürümeye.

lakin şekillenmeye başlamıştı hikaye.

acının türü ve tarifi yok!

hissedileni kelimeleştirmenin yetersiz kaldığı her durumda hatırlattı kendine,

yaşadığın hiçbi şeyi unutmaya hakkın yok!

yazmalıydı Kadın..

yazmalıydı ki yeniden okuyabilsin,

yazmalıydı ki yeniden hissedebilsin,

olur da bi gün unutmaya yeltenirse ruhu,

yazdıkları sayesinde ilk günkü gibi tazelensin.

ne unutması mübahtı,

ne de unutturması.

çok yazık etmişti adam,

o çok büyük günahkardı.

‘’sev-me, yor-ma, yürü-me..

bu lafa denk gelen çok sağlam bir Türk sözü var ama onu paylaşmam pek de yakışık almaz. yoksa herkes bilir yiyemeyeceğin... neyse şimdi..

aklımın almadığını kalbime, kalbimin almadığını ruhuma, ruhumun almadığını yine aklıma aktarıp çözümlemeye çalıştıkça içinden çıkılmaz bir hal aldı hikaye. 

hayatın adil olmamasına alışık gibiyim aslında. 

her şeyin bi mücadele ile gelmesine 

ve her şeyin içinde bi sınavın saklı olmasına.

ama artık çok fazla..

yorgunluğuma çare bulmaya çalıştıkça karşıma çıkan duvarların sertliği, yüksekliği, kalınlığı en çok da varlığı acıtıyor.

neden var o duvarlar mesela?

öyle bi şey olsun ki; bi sefere mahsus su gibi aksın istiyorum. 

şaşırmak benim de hakkım. 

ama şaşırtmıyor insanlar. 

bi kez olsun, 

bi konu özelinde olsun, 

bi nefes olsun şaşırtmıyor.

halbuki gerçekten şaşırmak benim de hakkım..

şaşıramıyorum. 

adalet insanlara kaldığı sürece de değişmeyecek bi kısır döngü bu. 

kendini büyük gören, 

kalbini büyük sanıyor. 

kendini cesur sanan, 

yolu kolay görüyor.

bir kez olsun dönüp bakarsan kendine, 

o zaman adaleti teslim edebilirim sana. 

ama ne bakan görüyor, 

ne yola çıkan adım atıyor. 

işte tam da bu sebepten,

adil olmayan hiçbi var oluş biçimini hayatımda tutmuyorum.

işte o zaman; 

bomboş, yapayalnız, çok karanlık kalıyorum. 

işte o zaman; 

belki de diyorum bu sebepten sadece siyah seviyorum.

kapan kapanmış,

kalan sıkışmış,

dolu-boş dengesinde

kendimi koyacak yer yok.

dolu bana gelmez,

boşun sahibi yok,

sahipsiz şeylerden sorumlu

tek kişiyim sanki..

sıkışmışlığın kadar yaşıyorsun bu hayatı..

halbuki kahkahalarımız kadar yaşasak,

o kalbi birlikte büyütür,

o yolları birlikte yürürdük.

yazık..’’

ve böyle başladı hikaye.

her yeni anı,

her yeni his,

her yeni nefes

yeni bi monoloğa konu olacaktı.

elbette yazacaktı Kadın.

yazmak

o’nun tek kurtuluşu olacaktı!