StarofNeverland

‘’hikayemin özeti şu şekil,

güvendim, inandım ve yanıldım..

hepsi bu!’’

dedi Kadın.

hikayenin özeti miydi yetersiz olan,

yoksa anlatma ihtiyacı mıydı içini kemiren bilinmez.

hikayesini anlatmaya devam etti Kadın,

hissedilenlerden bi haber ihanetinin keyfini çıkartırken Adam..

‘’bi kısır döngünün içindeyim. 

belli ki tek sorumlusu benim.

peki;

bi insana güvenme ihtiyacınızı, 

bi insana güvenmeden nasıl karşılayabilirsiniz ki?

bi insana inanma isteğinizi, 

bi insana inanmadan nasıl törpüleyebilirsiniz ki?

ama ihtiyaç sahibi bilmiyor ki; her insan dağ değildir. 

yaslanmadan bakmak, baktığında görmek gerek. 

kör de değildim aslında, kalıbına güvendim diyelim.

nasıl sabrettiğime benim bile şaşırdığım mevzular var.

nasıl dayandığımı benim bile bilemediğim acılar.

nasıl durduğuma benim bile anlam veremediğim yollar var.

nasıl inandığıma benim bile inanamadığım masallar.

neşeli biriyim ama çoğunuzu sevmem. 

hele ki artık böyle oldum ben;

çokça güvensiz,

fazlasıyla hissiz,

şimdilik kimsesiz,

olması gerektiği kadar

sessiz,

tepkisiz,

isteksiz.

ne güzel sormuş Sabahattin Ali;

‘’Ne diye benim ruhumun ahengini bozdun?’’

kalbimi kıranları affetmek için ürettiğim bahaneler vardı.

zamanla ‘Ben’i yok eden bahaneler.

işe yarayan bahaneler..

ama bu son kez,

nefes alabildiğim yerle boğulduğum yer aynıydı. 

belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla..

seni bir ömür affedemem.

şu an bana iyi gelecek tek yer senin yanın 

ve

şu an gidemeyeceğim tek yer senin yanın.

çünkü sen artık sen değilsin.

ve bu da senin başka bi yanın. 

yan yan-a,

yan-ak yan-ağa, 

yan-larımızla var olabilmeyi yan-sız düşündüğüm zaman,

yan-ıyorum yan-ında olabilmek için yan-ıtsız bıraktığım her duyguya.

yan-ılsamalar içinde yaşadığım yan-lışlar,

yan-sımalardan ibaretmiş aslında, yan-ılmışım..

yan..

ama öyle yan değil,

fiilen yan.

bi eylem olarak yan,

tutuş, kavrul, yan..

öyle bi ısınsın ki ruhun,

bi boka yaramazsın gözyaşların.

dönüp bakıyorum, 

güvendiğim şeye inanmak,

inandığım şeyin yan-ında olmak,

yan-ında olduğum şeyde yan-ılmak..

bi hataymış.

neyse ki;

hata yapmak, hile yapmaktan çok daha onurluca bir eylem.’’

Kadın ne dese hissine denk değildi.

ne yazsa kelimeler yeterli gelmedi.

yanmıştı çokça,

yansın istiyordu o da.

ah be Adam.

AH be Adam..

bi Kadın ve bi Adam’ın hikayesi bu.

‘bi’ Kadın ve hepsinden oluşan ama hala olamayan ‘bi’ Adam.

her hikaye gibi başı, ortası ve sonu olan bi hikaye bu.

sonu dipsiz bi kuyuymuş, gelmeyecek bi yarınmış gibi hissettiren bi hikaye.

Kadın'ın sayısız Kursak Hikayeleri..

bi Adam’la ve bi hisle yola çıktı Kadın bu hikayeyi yazmaya.

kalbin yetmiyorsa sevemeyeceğin insanı yorma.

cesaretin yoksa yürüyemeyeceğin yola çıkma.

demiş tolstoy pek zaman önce.

benim de diyeceklerim var diye düşündü Kadın.

yalnız olmadığıma göre hislerimde,

benim de duyulacaklarım var..

aylardan aralık

günlerden 4tü.

kafasında aylardır dolanan hikaye şekillenmeye başlamıştı.

çok deneyimlemişti kafasının şekillendirdiği hikayelerin gerçek çıkmasını.

çok korkmuştu bu kez de hislerinin yanılmamış olmasından.

kalbi yetmişti sevmeye ve

cesareti vardı yürümeye.

lakin şekillenmeye başlamıştı hikaye.

acının türü ve tarifi yok!

hissedileni kelimeleştirmenin yetersiz kaldığı her durumda hatırlattı kendine,

yaşadığın hiçbi şeyi unutmaya hakkın yok!

yazmalıydı Kadın..

yazmalıydı ki yeniden okuyabilsin,

yazmalıydı ki yeniden hissedebilsin,

olur da bi gün unutmaya yeltenirse ruhu,

yazdıkları sayesinde ilk günkü gibi tazelensin.

ne unutması mübahtı,

ne de unutturması.

çok yazık etmişti adam,

o çok büyük günahkardı.

‘’sev-me, yor-ma, yürü-me..

bu lafa denk gelen çok sağlam bir Türk sözü var ama onu paylaşmam pek de yakışık almaz. yoksa herkes bilir yiyemeyeceğin... neyse şimdi..

aklımın almadığını kalbime, kalbimin almadığını ruhuma, ruhumun almadığını yine aklıma aktarıp çözümlemeye çalıştıkça içinden çıkılmaz bir hal aldı hikaye. 

hayatın adil olmamasına alışık gibiyim aslında. 

her şeyin bi mücadele ile gelmesine 

ve her şeyin içinde bi sınavın saklı olmasına.

ama artık çok fazla..

yorgunluğuma çare bulmaya çalıştıkça karşıma çıkan duvarların sertliği, yüksekliği, kalınlığı en çok da varlığı acıtıyor.

neden var o duvarlar mesela?

öyle bi şey olsun ki; bi sefere mahsus su gibi aksın istiyorum. 

şaşırmak benim de hakkım. 

ama şaşırtmıyor insanlar. 

bi kez olsun, 

bi konu özelinde olsun, 

bi nefes olsun şaşırtmıyor.

halbuki gerçekten şaşırmak benim de hakkım..

şaşıramıyorum. 

adalet insanlara kaldığı sürece de değişmeyecek bi kısır döngü bu. 

kendini büyük gören, 

kalbini büyük sanıyor. 

kendini cesur sanan, 

yolu kolay görüyor.

bir kez olsun dönüp bakarsan kendine, 

o zaman adaleti teslim edebilirim sana. 

ama ne bakan görüyor, 

ne yola çıkan adım atıyor. 

işte tam da bu sebepten,

adil olmayan hiçbi var oluş biçimini hayatımda tutmuyorum.

işte o zaman; 

bomboş, yapayalnız, çok karanlık kalıyorum. 

işte o zaman; 

belki de diyorum bu sebepten sadece siyah seviyorum.

kapan kapanmış,

kalan sıkışmış,

dolu-boş dengesinde

kendimi koyacak yer yok.

dolu bana gelmez,

boşun sahibi yok,

sahipsiz şeylerden sorumlu

tek kişiyim sanki..

sıkışmışlığın kadar yaşıyorsun bu hayatı..

halbuki kahkahalarımız kadar yaşasak,

o kalbi birlikte büyütür,

o yolları birlikte yürürdük.

yazık..’’

ve böyle başladı hikaye.

her yeni anı,

her yeni his,

her yeni nefes

yeni bi monoloğa konu olacaktı.

elbette yazacaktı Kadın.

yazmak

o’nun tek kurtuluşu olacaktı!

the reason

it hurts

so much

to separate is

our souls

are

still

connected.

miss

u

b...

kırılan şeyleri onarma atölyesinde çalışanlar 

kırılan şeyleri hiç kırmasaydınız 

onarmaya gerek kalmazdı diyerek

kırılan şeylerim ve beni

eve yollamışlardı.

saçmalıktı,

hataydı,

anlaşılmazdı,

inanılmazdı

ama

gerçekti.

kırılan şeyleri onarma atölyesinde çalışanlar

bi boka yaramadılar

üstüne bi de can sıktılar.

çok sıkıldı canım

çok sıkılıyorum

çok

sıkı

sık

çok

...

bazen

bi yerlerde

az biraz da olsa

umut vardır..

belki..

işte!

hep bu yüzden

beklemek

beklemek

ve

beklemek...