#antynatalizm

Ktoś powie komuś coś

Takiego

Że coś w nim umrze

Nie rozumiem sztuki zwanej wyższą. Nie chcę jej rozumieć. Czyjaś niesubordynacja względem rzeczywistości, ubrana w bełkot lub chaos, nie powinna być powodem marnowania czasu drugiej osoby.

  Oglądałem obrazy za wiele milionów, które nadawałyby się jedynie do zjeżdżania po śniegu. Zmuszałem się do słuchania muzyki klasycznej, żeby dostrzec w niej boskość, ale oprócz melodii smutków i zagubienia od Rachmaninowa, Szostakowicza, Sibeliusa, Mahlera, Petterssona i kilku innych to nadciągająca burza ma więcej powabu, tak jak sygnał cofającej ciężarówki ma więcej gracji. Filmy Bergmana i Tarkowskiego oglądałem w kilku turach bo, zamiast trwać 60 minut, trwają 200.

Człowiek oduczył się mówić wprost, że COŚ jest COŚ i można to narysować albo nakręcić krótki film lub nagrać płytę muzyczną; dać rozrywkę publice i na tym zakończyć. Potrzebujemy zabawy, aby nie myśleć o śmierci. Wyczerpaliśmy środki wyrazu. Człowiek zaczął komplikować to, co tworzy -- do wszystkiego dodając sztuczną tajemnicę, wymuszone dialogi, jakich nigdy nie usłyszymy na ulicy lub przy butelce wódki. Na koniec powie nam jeszcze, że geniusz tkwi w prostocie.

Poznając te jego nadludzkie wytwory, stwierdzam, że jednak w prostacie.