#alfabed

Twee dagen voor mijn ontmoeting met E krijg ik een mailtje van een nieuwe man aan het firmament. Heeft mijn profiel gezien op een van de twee dating sites, is gevallen voor de combi ‘lang, stevig en WO opgeleid’ en wil meer van me weten. PJ is helder en duidelijk. “En ja, ik ben gebonden, dus als dat een bezwaar is laat je me dat vast snel weten”.  Nieuwsgierig zoek ik naar zijn profiel, welk ok lijkt, maar verder bijzonder vaag is. Om privacyredenen. Op mijn verzoek stuurt hij mij een foto en vermeldt er nog bij dat afspreken met hem een gedoetje kan zijn, vanwege de beperkte tijd.  Gelukkig is hij op voorhand heel realistisch.  Ik zie een heel lange man in vervaarlijke pose: staand met boven zijn hoofd een flinke bijl gevat in twee handen. Hij staat op het punt een knots van een houtblok te doorklieven. Zijn gezicht is half verborgen achter zijn blonde lokken.  Ik lach en mail hem “Je hebt wel een heel verleidelijke foto gestuurd! Moet ik nou heel hard wegrennen? Was je aan 't oefenen voor je rol in "the Shining", tossing the caber, fielrejeppen of had je eindelijk een kapvergunning en heb je Nuon wegens moverende redenen opgezegd?!“  Ik zeg PJ dat ik niet hou van ellenlange mails voordat er gesproken wordt. Met mijn ervaring met lang mailen met E in het achterhoofd heb ik geen zin in verwachtingen kweken, gebaseerd op op hol geslagen fantasieën. Gelukkig denkt hij er hetzelfde over en nog geen week later bellen we met elkaar, mijn anti climax met E nog vers in het lijf.  Twee en half uur lang praten we honderduit over van alles en nog wat. Er blijken veel raakvlakken qua achtergrond, studie, levenshouding en werk. Mijn werkgever is zelfs klant van hem, dus we gekscheren al over zakelijke lunches.  De klik die ik met E had vanaf het begin was een emotionele; met PJ is het vooral een vriendschappelijke en relaxte. Alsof we beide lid van hetzelfde dispuut van Minerva waren.  Nu het eerste telefonische contact zo prettig is verlopen, zijn we naar elkaar toe ook een stuk opener qua seksuele ervaringen en seksuele verwachtingen. We zijn beide assertief en ondernemend en vertellen in hoeverre dat doorwerkt in onze seksuele stijl.  Dan vertel ik hem dat ik het prettig vind om van rol te wisselen en een passieve houding op zijn tijd, vooraf afgesproken, ook kan waarderen.  Ik vertel hem van mijn recente geblinddoekte ervaring, zonder te vertellen van de abominabele afloop. Benadruk de sensuele, zintuiglijke en controle aspecten ervan. En hoe ik dat heb ervaren als ‘gewezen’ controlfreak.  PJ wil mij best blinddoeken, maar ik stel hem precies mijn ervaring voor.  Ik wil PJ blinddoeken bij onze eerste ontmoeting.  “Ga er maar vast over nadenken”, mail ik hem.  Terwijl ik op verzenden druk, vraag ik me af waarom ik hem juist zo’n voorstel doe.  Daar ga ik maar eens over nadenken. 

Binnen een week nadat E is weggerend, staat hij weer voor mijn deur. Ook dit keer ben ik niet thuis, en nu komt hij niet voorbij de gezamenlijke entree. De buurvrouw die eerder voor hem open deed, is niet thuis en daardoor ligt mijn eigen sleutel onaangeroerd onder de rozemarijnstruik.  Ik ben gewoon aan het werk, en lees ’s avonds pas dat hij bij me aan de deur was.  E heeft zich vastgezet als een virus in mijn lijf. Uit zich op de meest onverwachte momenten als een heftige koorts.  Sprakeloos, ijlend, dolend, verlangend, slaapverliezend.  Dat en nog meer. Ik moet hem gewoon uitzieken.  Bij koorts moet je niet eten, zei mijn oma altijd.  Dat betekent dat ik niets, maar dan ook niets van hem moet horen, lezen of zien.  Te laat. Mijn maag krimpt ineen als ik mijn email open.  ‘Je was niet thuis; ik heb een berichtje voor je achtergelaten op een stukje reclamefolder bij gebrek aan papier’, lees ik.  K*t, ik lees geen reclamefolders. Die gaan linea recta de gezamenlijke papiercontainer in.  Koortsig ren ik de galerij af, de lift in en uit en weer in met mijn vangst.  Eenmaal binnen in de woonkamer stort ik de grote kliko leeg op mijn parket en begin naarstig met het schiften van papier.  Met de precisie van een forensisch arts ontleed ik elk stukje, op zoek naar onomstotelijk bewijs.  Hebbes! Ik herken E’s handschrift gelijk.  Mijn maag herstelt zich, zo ook mijn hartslag.  Temperatuur blijft onverminderd hoog.  Snel gooi ik alle papierrommel terug in de bak, sleep hem terug de lift in en plaats hem weer in de hal.  De forensisch arts in mij keurt de omgeving. Alles lijkt onveranderd.  De verandering in mijn lijf en geest daarentegen.  Jubelstemming, Himmelhoch jauchzend.  Dat E op een normale werkdag is langsgekomen doet er niet toe. Past bij zijn aantrekken en afstoten gedrag. Nu kan hij weer vinden dat ik te weinig moeite voor hem doe, hij maakt toch immers aanstalten?  Tevreden mail ik hem dat ik zijn berichtjes gevonden heb, en vraag hem wanneer hij komt om het af te maken.  Dan wordt het stil. Van zijn kant, maar ook van mijn kant.  Het papier incident blijkt een perfecte virusscanner en -doder.  Deze coup de foudre had ik juist nodig om in te zien, dat het mooi geweest is.  Dat het niets geweest is.  De honger stilde zichzelf met uithongeren.  De koorts zakt en zakt en is gezakt.  Virus E is overwonnen.  Ik krijg weer kleur in mijn gezicht en kan verder met mijn letterbak. 

Donderdag, ja!  Laat het vandaag maar gebeuren, maar komen. Donar's dag. Bliksem is niets anders dan ontlading van electriciteit; elementaire deeltjes dus.  En ik wil ontladen, jij wil dat. Donder en bliksem, samengaan. Stortbuien, Aantrekkingskracht, Opladen, Schoonspoelen, Knetteren, Vloeken, Gillen, Aarden, Wegspoelen, Flitsen, Contact, Drinken, Vlammen, Gronden, Grillen, Smelten, Thrillen, Ontladen, Chillen, Dreunen, Kreunen, Stillen.............. 

Het is een maandagochtend en ik ben aan het stofzuigen als ik de deurbel hoor. Nietsvermoedend loop ik naar de intercom en vraag wie er is. Geen reactie.  In een split second prikken mijn tepels door mijn blouse. De tinteling van mijn tepels stuurt één gedachte: E?  Nog geen gehoor, dus ik hang de foon terug. Mijn tepels trekken zich terug en ik ga door met stofzuigen. Na een paar minuten gaat weer de intercom. Weer pak ik op, weer geen gehoor. Belletjetrekkers, schiet door mijn hoofd.  Nog eenmaal gaat de bel. Ik pak geïrriteerd op. Ben ook jong geweest, denk ik verder.  Het stof in de gang verdwijnt vlot in de stofzuiger, evenals de gedachte aan E.  Inmiddels is de woonkamer aan de beurt als mijn telefoon over gaat. Ik neem op en de verbinding is verbroken. Dan na een minuut weer de telefoon.  Bij opname hoor ik een verstikt “Ik kan het niet” en weer wordt de verbinding verbroken.  E! Verdomme!  Als een ijsbeer been ik rond, wachtend op hernieuwd contact.  Onrust vult mijn lijf. Geen enkele sensuele sensatie, alleen onrust.  Ja!  “E, niet ophangen, blijf potdomme aan de lijn”.  Ik klink meer dwingend dan smekend.  Het blijft stil. Lang genoeg voor mij om door te gaan met vragen. “Waar ben je? Sta je voor mijn deur?"  Eindelijk hoor ik zijn vertrouwde stem, gekweld door emotie.  “Ik ben vlak bij je, ik wil je, maar ik kan het niet”.  “E, alsjeblieft kom naar boven, terg jezelf niet langer”.  Ons gesprek wordt zeer emotioneel, maar mijn overredingskracht krijgt na een tijdje de overhand.  “Ik doe niets wat jij niet wil, kom alleen boven voor een kus.  Haal die lading er af. Je maakt jezelf gek in je hoofd.  Ik beloof je, ik doe niets wat jij niet wil. Ik zal alleen reageren op jou, bij jou elk initiatief laten.”  Ik krijg drie minuten om me snel op te frissen, me om te kleden en mijn blinddoek om te doen. 

Extract uit mail, gestuurd aan E, de dag nadat hij in mijn huis is geweest zonder dat ik er was.  "  Ik wil een beetje controle terug, merk ik.  Ik vind het echt geweldig dat je hier geweest bent, maar hou er een onvoorzien katterig gevoel aan over. Probeer een beetje mijn gevoel te plaatsen, maar ik heb last van het feit dat ik je nog steeds niet gezien en ervaren heb. En nu je zo dichtbij geweest bent (potdorie 3e x), baal ik dat ik er niet was gisteren. Maar het kwam nooit in mijn hoofd op hier te zijn gisteren, o.a. omdat jij de spontane actie wil; dus wil je niet overvallen met mijn persona. Terwijl in hindsight (zeg jij het maar) dat misschien wel is wat jij wou? Had jij een date gisteren en kom ik niet opdagen. En spookt het door mijn hoofd, dat jij in mijn huis geweest bent, terwijl ik me nu afvraag (bang ben) of ik me wel aangetrokken tot je zal voelen; en dan heb ik het al zo ver laten komen en hoe moet dat dan, als dat zo is...... En of je bent wie je zegt te zijn, enz....  Brrrr en wanneer ik die angstgevoelens gepareerd heb, denk ik alleen maar aan ons fijne contact dat er is, en wat me dat vertelt en wil ik alleen maar nog meer dat ik je zie en mag beminnen en dat jij mij zal beminnen. En dat moet dan bij voorkeur ook vooral in MIJN tijd!  En nu ik me zo katterig voel, wil ik dat met je bespreken, en dat kan niet- jawel via mail, en moet ik wachten todat jij dit leest en besluit om terug te mailen. Voelt niet prettig.  En baal ik dat je gisteren bijna een uur met me aan de telefoon bent, dat ik wel kan luisteren, maar niet alles kan zeggen omdat ik me niet echt kon afzonderen op mijn werk en zodoende te veel ruis had om adequaat op jouw gevoel in te gaan. Sorry!  Een literaire klaagzang!  En een warboel qua gevoel, die ik eigenlijk niet wil.  Jawel, ik wil sex en diepgang en een minnaar voor meer dan 1x. En ik wil alleen een minnaar en geen man omdat een vaste relatie mij voor mijn gevoel te veel energie kost. Maar dit hele voorspel van aantrekken en verleiden tussen ons, kost mij ook nogal wat.  Ik had het me een stuk simpeler voorgesteld. Mailcontact, afspreken voor koffie, wel/geen klik. Dan nieuwe afspraak en hup: seksen (sorry voor de korte route).  Easy, no strings attached en bevalt het dan nemen we een strippenkaart.  En wat ik nu heb, voel met jou, valt niet goed te beschrijven. Het raakt me immens en met een ongekende diepgang. Ik verleg mijn grenzen en wij zijn nog steeds mindfucks van elkaar. Moeten we die bubble niet gewoon doorbreken? Gaan voor het contact?  Als jij tegen me zegt, dat je me wil nemen op mijn witte stoel....... Ik zit erin, kijk er naar - en associeer het alleen daar nog mee en de vraag wanneer?  Het is één ding om een fantasie voor te stellen, zoals ik beschreef dat ik bij jou thuis kwam en dat vervolgens meerdere malen in je hoofd af te spelen, verder te fantaseren, in te kleuren enzovoort. Maar ik ben nimmer bij je geweest en weet niet hoe en waar je woont.  Het is een heel andere fantasie - want realiteit - te weten dat jij in mijn huis geweest bent, en ik kan er niks mee.  Hoe is dat voor jou? Ervaar jij dat ook zo, vanuit jouw perspectief? Heb jij de fantasie uitgevoerd en niet kunnen vervolgen..  Oh, fuck!  .............  Voor maandag! Ik leg de sleutel onder de mat. Ik zeg mijn afspraken af. Kom je langs en ben ik er niet, dan ben ik nooit verder dan 10 minuten verwijderd.  Kom je niet, dan .............................. Tsja.  " 

2 mislukte dates. Wat een begin!

Ik heb geen tijd om hier te lang bij stil te staan. Over een uur meldt P zich bij me.

Sorry P, cars don’t make the man. Not where I come from. Zijn zwart metallic met leer bekleedde vierwieler -het merk is niet eens blijven hangen- kan mij niet bekoren. En eerlijk gezegd, hij ook niet.