Alfabed

Classified     Eyes Closed Na een half jaar maak ik de balans op. Er is nog slechts één letter die in beeld is, die me parten speelt.

gedeeld via WordPress.com

And we ignored our others.....

gedeeld via WordPress.com

gedeeld via WordPress.com

 Een diamant moet je slijpen en laten schitteren in de open ruimte. Niet vangen in een te krappe zetting waardoor de gedachte aan steenkool naar boven komt, maar alle facetten aan je laten tonen in je eigen setting. Met die gedachte maken we een afspraak voor bij me thuis. Eenmaal verlost van het blikken keurslijf, kan hij zich in alle pracht aan me tonen. Toch?

Twee dagen voor mijn ontmoeting met E krijg ik een mailtje van een nieuwe man aan het firmament. Heeft mijn profiel gezien op een van de twee dating sites, is gevallen voor de combi ‘lang, stevig en WO opgeleid’ en wil meer van me weten. PJ is helder en duidelijk. “En ja, ik ben gebonden, dus als dat een bezwaar is laat je me dat vast snel weten”.  Nieuwsgierig zoek ik naar zijn profiel, welk ok lijkt, maar verder bijzonder vaag is. Om privacyredenen. Op mijn verzoek stuurt hij mij een foto en vermeldt er nog bij dat afspreken met hem een gedoetje kan zijn, vanwege de beperkte tijd.  Gelukkig is hij op voorhand heel realistisch.  Ik zie een heel lange man in vervaarlijke pose: staand met boven zijn hoofd een flinke bijl gevat in twee handen. Hij staat op het punt een knots van een houtblok te doorklieven. Zijn gezicht is half verborgen achter zijn blonde lokken.  Ik lach en mail hem “Je hebt wel een heel verleidelijke foto gestuurd! Moet ik nou heel hard wegrennen? Was je aan 't oefenen voor je rol in "the Shining", tossing the caber, fielrejeppen of had je eindelijk een kapvergunning en heb je Nuon wegens moverende redenen opgezegd?!“  Ik zeg PJ dat ik niet hou van ellenlange mails voordat er gesproken wordt. Met mijn ervaring met lang mailen met E in het achterhoofd heb ik geen zin in verwachtingen kweken, gebaseerd op op hol geslagen fantasieën. Gelukkig denkt hij er hetzelfde over en nog geen week later bellen we met elkaar, mijn anti climax met E nog vers in het lijf.  Twee en half uur lang praten we honderduit over van alles en nog wat. Er blijken veel raakvlakken qua achtergrond, studie, levenshouding en werk. Mijn werkgever is zelfs klant van hem, dus we gekscheren al over zakelijke lunches.  De klik die ik met E had vanaf het begin was een emotionele; met PJ is het vooral een vriendschappelijke en relaxte. Alsof we beide lid van hetzelfde dispuut van Minerva waren.  Nu het eerste telefonische contact zo prettig is verlopen, zijn we naar elkaar toe ook een stuk opener qua seksuele ervaringen en seksuele verwachtingen. We zijn beide assertief en ondernemend en vertellen in hoeverre dat doorwerkt in onze seksuele stijl.  Dan vertel ik hem dat ik het prettig vind om van rol te wisselen en een passieve houding op zijn tijd, vooraf afgesproken, ook kan waarderen.  Ik vertel hem van mijn recente geblinddoekte ervaring, zonder te vertellen van de abominabele afloop. Benadruk de sensuele, zintuiglijke en controle aspecten ervan. En hoe ik dat heb ervaren als ‘gewezen’ controlfreak.  PJ wil mij best blinddoeken, maar ik stel hem precies mijn ervaring voor.  Ik wil PJ blinddoeken bij onze eerste ontmoeting.  “Ga er maar vast over nadenken”, mail ik hem.  Terwijl ik op verzenden druk, vraag ik me af waarom ik hem juist zo’n voorstel doe.  Daar ga ik maar eens over nadenken. 

Binnen een week nadat E is weggerend, staat hij weer voor mijn deur. Ook dit keer ben ik niet thuis, en nu komt hij niet voorbij de gezamenlijke entree. De buurvrouw die eerder voor hem open deed, is niet thuis en daardoor ligt mijn eigen sleutel onaangeroerd onder de rozemarijnstruik.  Ik ben gewoon aan het werk, en lees ’s avonds pas dat hij bij me aan de deur was.  E heeft zich vastgezet als een virus in mijn lijf. Uit zich op de meest onverwachte momenten als een heftige koorts.  Sprakeloos, ijlend, dolend, verlangend, slaapverliezend.  Dat en nog meer. Ik moet hem gewoon uitzieken.  Bij koorts moet je niet eten, zei mijn oma altijd.  Dat betekent dat ik niets, maar dan ook niets van hem moet horen, lezen of zien.  Te laat. Mijn maag krimpt ineen als ik mijn email open.  ‘Je was niet thuis; ik heb een berichtje voor je achtergelaten op een stukje reclamefolder bij gebrek aan papier’, lees ik.  K*t, ik lees geen reclamefolders. Die gaan linea recta de gezamenlijke papiercontainer in.  Koortsig ren ik de galerij af, de lift in en uit en weer in met mijn vangst.  Eenmaal binnen in de woonkamer stort ik de grote kliko leeg op mijn parket en begin naarstig met het schiften van papier.  Met de precisie van een forensisch arts ontleed ik elk stukje, op zoek naar onomstotelijk bewijs.  Hebbes! Ik herken E’s handschrift gelijk.  Mijn maag herstelt zich, zo ook mijn hartslag.  Temperatuur blijft onverminderd hoog.  Snel gooi ik alle papierrommel terug in de bak, sleep hem terug de lift in en plaats hem weer in de hal.  De forensisch arts in mij keurt de omgeving. Alles lijkt onveranderd.  De verandering in mijn lijf en geest daarentegen.  Jubelstemming, Himmelhoch jauchzend.  Dat E op een normale werkdag is langsgekomen doet er niet toe. Past bij zijn aantrekken en afstoten gedrag. Nu kan hij weer vinden dat ik te weinig moeite voor hem doe, hij maakt toch immers aanstalten?  Tevreden mail ik hem dat ik zijn berichtjes gevonden heb, en vraag hem wanneer hij komt om het af te maken.  Dan wordt het stil. Van zijn kant, maar ook van mijn kant.  Het papier incident blijkt een perfecte virusscanner en -doder.  Deze coup de foudre had ik juist nodig om in te zien, dat het mooi geweest is.  Dat het niets geweest is.  De honger stilde zichzelf met uithongeren.  De koorts zakt en zakt en is gezakt.  Virus E is overwonnen.  Ik krijg weer kleur in mijn gezicht en kan verder met mijn letterbak. 

Nadat E is weggerend, heb ik mijn beste vriendin gebeld die laaiend werd van zijn actie en mijn reactie. Ondanks de ongelooflijke kater, toonde ik ook nog begrip. En dat kwam omdat ik het me zo goed kon voorstellen.  Vijf jaar eerder lag ik ook op van de zenuwen in bed naast mijn man. Kon de slaap niet vatten nadat ik tijdens mijn maandelijkse borrel met een aantal buren in het plaatselijke jazzcafé, mijn vrijgezelle buurman uit gedaagd had. “Je hebt een mond om te zoenen”. Meer kon ik niet uitbrengen want hij nam me vol op de bek. Na een heftige zoen, een korte check - wat doe ik hemelsnaam - , waren we doorgegaan met zoenen en innig omarmd naar huis gelopen. En lag ik even later met gierende zenuwen en hormonen in bed naast mijn man, mijn zonden en huwelijkse trouw overpeinzend.  Ik heb E gemaild dat ik hem de ruimte geef en geen contact meer met hem opneem. Ik laat weer het initiatief aan hem. Na twee dagen ontvang ik zijn eerste mailtje.  “He andere lieve schat, ik heb het moeilijk, ik denk jij ook, en vraag me af hoe komen we daar doorheen. Denk denk denk denk denk.  Nog totaal over stuur maar wel benieuwd naar jouw gedachte, gevoel etc.”  Ik mail hem dat ik boos en verdrietig ben om zijn weglopen. Maar ook dat ik me schuldig voel dat ik me niet beheerst heb.  “Het is alleen mijn schuld en niemand anders schuld; ik zal dit moeten dragen en verwerken. Weglopen voelt kut, maar barrière gaat om hoe ga ik er geestelijk mee om. Nu lig ik er wakker van en ben onrustig. Maar wil je nog steeds helemaal. Verkeerd is mijn eigen ik voorrang laten geven t.o.v. jouw gevoel. Voor mezelf ik loop het hele weekend van ja en nee, ja en nee, ik wil heel heel erg graag maar zie ook dat ik door met jou verder te gaan iets heel erg stuk kan maken. Er gaat van alles door mij heen, van goh mijn vrouw wat vind ik nou van jou tot goh Arabelle we moeten maar zien of er een vervolg aan komt. Ik word letterlijk heen en weer geslingerd.  Vind het nog steeds geil als ik aan je denk en wil heel graag veel meer met je maar besef ook dat het dan uiteindelijk thuis zeker fout zal aflopen en nu de grote vraag wil ik dat?"  De herkenning maakt dat ik en een zwak voor E heb gekregen en onnodig emotioneel verwikkeld raak. Herken zijn tweestrijd en geef hem my two cents worth.  “Ik denk dat het goed is dat je je afvraagt wat je wilt en wat echt is en wat fantasie. Hoe groot maak je het voor jezelf?  Ben je realistisch, of verlies je jezelf in iets wat geen grond kent? Ik weet niet hoe het is voor je. Ik weet niet wat je me allemaal toedicht.  Kijk eerst naar je eigen relatie; waarom je nu die tweespalt kent. Wat mis je nu in je relatie?  Alles wat ik je nu schrijf is niet om te bagatelliseren of om je het idee te geven dat ik niets voor je voel. Ik probeer zo neutraal mogelijk je handvaten en advies te geven. Belangrijker is voor jou dat jij je keuzes maakt voor jezelf. Als dat betekent dat ik je daardoor verlies, is dat pijnlijk, maar ook ok want de weg die je genomen hebt, is er een die bij je past.  Ik wil best delen in mijn gevoel, maar in hoeverre beïnvloedt dat jou?  Waar ik in ieder geval uit ben, de afgelopen dagen is dat ik mij verkeken heb op het "nemen" van een (gebonden) minnaar t.o.v. een vrij iemand. Mijn insteek: seksuele ontlading, niet te veel emotie/intimiteit, weinig energievretend klopt helemaal niets van. Het levert een complexe situatie op waarin op dit moment nog alleen maar 'losers' zijn. En 't vreet energie en maakt me verdrietig in plaats van full of life.  En dat heeft alles met jou te maken. Ik vind je bijzonder, voor zover ik dat kan vinden. Want wat ik weet ik nou helemaal van jou? En jij van mij?  Ik ben ok, jij ook. Maar is dat genoeg?  En wat betreft mijn gevoel voor jou. Ik zou je absoluut beter willen leren kennen. Langer dan 3 dagen en 9,5 weeks. En realiseer me dat dit een onmogelijke liefde op kan leveren. Ik voel een heel diepe verbondenheid met je, en ik geloof dat ik de zaken voor mezelf heel helder heb. Tegelijkertijd heb ik je nog steeds niet gezien, dus jaag ik ook niet iets vluchtigs na? Maar in liefde laat ik ook vrij - ook al wil ik het vleselijke bezitten.  Ik hoop voor je dat je de zaken goed ziet en niet een droom najaagt als afleiding voor een stuk onrust en onvrede die elders ontstaan zijn.”  “Je opent mijn ogen, anders ben je. Ik gun je je seksuele ontlading en ik heb je iets beloofd. En ik word elke keer dat ik je mail, je zie of hoor bloed maar dan ook echt bloed geil.“  “Ik wil meer dan alleen een trigger zijn.  Ik leef, ten volle. Jij? Voel dat je gevangen zit in je eigen angsten. We hebben allemaal recht op een liefdevol leven E, maar het leven creëren we ook zelf. Soms moet je keuzes maken die heel pijnlijk zijn, maar daar zit de groei!  Toen ik bij mijn man wegging liet ik al mijn veiligheden varen. Een heel secure leven; maatschappelijk gezien ook zeker niet verkeerd. We hadden een heel intieme relatie met heel veel veiligheid en liefde, en hij aanbad de grond waarop ik liep (dat moet ook  ). En toch, het wrong. Pas later viel het allemaal op zijn plek. Ik miste de diepgang in onze relatie; kon moeilijk met hem praten. En uiteindelijk boeide al het maatschappelijke en financiële succes me totaal niet. Belangrijker was dat we gelukkig met elkaar waren. Ik had echt alles opgeofferd voor een diepe verbintenis op zielsniveau. Maar misschien ontliep ik zelf ook een diepere laag van intimiteit?!!  In hindsight (dat is het fijne van de tijd) zie ik ook meer dat ik toen niet zag of wilde zien, maar the bottom line is nooit veranderd: the relationship had run its course. En nu hou ik nog van mijn ex-man, maar is de vorm anders en voelt het nog steeds goed. Dit weekend was ik op zolder en kwam onze trouwfoto tegen en ik kon alleen maar genieten van de twee heel blije gezichten die er op stonden. Zonder spijt of verdriet, maar alleen een goed gevoel over iets dat was. Dat geweest is!”  "Ik wil de wereld met je. Nu en morgen".  Ik heb gehengeld en gevangen. Hook, line and sinker. Maar wie hangt er eigenlijk aan de haak? 

Donderdag, ja!  Laat het vandaag maar gebeuren, maar komen. Donar's dag. Bliksem is niets anders dan ontlading van electriciteit; elementaire deeltjes dus.  En ik wil ontladen, jij wil dat. Donder en bliksem, samengaan. Stortbuien, Aantrekkingskracht, Opladen, Schoonspoelen, Knetteren, Vloeken, Gillen, Aarden, Wegspoelen, Flitsen, Contact, Drinken, Vlammen, Gronden, Grillen, Smelten, Thrillen, Ontladen, Chillen, Dreunen, Kreunen, Stillen.............. 

Before Wordfeud, there was and is Alfabed.

Zwart. Alles is zwart. Het licht ontbreekt. Mijn ogen verbonden in zwarte zij. Voordat ik mijzelf blinddoekte zag ik vaag de contouren van E’s gestalte door het vervormde voordeurglas. Nu sta ik met één zintuig uitgeschakeld te wachten. Ik voel hoe ik gegrond sta, blootsvoets op het harde leisteen van de hal. Ik ben weer het kleine meisje dat de hal is in gerend om de grote zak van Sinterklaas in ontvangst te nemen, terwijl het gebonk op de deur nog nadreunt in mijn hoofd. E stapt naar binnen en ik hoor hem naderen. We zeggen niets. Hij pakt mijn handen en drukt zijn wang tegen de mijne. Minutenlang blijven we zo staan. Mijn wang gloeit. Alle zenuwuiteinden lijken zich hier geconcentreerd te hebben. Ik neem zijn geur in me op, voel zijn warmte tegen me aan. Ruik zijn begeerte, hoor zijn opgewonden en snelle ademhaling. Dan, na wat een eeuwigheid lijkt, voel ik zijn lippen op mijn huid. Mijn hart slaat over. Hij zoent mijn voorhoofd, slapen, neus, wangen, kin, nek en mond. Zijn zachte lippen drukken steeds heftiger op de mijne. Onze tongen vinden elkaar en onderzoeken. E pakt me stevig beet en drukt me tegen zich aan. Het verlangen voel ik aan zijn vingertoppen, die de mijne gevonden hebben. Ik pas me met het grootste gemak aan mijn passieve rol aan. Ik vind het heerlijk om te ondergaan, te voelen. Zijn honger vertaald in zijn aanrakingen. Doordat ik me laat meevoeren in zijn ritme en niets kan zien ervaar ik elke sensatie duizendvoud. E streelt met zijn handen over mijn lijf, mijn figuur uittekenend. Blijft rusten op mijn borsten. Zijn mond maakt een spoor van mijn mond naar mijn borsten. Hij ontknoopt mijn jurk, bevrijdt me van een eerste laag. Ik voel zijn hitte door zijn jack, zijn wollen trui, maar mijn handen voelen alleen vezels. Ik wil op zoek naar zijn huid, en wacht totdat E het ok vindt. Hij bepaalt, en ik über Alfa bitch avant la lettre schik me in mijn rol met een gemak, dat mij versteld doet staan. We deinen heen en weer, dan weer met onze handen elkaar wegduwend en terugtrekkend, lippen steeds opzoekend. E wordt steeds hebberiger. Ik wil meer voelen dan alleen E’s groot gespierde bovenlijf en billen en vraag hem of ik mijn handen mag laten rusten op zijn kruis. Na enige aarzeling, is dat ok en ik voel zijn opwinding vergroten als ik mijn hand hier leg. Dan leidt E me naar mijn slaapkamer en legt me neer op bed. “Niet kijken, hè”. Tot twee keer toe doe ik mijn blinddoek af, ogen stijf gesloten. Ik wil E niet zien, wil niet afgeleid worden door mijn zicht. Ik wil alleen maar ervaren. Die mond op mijn lijf. Ik hoor E zijn jack uitdoen. Ik draag alleen nog een zwart zijden onderjurkje en mijn zeegroene lingerie. E schuift mijn jurkje omhoog en voel zijn tong een keer dwars over mijn onderbuik gaan. Siddering. Eindelijk voel ik zijn lijf op het mijne terwijl hij gulzig mijn borst bevrijdt. Meer dan mijn borsten durft hij niet aan. Wil kunnen terugkomen voor meer. Checkt steeds hoe hij zich voelt, om zich dan weer met overgave te storten op mijn borst. Ik wil af van de vezels en ook meer huidcontact. Ik vraag nogmaals of ik zijn billen en pik mag voelen, verlost van stof. E twijfelt, richt zich op en dan hoor ik hem zijn riem losmaken, broek en rits open maken en leg ik voorzichtig, op zijn aangeven, mijn handen om zijn billen. Dit vraagt om meer, maar die kans krijg ik niet. E heeft zijn broek alweer om zijn billen. Handrem stevig aangetrokken. Ik laat me zijn onderzoekingstocht welgevallen, maar na drie kwartier overgave wil ik ook behagen. Ik wil zijn pik in mijn hand en mond en vraag erom. Lust wint van angst en dan heb ik eindelijk mijn hand om zijn immens kloppende lid. E gromt “Voorzichtig”. De machtsbalans lijkt te verschuiven. Mijn mond omsluit zijn eikel en langzaam schuif ik richting zijn basis. Na drie halen verkrampt E en voel ik hoe al zijn innerlijke strijd zich een weg zoekt naar verlossing, en die vindt in mijn warme mond. “Kut, dit gaat niet goed”. Zijn schreeuw verbreekt de spanningsboog. Hij veert omhoog en voor het eerst voel ik hem niet meer bij me. “Kut, dit gaat niet goed in mijn hoofd” en ik hoor hem in snikken uitbarsten. Ik kom, nog steeds geblinddoekt, omhoog. “Kom zitten, geef me je hand”. “Nee, ik moet nu weg, ik bel je”, snikt hij. Hij stormt mijn kamer uit, jack oppakkend en rent de voordeur uit. Ik hoor het dreunen van zijn voeten op de galerij, terwijl hij mijn slaapkamer voorbij sprint. Verdwaasd doe ik mijn blinddoek af, loop naar de woonkamer en kijk naar mezelf in de spiegel. Mijn gezicht en hals zijn vuurrood van opwinding maar mijn ogen zien niets. Zwart. Alles is zwart.

E: 'Who's gonna save my soul now?

Het is een maandagochtend en ik ben aan het stofzuigen als ik de deurbel hoor. Nietsvermoedend loop ik naar de intercom en vraag wie er is. Geen reactie.  In een split second prikken mijn tepels door mijn blouse. De tinteling van mijn tepels stuurt één gedachte: E?  Nog geen gehoor, dus ik hang de foon terug. Mijn tepels trekken zich terug en ik ga door met stofzuigen. Na een paar minuten gaat weer de intercom. Weer pak ik op, weer geen gehoor. Belletjetrekkers, schiet door mijn hoofd.  Nog eenmaal gaat de bel. Ik pak geïrriteerd op. Ben ook jong geweest, denk ik verder.  Het stof in de gang verdwijnt vlot in de stofzuiger, evenals de gedachte aan E.  Inmiddels is de woonkamer aan de beurt als mijn telefoon over gaat. Ik neem op en de verbinding is verbroken. Dan na een minuut weer de telefoon.  Bij opname hoor ik een verstikt “Ik kan het niet” en weer wordt de verbinding verbroken.  E! Verdomme!  Als een ijsbeer been ik rond, wachtend op hernieuwd contact.  Onrust vult mijn lijf. Geen enkele sensuele sensatie, alleen onrust.  Ja!  “E, niet ophangen, blijf potdomme aan de lijn”.  Ik klink meer dwingend dan smekend.  Het blijft stil. Lang genoeg voor mij om door te gaan met vragen. “Waar ben je? Sta je voor mijn deur?"  Eindelijk hoor ik zijn vertrouwde stem, gekweld door emotie.  “Ik ben vlak bij je, ik wil je, maar ik kan het niet”.  “E, alsjeblieft kom naar boven, terg jezelf niet langer”.  Ons gesprek wordt zeer emotioneel, maar mijn overredingskracht krijgt na een tijdje de overhand.  “Ik doe niets wat jij niet wil, kom alleen boven voor een kus.  Haal die lading er af. Je maakt jezelf gek in je hoofd.  Ik beloof je, ik doe niets wat jij niet wil. Ik zal alleen reageren op jou, bij jou elk initiatief laten.”  Ik krijg drie minuten om me snel op te frissen, me om te kleden en mijn blinddoek om te doen. 

Words to describe me, according to my Alfabed