#afasie

Non ha parole l'amore

è dilatazione del respiro

dello sguardo

della voglia sulla pelle,

è paura di perdersi

fatica di tenersi,

non ti salva dal dolore

ti insegna tutta la vita

che non sai,

con la voce dell'acqua.

Afasie: wanneer taal niet meer vanzelfsprekend is 🧠

Voor de meeste mensen is praten en begrijpen zo gewoon dat we er nooit bij stilstaan. Maar na een beroerte of ander hersenletsel kan dit ineens veranderen. Dan spreken we van afasie: een taalstoornis die een enorme invloed kan hebben op iemands leven.

Wat is afasie?

Afasie is een stoornis in de taalvaardigheid. Mensen kunnen moeite hebben met spreken, luisteren, lezen of schrijven. Belangrijk: afasie is géén verstandelijke beperking – de intelligentie blijft meestal behouden, maar de toegang tot taal is verstoord.

Oorzaken van afasie

De meest voorkomende oorzaak is een beroerte (CVA). Maar ook ander hersenletsel, hersentumoren, infecties of degeneratieve ziekten zoals dementie kunnen leiden tot afasie.

Symptomen en typen

Veelvoorkomende signalen zijn:

Moeite met woorden vinden.

Gesprekken niet goed kunnen volgen.

Problemen met lezen en schrijven.

Onsamenhangende of verwarrende zinnen.

Er bestaan verschillende vormen, zoals Broca-afasie (moeite met spreken), Wernicke-afasie (vloeiend maar onsamenhangend spreken), globale afasie (ernstig beperkt in zowel spreken als begrijpen) en amnestische afasie (woordvindingsproblemen).

Behandeling en herstel

Herstel vraagt tijd en intensieve begeleiding. Belangrijke methoden zijn:

Logopedie – trainen van taalvaardigheden.

Ondersteunende communicatie – apps, gebaren of tekeningen.

Groepstherapie – oefenen in een sociale setting.

Familiebegeleiding – leren omgaan met communicatieproblemen.

Hoe sneller de behandeling start, hoe groter de kans op verbetering.

Leven met afasie

Het leven met afasie is vaak uitdagend, maar er zijn manieren om de kwaliteit van leven te vergroten: een rustige omgeving, duidelijke communicatie en hulpmiddelen kunnen veel verschil maken.

De Amerikaanse dichter William Meredith (1919-2007) werd getroffen door een zwaar herseninfarct dat hem het vermogen ontnam om de gewenste woorden te vormen. Hij moest maandenlang revalideren en zijn baan opgeven. Toch won hij daarna de National Book Award voor zijn bundel ‘Effort at Speech’. In 2008 werd er een film over Meredith en zijn partner Harteis gemaakt, gebaseerd op het gelijknamige…

Op tafel ligt een boekje met een krabbel als het spoor van een dronken spin.

Ze schrijft zoals de mannen die ze eens waste. Zoals haar oudtante haar balpen bewoog toen ze nog drie jaar en acht maanden te leven had.

Spinnenschrift.

Als je niet beter zou weten zou je er ook niks raars aan ontdekken.

Ze zou gebiologeerd de stand van verkrampte vingers opnemen en als een dia in haar herinnering hebben vastgezet. Het ritme waarmee de hand voetstappen afdrukte zou ze als basis gebruiken in de introductie deun van een of ander belangrijk project. Een radioshow ofzo. Haar nieuwe podcast op I-tunes misschien.

Als achttienjarige kon ze de motoriek van een half verlamde man nadoen, omdat ze zijn arm eens pakte met rechts omdat ze links de washand in zijn ziel moest drukken.

Dat je weet hoe je knieën moeten buigen als je de man omhoog haalt. Omdat hij zelf niet meer kan lopen. Of praten. Of denken als een uber intelligente intellectueel.

Wie weet. Misschien heeft hij de gedachten gang van de Nobelprijs winnaar voor de vrede, literatuur, wiskunde en je vraagt je af wat zijn beroep ook al weer was geweest voordat hersenen zich in zijn hoofd half lam drukten om kwart over zeven op een woensdag ochtend.

Crack, coesione cerebrale persa.

Seduta al mio posto, trattengo il fuoco che mi risale l'esofago e mi verrebbe da urlare, ma a fatica trattengo anche la furia delle corde vocali.

Parte di me cerca di capire se sia una soluzione razionale, sono vent'anni che me lo chiedo, vent'anni che mi faccio la stessa domanda ogni santo giorno e vent'anni che non mi do risposta, vent'anni che mi lascio influenzare da questo dramma shakespeariano, questo dubbio amletico che mi riempie la bocca di ripetizioni continue senza darmi tregua mai.

Dimentico di avere diritti di padronanza su ciò che sono e ciò che voglio ma non ho controllo, autocontrollo, ho il pilota automatico inserito in avaria, con destinazione solito buco nero dell'area di Wernicke. -Nei pazienti affetti dall'afasia di Wernicke il linguaggio parlato è scorrevole, ma il senso logico è mancante.- 

Quindi sono qui per questo, patologie, patologie sempre più strane che mi affettano da quando condivido il miocardio con qualcun altro oltre a me medesima. Mi corrodi il pericardio con la stessa forza delle sigarette coi polmoni, mi riduci a cenere, lacerazioni interne un po' dappertutto e non lo sai, non lo sai cosa mi fai, afasia transcorticale sensoriale. Parlo con te e perdo la bilateralità della funzione di linguaggio.

Mi diagnostico i problemi e le mie cure, che ti includono sempre, sai che ti cerco e non ti trovo, ancora afasia di Wernicke per chi non avesse del tutto compreso i miei problemi di semantica nella sintassi.

-Afasia di Broca, il paziente ha la consapevolezza della sua situazione e non è infrequente che scoppi in lacrime facilmente sentendosi frustrato e depresso.-

Sei il perché delle mie lacrime, delle fosse biologiche sotto i miei occhi lucidi, piango perché non so dirti e non so capirti, non so spiegarti e spiegarmi, non so spiegare le ali e andarmene da questa corteccia frontale che mi blocca nelle mie problematiche fluenti e non-fluenti.

Sei un mondo a parte come il mio cervello. Come i miei piccoli pianeti interiori in cui comunque abiti anche tu. Lo stomaco è così vuoto che forse è un po' colpa sua se sono inarrestabile, se mi lamento, se non sto bene, tutte le competenze della comprensione, elaborazione e produzione del linguaggio  sono fortemente compromesse, fatta eccezione per la ripetizione.

Un gioco di pattern forming tra io e me.

Non avevo dubbi, sono piena di dubbi, ascolto il suono dei miei giochi di diafore, ripenso alle mie reticenze nel dirti che, senza mai riuscire a, ti riempio di parole per attirare la tua attenzione, sapendo che lascerai tutto non-letto, non-finito, non-detto, tutto alla negazione di tutto, il niente come base di questi discorsi troppo freddi per essere ormai a Giugno.