#2988

[lapela ...12]

E até o final estarei contigo, até o final da miña vida. Fai pouco tempo estabas aquí só. Se eu fose unha muller coma ti, che faría un festín, ti que eras como a lua.

Eras como a lua, e a lua, a terra e os paxaros víronte. E todos regocixaronse da tua beleza, unha lua que tiña unha sombra. E os paxaros aínda se rin de ti, aínda que xa non serás o lago do tempo. Todos os teus amigos estivéronte a esperar porque foras un anxo, unha estrela coñecida. E chegaches dende o exterior, desde o exterior do sol (en forma de sol) e sorprenderon-se e deleitaron coa tua beleza, para que puideses cantar como se foses un paxaro. E é o momento de que voes co sol.

Sempre de ondas (work in progress)