#1232

'it’s so frustrating that I want to write all my thoughts and feelings, but I keep it small because I don’t know which words will fully carry my emotions. I'm willing to end everything, but also to live the hell out of life until I can’t breathe from running toward a fulfilled life. can I write one exclusive, long paragraph and hope it will be okay to do so. I'm not afraid of you people who might judge me; I’m afraid of judging myself. judging myself for not being grateful enough while having everything most of you want. I can travel, I have a job, I have a home, coffee whenever I want or need. I have everything everyone asks for, but I'm missing the one thing I have always wanted. love. love I can believe in, love I can feel in every little bone of my body. love that lets me do everything I’m afraid of. love that makes me, me. love. the only thing I ever wanted is the only thing I have never truly felt.

'lütfen bu günü hemen bitirebilir miyiz, sanırım ölecek gibiyim de.

güzel şeyler olmuyor değil elbette.. mesela makinelerim geldi; ikisini bu hafta sonu kurarak sözüm ona 'tatil'imi sonlandırmayı umut ediyorum. içimde büyüyen son isteği gömmeye çalışarak, kimseye değmeden, sadece burada içimi dökerek bir şeyler deniyorum işte. insanın zindanı kendi içindedir; bilmezsiniz belki ama insan insanın kurtuluşudur diye okumuştum bir yerde.. belki de sadece o cümlenin verdiği inanca tutunmak istedim, Bilinmezliğim’i uydurdum. bilmiyorum bile, ne zaman başladı ona olan inancım ama tutundum işte.. eğer kendime çeki düzen veremezsem, onun gelmesinin anlamı kalmaz ki. içimin mezarlığını sulayarak da olsa yeni şeyler deniyorum. ve yemin ederim, gülümsüyorum. sadece içim buruk, o kadar.