#010625

'yine uzun bi yazıyla geliyorum cânım düşüncelerim. ama bu kez bende henüz yer veremiyorum bu düşüncelerime. demin anlamlandıramadığım bir şey öğrendim, hâlâ sorguluyorum bu nedenle. karşıma alıp konuşabilsem keşke birini, anlat desem. şu düşüncelerim hakkında benimle tartış diyebilsem keşke. inanabiliyor musun, insanın ne hissettiği etrafından değil, kendinden kaynaklanan bir şeymiş. yani duygularımı yaşadıklarımdan çok, yaşadıklarıma olan bakışım ve hissetmeyi seçtiğim şeyler belirliyormuş. seçtiğim. şu kelimenin ağırlığını hissediyor musunuz. beni ben yapan benmişim. etrafımda dolanan, o gün rastladığım, görüştüğüm insanlar değilmiş meğer beni tanımlayan. yani bakışın ile ben değişmem tamam. ama bakışınla hissettiklerim değişir sanırken, bunun aslında olamayacağını, asıl olmadığını öğrendim. karmaşıklığımı anla lütfen. nasıl olur da, beni üzen benim hissettiklerim olurda, insanların hissetmeme sebep olduğu haller olamaz. yani bu dediğim dahi yanlışmış meğer. insanlar bana bir şeyler hissettiremezmiş. çok saçma. bu nasıl mümkün. anlamıyorum. yer veremiyorum buna. ben seçiyormuşum hislerimi. sen bana kötü davranırsan, kötü hissetmem senden değil benden kaynaklıymış. saçmalığa bakar mısın. beni belirleyen benmişim, yaşadıklarım değil onlara davranış şeklimmiş. tekrarlıyorum sanki kendimi, bilmiyorum. ama öfkelendim. bu gerçekse, dindiremeyeceğim sanki kızgınlığımı. ben sebepmişim bensizliğime. benmişim beni mahveden. işittiğim sözler, gördüğüm yüzler, yaşadığım şeyler değilmiş. onları yaşarken, hissettiklerim değilmiş. hissetmeyi seçtiklerimmiş. ben seçmişim yani. acı çekmeyi. mutsuzluğu. kırgınlığı. boşluğu. benimmiş bu seçimler. bi kelimeye sıkıştırmışım hislerimi. mış yapışlarım da benden kaynaklıymış. sebepmişim kendime. sebebim olmuşum. âh karıştı kafam. hepsi birbirine girdi gene. bu çirkin gün sonlansa dahi, sonlanmayacak hislerim sanki. âh. pardon. günü çirkin yapanda bendim dimi.