#{alev}

من أقوال سيدي الشيخ عبد الفتاح أبو غدة رحمه الله:

«العلمُ يحتاجُ إلى: معلِّمٍ مُلْهِب، وطالبٍ مُلتَهِب».

Lordkartis has been my favourite ship for multiple years now and it is saying something 🙏🙏🙏🙏

Alev and Lairei from nightmare mode specifically because yeahhhh. I am YET to reach these stages and i doubt i ever will but they ARE JUST SO CUTE THANKS TO WHOEVER UPLOADS LOH VIDEOS ON YOUTUBE 🙏🙏🙏 anywho they are SO CUTE like geniunely and yet i seem to be the only person who is interested in them 😔😔😔😔

Just child kartis lolol

Not a particular fan of war of tyrants but still ig

Lordkartis because i had cat stickers and two hands lolol

Just kartis having mental breakdance breakdown

Frau Astrid 🙏🙏🙏

2-in-1 kartis because they share the same vibe idk

Kartis is my totem animal you guessed it

lordkartis dynamic will never not be funny to me

İnsan nefesten geçti

Suya varmak için

Ateş alevden geçti

M.

13.06.2023

Yürürken insanları izlemek gibi bir huyum da vardı. İnsanların hikayelerini merak etmek, onların nasıl birileri olabileceklerini, ne gibi dertleri olabileceğini düşünüp, onlar hakkında hiçbir şey bilmememe rağmen anlamaya çalışmak; beni olduğum kişiden ve onun problemlerinden bir an için de olsa uzaklaştırıyordu.

O sırada bir arabanın yanımdan geçmesi üzerine irkildim. Farkında olmadan kendimi diğer tarafa o kadar çok atmıştım ki, omzumu duvara çarptım. Omzumu ovuşturup yola devam ederken başka araba geliyor mu diye arkama baktım. Gelen arabaları gördükten sonra önüme döndüm ama yanımdan geçen üçüncü arabanın birden fren yapmaya karar vermesiyle kendimi yine duvarda buldum.

Korkumu kimseye belli etmemek için kafamı saklamaya çalışarak yoluma devam ettim. Kimseye hiçbir şeyi belli edemezdim. Kimse asla bilmemeliydi. Yoksa bunu beni incitmek için kullanırlardı. Bir başıma olmak zorunda oluşum beni yeterince güçsüz hissettirirken bir de etrafımda beni yaralarımdan yaralayacak insanların olmasını istemiyorum.

Bir keresinde toplu taşımaya binmek zorunda kalmıştım. 30 dakika falan sürmüştü yolculuk. Fakat ben 30 gün boyunca bunun kabuslarını görmüştüm. Daha önce hiç binmediğim otobüsün ani dur-kalkları, öksürük krizi geçiren hasta bir adam gibi sürekli sarsıntılarla yol alması ve keskin dönüşleri ödümü koparmıştı. Fakat kabus görmemi sağlayan asıl şey bunların hiçbiri değildi. Yarım saat boyunca yaşadığım korku beni nasıl bir görüntüye büründürdü bilmiyorum ama birçok insanın o sırada bana baktığını ve beni baştan aşağı incelediğini hatırlıyorum. Otobüs yarım saat boyunca düzenli olarak duraklarda durmuş, her durakta binen yeni insanlar beni öncekiler gibi baştan aşağı incelemiş, kimi gülüp geçmiş kimiyse hoşnutsuzluk içinde çatık kaşlar ve buruşuk suratlarıyla bir süre beni süzmüş ve sonunda hepsi kendi önüne dönmüştü.

İnsanlar böyleydiler zaten: Gelir, bırakabilecekleri kadar iz bırakıp giderlerdi. İz bırakamayacak kadar önemsiz olanlar yara bırakmaya çalışır, hepsinin olmasa da bazı yaraların elbet izi kalırdı. Sonuçta herkes herkesi etkiler; biri yanından geçtiği zaman oluşturduğu rüzgar bazılarını etkilemezken kimisini ise titreyen bir mum alevi gibi sağa sola savururdu. Hayat, benim için insanlara rağmen mumun ışığını korumaya ve güçlü tutmaya çalışmaktan ibaretti. Bir mum ateşi ne kadar güçlü olabilirse o kadar güçlü... Her ne kadar asla bir doğum günü pastasının üstünü süsleyemeyecek olsa da bu da bir mumdu ve yandığı sürece tükenmeye mahkum olmasına rağmen kendime sön demeye, muma don demeye hakkım yoktu.

Tabii bunların hiçbiri benim düşüncelerim değil, psikiyatristimin telkinleriydi. 2 senedir psikiyatriste gidiyordum. Bana çokça telkinlerde bulunmuştu. O kadar ki, bazılarını ezberlemiş ve ezberlediklerime zamanla inanmak zorunda kalmıştım.

Mıhlandım

zamanın çarmıhına.

Feryadım özüne ulaşıyor

kutsal kalbin

ve titreyişi

kadifeye dönüyor

yeryüzünün yosununa.

Gök mavisi çiçeklerden

damıtılmış

mayhoş bir kehribar

düşüp ıslatıyor

kurumuş dudaklarımı.