yara

sayfalarca sustum.

seni sevmek, nefes almak gibi.

sağım duvar, solum uçurum. bu dehlizin bir çıkışı var mı yoksa ben bu karanlığın içinde kendi kendimi tüketmeye mi yazgılıyım bilmiyorum sevgilim. bildiğim tek şey, senin nefes almadığın bu dünyada mektuplarımı sadece hiç gelmeyecek olan gölgene yazabildiğimdir.

​bir insan durup dururken devrilmez ibrahim. önce yavaş yavaş ufalanır. bende de öyle oldu. büyük gürültüler kopmadı. kimseden açıkça intikam almadım ya da sokağa çıkıp avazım çıktığı kadar bağırmadım. sadece içimde tuttuğum o incecik bağ birdenbire kopuverdi. insan en çok neye üzülüyor biliyor musun? onca çabanın, onca kenetlenmenin ardından geriye koskoca bir hiçliğin kalmasına. meğer ben hayatım boyunca un ufak olmuş bir aynayı birleştirmeye çalışıyormuşum da, her hamlede kendi parmaklarımı kesmekten başka bir şey yapmamışım. şimdi ne kimseye kırgınım diyecek yüzüm var ne de bir başkasından af dileyecek hevesim. bütün güzel ihtimalleri, yaşanmamış hevesleri şu masadaki soğumuş çay telvesi gibi dipte bıraktım. artık ne birinin gelip beni kurtarmasını bekliyorum ne de eksilen yanlarımı tamir etmeye niyetim var. basbayağı pes ettim. hem de hiç savaşmamış gibi, sessizce ve kimseye sezdirmeden.

sonra hiçbir şey olmadı. sadece içimdeki son lambayı da ben kendi ellerimle söndürdüm ki, kimse karanlığımda ne kadar üşüdüğümü görmesin.

insan yalnız kalabilir, bunu anlarım. fakat insan kendi içindeki kalabalığın ortasında tek başına bırakılırsa işte orada bütün kelimeler anlamını yitiriyor. ben sanço değilim ki bir efendinin peşinden koşup hayaller kurayım, ben daha çok kendi salonunun ortasında koltuğa oturmuş, ‘acaba buraya gerçekten ait miyim?’ diye düşünen ve bu düşünceden bile utanan tutunamayan bir adamım. bütün bu süslü cümleler, büyük tiratları oynamaya çalışan başarısız jestler hep bir şeyleri saklamak için. güya çok derin bir hüznümüz var, güya içimizde büyük trajediler yaşanıyor... oysa hakikat ne kadar sade ve acınası değil mi? sadece anlaşılamamaktan korkan, korktukça kendi kabuğunu biraz daha kalınlaştıran ve sonra o kabuğun içinde nefessiz kalıp yine hayata suç bulan beyhude bir varlığım. bize öğretilen bütün arkadaşlıklar ve samimi gülüşmeler sanki prova edilmeden sahneye konmuş kötü birer tiyatro oyunundan ibaretmiş gibi geliyor bana. kimse kimsenin gerçekten içine bakmıyor, herkes kendi repliğini söyleyip sahneden çekilmenin derdinde. ben de oturmuşum, elinde kurmalı bir oyuncak gibi kırılmış umutlarını tamir etmeye çalışan biri olarak bu yalnızlığın adını 'asil bir içe kapanış' koymaya çalışıyorum. oysa basbayağı unutulmaktan ve tek bir insana bile iz bırakamadan geçip gitmekten ölesiye korkuyorum.

aramızda gürültüler kopmadı sevgilim. vurulan kapılar yahut bağırışlar olmadı hiç. öyle sessizce oldu ki her şey idrak bile edemedik evvela. ağzımızdan tek bir büyük kelime çıkmadı. tutunacak tek bir dal dahi bırakmadık geride. öyle icap etti çünkü, öyle gerekti. bir şeylerin yeniden toplanmasına müsaade etmeyecek kadar bitkindik her ikimiz de. biz seninle aynı cümlenin ortasında yan yana duran fakat birbirine asla temas edemeyen iki kimsesiz kelimeydik sanki. döküldük öyle usulca birbirimizden... bir kitabın tam ortasından kopup giden tek bir yaprak gibi çaresiz ve kaçınılmaz. ne geride kalan sayfalar anladı eksildiğimizi ne de önümüzdeki kimsesiz boşluk. kimse görmedi ama çok güzel kırıldık sevgilim.

kusursuz yalanlar dinledim senden.

hak ettiğim bu değildi diye haykırmak isterken, sesimin kendi içimde boğulmasını izledim.

ne seninle oluyor ne de sensiz; ben bu arafta ömrümü çürütüyorum.

benim hiç sığınacak limanım olmamış aslında. hatta arkamı yaslayıp rahatça ağlayabileceğim bir omuz da yokmuş. hiç sevilmemişimde. bir yerede ait olamamışım. kimsenin aklına ilk gelen kişide olmamışım. kimsenin önceliği, kimsenin canı ciğeride olmamışım. yapayalnız doğmuş ve yapayalnız büyümüşüm.