bi problemi çözmeye sorunu açıklamaya çalışırken karşı tarafın anlamamakta ısrar ettiğini fark etmek

bazen hayat çok kırıcı oluyor ve üstesinden gelemiyorum.

ufacık şeyleri kocaman yapıp kalp kıracak kadar kötü bazı insanlar. konu minicik ufacık bir şey. ama aldığınız tepki... yorum yapamıyorum artık

yine geldi o tanıdık daralma hissi. çaldı kapıyı, girdi içeri. "ben geldim." dedi. ruhunu daraltmaya, hayatı bomboş duvarları izlettirecek kadar sorgulatmaya geldim...

"Ölmem sana acı verecek olsaydı eğer o zaman ölemezdim."

"Değirmen yıkılmış ama rüzgar hâlâ esiyor."

"Bazen insan kendisinde çok mutluyum deme hakkını asla bulamayacak kadar çok acı çeker."

Acılar öylesine üst üste gelmişti ki, neredeyse onlara alışmıştı.

insanlar için onları memnun ettiğiniz sürece varsınız. şunu da söylemeliyim ki insanlar asla memnun olmazlar.

Ben yazmadıkça yazmayan, arayıp sormadıkça beni de arayıp sormayan insanı neyleyim ki ben

İnanılmaz bir çöküşteyim. Tırmanıyorum, tırmanıyorum ve elimi uzatıp çukurun dışına tutunuyorum. Biraz umut dolduruyor içimi. Dışarıda hayat var sesleri duyuyorum ama göremiyorum. Olsun, diyorum vardım sayılır. Sonra birileri geliyor ellerime basıyor. Onlara bağırıyorum: "Ben buradayım!" diyorum. Kimisi bilerek basıyor kimisi farkında olmadan. Sonra birisi tutuyor elimi. Nefes aldığımı hissedebiliyorum. Kim olduğunu görmüyorum ama beni kurtarıyor işte diyorum. Beni yukarı çekiyor sanıyorum. Ama sadece tutunduğum yerden ayırıp aşağı atıyormuş. Daha da dibe düşüyorum. Sesimi bile çıkaramıyorum. Ne güven kalıyor ne umut. Düşüşümü kabulleniyorum ne de olsa. Sonunda yere düşüyorum. Daha da dipteyim, etraf daha da karanlık. Yukarıya bakıyorum aydınlık hâlâ vuruyor ve sesler hâlâ geliyor bana. Yukarıda hayat var farkındayım. Ama artık ne tırmanacak gücüm var ne de insanlara güvenecek halim