Su

Bazen seni yanımda bulmayı o kadar arzuluyorum ki, insanın yaşanan her kötülüğe rağmen omzuna başını koyma arzusu bitmiyor bir türlü. Başımı okşar mısın, iter misin; o ikilemi bile boş veriyorum. Diyorum ki, gelse de soluklansam.

Kaygıyla reddettim demin yorulmuş olduğumu. Üzülmüş kozalaklara hayal kırıklığı sıktım, üç el. Sıktım çünkü daralmıştım. Sıktım çünkü olup bitemeyenleri kimselere ağlayamayacak kadar yalnızdım.

Dünyanın bütün suçlarını işlemiş, bütün yanlışlarını ben yapmışım gibi yaptığım her işten tedirgin oluyorum. İçimde sürekli bir horlanma korkusu, bir kekeme tutukluğu ürkek dilimde. En iyi bildiğim konuda bile çekine çekine konuşuyorum. Çekilip sonra kabuğuna küskünlüğün, kendime düşlerden sığınaklar kuruyorum kırık dökük izleriyle hayatın. Usul sesli içe değen incecik bir şarkı büyütüyorum, ömrüme benzeyen. Sabah kadar açık, akşam kadar acı. Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı, acemi bir şarkı. Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum.

Onsuz yok olacağımdan korktuğum için onun beni yok etmesine göz yumdum. Öyle öğrenmişim. Kendi içimin derin boşluğunda kaybolmamak için başkasının hapishanesini güvenli zannetmeyi. Aynayla yüzleşmektense başkasının yüzünde kendimi kaybetmeyi. Beni sevme ihtimali olanlar gitmesin diye kendimi hiçe saymayı. Öyle öğrenmişim.

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim: “gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

çok depresif ve çok neşeli bir insanım bunları aynı bünyede barındırmak o kadar yorucu ki.

Halim yok orospu çocukları, yormayın.

Eskiden sohbet etmekten keyif alırdım, şimdi selam veresim yok kimseye..

Her insanın beni farklı bir şekilde tanıması en sevdiğim olaylardan. Birine göre sessizim, birine göre çenesi düşük, birine göre sıcağım, birine göre suratsız, birine göre çok cana yakınım, birine göre en nefret edilesi olan.. Çünkü kim olduğum kiminle olduğuma göre değişiyor.

Biliyorum, bunlar abartılacak şeyler değil ama küçük taşlara takılıp büyük uçurumlara düşebiliyor insan.

Ben sadece huzurlu olmak istiyorum üzgün değil güvensiz değil morali bozuk değil fazla düşünmeyen kaygılı olmayan boşlukta hissetmeyen sadece huzurlu biri

Bazen balık asar kendini sen tuttum sanırsın