Prens yok, masal yalan; gerçek soğuk, ben kırık.

Farz et kırbaçladılar seni, ben bütün yaralarını sardım, sıvazladım. Mucizedir, bir yağ sürdüm sırtına, geçti bütün izleri. Artık sen o çocuk değil misin, eller önünde kırbaçlanan. Beni bırak, ben acımı çekeyim.

Eli derin kesilmişti, yine de devam etti çamaşır suyuyla mutfağı temizlemeye. Zira bazı huyları annesinden kalma, bazı acılar eksilmez.

Korkuyorum. İnsanın çok istediği şey hayatta imtihanı olurmuş ya, çok istemekten korkuyorum.

Sana ömür verilir.

Her zaman doğruyu söylerim, sikmişim dokuz köyü.

Sarılsak, omzundan öpsem, gülüşünü izlesem, saçlarınla oynasam, bir de karşılıklı çay içsek, Geçecek gibi.

Halim yok orospu çocukları, yormayın.

biraz alkol, biraz deniz, biraz sen.

Hiç bir şeyim yok, bir paket sigara bir de dağınık odam.

Bir çocuk sabah evden 'okula gidiyorum' diye çıkıp akşam hastane odasında uyanıyorsa, biz bitmişiz demektir. Koridorlarda ders zili yerine silah sesleri yankılanıyorsa, batsın sizin düzeniniz, batsın güvenliğiniz. Okulun kapısına kadar gelen bu nefretin, bu şiddetin ve buna seyirci kalan her kurumun izini tozunu sikeyim. Koruyamadığınız her çocuk, her öğretmen sizin boynunuzdaki vebaldir.

Kucağına oturup sabaha kadar sana bir şeyler anlatmak istiyorum; nefes dahi almadan.

Beni özle isterim, beni çok özle.

Henüz çocukken başladım hayallerimi yırtık ceplerime koymaya. Ben her adımımda düşlerimi ardımda bırakan kadınım. Güzel olan şeyler uzun süre hayatımda kalamaz, barınamaz.