Zuur, maar wel lekker.

TIK TIK TIK TIK. Ik loop door een donker bos, het is nacht. Om mij heen alleen maar hoge bomen, het is hier zo dicht begroeid dat ik de hemel niet meer kan zien. Ik zoek een specht. TIK TIK TIK. De specht heeft een gaatje in mijn hoofd getikt en vloog toen snel dit bos in. Het geluid komt steeds dichterbij en ik zie de specht naar een witte boom toe vliegen.

Ik schrik wakker. Vriend stapt net uit bed en kijkt uit het raam. ‘Steph! Er staat een dude een fiets te stelen! Ik bel de politie.’ Wat heldhaftig allemaal dit. Ik ben een beetje slaapdronken en ik ben ook een beetje boos omdat ik nu wakker ben en de specht niet kan vangen. Dat gaatje in mijn hoofd moet echt opgevuld worden, anders loop ik morgen voor gek! Ik vraag aan vriend of ‘die dude’ míjn fiets aan het stelen is. Nu ik hier over nadenk, dit lijkt me sterk. Ik heb zo’n lelijke postcodeloterij fiets, wil je deze stelen dan heb je naar mijn idee ook een gaatje in je hoofd. Tenzij je natuurlijk een postcodeloterijfietsfetisj hebt. In de medische wereld zullen ze het ‘PCLFF’ noemen. Een moment lang voel ik medelijden met de mensen die aan PCLFF lijden. Een moment lang denk ik er over om een social media actie te beginnen. Iets met geld inzamelen en ice buckets. Ik schud de gedachte van mij af en ik stap uit bed. ‘Nee, het is niet jouw fiets’, zegt vriend.

Ik ben wel nieuwsgierig: waarom zou deze man zo veel moeite doen voor één fiets. Ik ben dit jaar namelijk drie fietsen kwijtgeraakt aan dit soort mafkezen. Ik krijg een brok in mijn keel, ik mis mijn fietsen, ik verberg mijn vochtige ogen voor mijn vriend. Het verlies van mijn laatste fiets viel mij het zwaarst. Zo fietste ik een paar weken geleden naar huis, ik stalde mijn fiets voor de deur en ik vergat mijn fiets op slot te zetten. Waarschijnlijk dacht ik na over wereldvrede. De volgende dag was ze weg. Het was allemaal mijn schuld! TIK TIK TIK. Opeens heb ik geen medelijden meer met deze man met PCLFF. Haat borrelt in mij op, tot in het diepste van mijn lichaam. Ik ben het zat dat mensen met PCLFF alleen maar aan zichzelf denken. ‘Kom, we gaan naar buiten en neem die emmer met ijs mee’, zeg ik tegen vriend. We lopen de trap af, stilletjes lopen we op de fietsensteler af. TIK TIK TIK, de fietsensteler slaat met een baksteen op het slot van de fiets. Vriend en ik seinen naar elkaar, zoals stoere agenten dat doen in films: jij grijpt hem van achter en houdt hem vast, dan gooi ik de emmer met ijs over zijn hoofd. Dat zal hem leren! Het gaat allemaal heel snel. Vriend rent op de fietsendief af en grijpt hem vast. Ik sta klaar om de emmer over hem leeg te gooien, maar net op dat moment rijden er zeker tien politieauto’s met gillende sirenes op ons af. Ik hoor een raar geluid boven mij, het is een helikopter. ‘DROP YOUR WEAPON! PUT YOUR HANDS WHERE I CAN SEE THEM’. Hoe ben ik in godsnaam in deze situatie terecht gekomen en nog belangrijker: hoe ga ik ons uit deze situatie redden? Ik kijk weer naar boven, de helikopter komt steeds dichterbij. Is het wel een helikopter? Nee .. Het is de specht! Hij vliegt op mij af en tiktiktik’t op mijn hoofd.

TIK TIK TIK. Ik schrik wakker. Vriend stapt net uit bed en kijkt uit het raam. ‘Steph! Er staat een dude een fiets te stelen! Ik bel de politie.’ Hij pakt zijn telefoon en belt. TIK TIK TIK. De fietsendief krijgt het slot los. Hij stapt op de fiets en rijdt snel weg. Nog geen 30 seconden later rijdt de politie langs. De fietsendief is ontsnapt.

Help mensen met PCLFF. Ga de uitdaging aan. Doneer! 

Deel 2

De zanger van de band loopt met grote stappen naar het kampvuur toe. Hij heeft blond, vettig haar tot op zijn schouders, wallen onder zijn ogen, bleke huid. Ik probeer een naam voor hem te bedenken, Joost mag het weten. Weet je wat, ik noem het Joost. Ik probeer snel iets te bedenken om tegen hem te zeggen. Hij komt mijn kant uit en een paar tellen later staat hij naast mijn stoel. Ik kijk links van me, ik zie hem staan en ik kan niets anders bedenken dan ‘Pas op! Een eenhoorn!’ Hij hoort me niet, want tegelijkertijd met mijn openingszin, zegt hij ‘Hé David! Hé, je hebt een chickie gevonden. Misschien kun je me voorstellen?’ Het stel was net nog hevig aan het zoenen, maar kijkt nu wat geërgerd naar Joost. ‘Ja inderdaad, maar laat me met rust man.’ Oh my, hij is not amused. Joost negeert deze ietwat onaardige opmerking en vraagt ‘En hoe mag jij heten? Heb je ook een nicht ofzo waar ik iets mee kan doen?’ Ik vind die Joost een interessante kerel. David negeert Joost en begint aan zoenpartij #2. Ik kijk even rond en ik zie dat iedereen rond het kampvuur nu naar Joost aan het kijken is. Iemand roept hard ‘AWKWARD!’ Net op dit moment besluit de wind om extra zijn best te doen, waardoor ik een enorme aswolk inslik. Ik begin aan een ellendige hoestpartij. Waarom, vuurkorf, waarom. Joost kijkt mij vernietigend aan. O, God, hij denkt dat ik hem aan het uitlachen ben. Hij kijkt nog enkele seconden paniekerig om zich heen en loopt daarna weg van het kampvuur. Ik wil dingen zeggen als ‘Joost, wacht! Alsjeblieft, ik wil zo graag een goed gesprek met je voeren. Red mijn avond! Ik wil je verhalen horen over je zware jeugd en je helpen met je leven, Joost alsjeblieft.’ Het enige wat ik uit kan brengen is ‘Joost voeren, alsjeblieft.’ De eenhoornmeisjes verschuiven hun stoelen, weg van mij. Het lijkt niemand echt iets te interesseren dat David zijn meisje boven Joost heeft verkozen. De mensen rond het kampvuur beginnen weer met praten. De jongens die tegenover mij zitten, waaronder vriend, beginnen over Starwars. Nee, niet alweer. Ik verbaas me er echt over hoe vaak mannen het over hetzelfde onderwerp kunnen hebben. Deze films zijn echt al duizend keer behandeld: elke scene wordt geanalyseerd en imitaties van Chewbacca vliegen je om de oren. Ga ik met de verkeerde mensen om?

Wat nou als aliens vanavond een belangrijke vergadering hebben over Planeet Aarde. Wat nou als aliens vanavond een belangrijke stemming hebben over of de aarde nu wel of niet vernietigd moet worden. Wat nou als een, nogal optimistische en naïeve, alien voorstelt om in te zoomen op een willekeurige plek op de Planeet Aarde. Wat nou als deze plek precies in Nederland is. Zuid-Holland, Den Haag, Binckhorst, dit kampvuur en deze situatie. Wat zullen de aliens nu denken?

Vriend staat op en hij kijkt me aan met zo’n blik van ‘Kom, we gaan naar huis, ik ben er klaar mee’. Ik kijk hem aan met zo’n blik van ‘Je moet eens weten…’. Ik stap bij hem achterop de fiets en ik kijk naar de heldere hemel. Geen ruimteschip te bekennen, fjieuw.

De avond eindigt in bed. Ik val vrijwel meteen in slaap en ik droom over de eenhoorn in mij.

Deel 1.

Weer op een feestje. Dit keer heb ik niets gedronken. Dacht eens verstandig te zijn, maar soms is het gewoon beter om te drinken en om daarna nog meer te drinken. Vanavond is zo’n avond. Ik ben met mijn vriend naar een optreden van een bandje. Het bandje waar we voor zijn gekomen hebben we helaas net gemist. We kijken nu naar een bandje waar allemaal jongens in spelen. Jongens die het zwaar hebben gehad in hun puberteit omdat ze een gevoelige huid en lang vet haar hadden. Dan moet je je haar maar knippen, vind ik. Maar nee, deze jongens hebben bedacht dat het misschien goed zou zijn om muziek te maken over al deze frustraties. Het duurde een aantal uur voordat ik weer goed kon horen. Alsjeblieft, leer met je problemen om gaan en stop met muziek maken.  Het word me allemaal even te veel. Vriend en ik gaan naar buiten. Vriend ziet bekende rond een kampvuur zitten, we gaan er bij zitten. Het lot bepaalt dat vriend aan de andere kant van het kampvuur belandt. Ik ga zitten op een stoel. Het blijkt de plek te zijn waar alle rook van het kampvuur naar toe waait, geweldig. Rechts van mij zitten twee meisjes. Leuk, denk ik, ik ga vanavond nieuwe vrienden maken. Ik groet de meisjes, maar ze zeggen niks terug. Ik pak onopgemerkt een spiegeltje uit mijn tas en kijk er zo nonchalant mogelijk in. Misschien heb ik spinazie of iets tussen mijn tanden zitten. Dat is niet het geval. Ik laat me niet zo maar uit het veld slaan en schuif mijn stoel iets dichter naar ze toe, zodat ik misschien met ze kan meepraten. Dan vraagt het ene meisje aan de ander: ‘Als jij een eenhoorn zou zijn, wat voor kleur hoorn zou je dan hebben?’ Ik voel niet meer de behoefte om met deze meisjes in contact te komen. Ik schuif mijn stoel weer wat naar links, doe alsof ik nadenk over wereldvrede en staar naar het vuur. Tenminste, ik hoop dat het er zo uitziet. Eindelijk, gered! Links van mij nemen een jongen en een meisje plaats. Ik wil ze net een vraag stellen over hun ideeën over wereldvrede, maar ik krijg gewoon geen kans. Het meisje springt op de schoot van de jongen en ze beginnen met een innige zoenpartij. Op dit moment hoop ik dat ik toch nog ergens spinazie tussen mijn tanden heb zitten, gewoon, om iets om handen te hebben. Ik kijk naar vriend. Hij is diep in gesprek met een paar jongens. Het ziet er naar uit dat ik weer terug moet naar nadenken over wereldvrede en staren naar het vuur. Maar kijk eens wie we daar hebben! Het is de zanger van de band. Gaat hij mijn avond redden? Ik hoop het, want nadenken over wereldvrede, hoe graag ik het ook wil, het is best een zwaar onderwerp voor op de zaterdagavond.