Bez wyrazu jak życie

“Woleli nam wbijać do głowy, ile jest x do π, zamiast pomagać lepiej zrozumieć siebie i innych.”

“piję wino, palę skręty z kolegami, wpadnij kiedyś poniszczyć się z nami”

“nie chcę też budować mostów, po co je budować, skoro inni będą skakać znów?”

“Niby początki są trudne, ale to przez końce nie śpisz po nocach.”

“Lubiłem w niej to,że wystarczyła jej jedna wiadomość abym sie uśmiechnął do telefonu,jeden uśmiech aby dzień był lepszy,jeden wzrok na mnie aby moje ciało sparaliżowało od góry do dołu a kolana same sie uginały,jeden dotyk aby stracić zmysły,jedna wiadomość,że tęskni,abym zostawił wszystko i pojechał do niej nawet na koniec świata,jeden pocałunek abym zapomniał o tym wszystkim,jedno dobranoc żeby noc była lepsza,ale wystarczyło też jedno słowo abym sie rozpadł.Byłem od niej wręcz uzależniony.Nie widziałem świata poza nią i odkąd ją zobaczyłem zapragnąłem być jej tylko i wyłącznie jej.Chciałem aby mówiła “on należy do mnie”. Nic więcej w życiu nie pragnąłem jak jej całej z wszystkimi wadami i zaletami,humorami i głupim smiechem oraz myślami i snami.Była moją boginią a ja zwyklym szarym człowiekiem pragnącym jej miłości.”

Honestly humans don’t deserve dogs

"Facet nie pies, na kości nie leci"