Keşke işi düşsede yazsa dediğim çok oldu sonrada böyle düşündüğüm için hiç bir zaman kendimi affedemedim

Elbet birilerini seversin demişti, bırak bir başkasını kendimi bile sevemedim senden sonra.

Ben hayatımda senin kadar güzel yürekli ama bir o kadarda korkak bir insan tanımadım. İnkar etme sevgilim, bizi sen bitirdin.

dağa taşa seni yazarım ama sana yazamam

“Başkalarına yaklaştıkça kendinizden uzaklaşıyorsunuz.”

Bulunduğum ortamda ve kendi içimde olağan bir sessizlik var, ama bu sefer içimdeki heybe fazla dolu, dokunsalar yırtılacak, kapı gıcırdasa ağlayacağım.

Sokak depresif bi portre ve ben akşamın dibindeyim bu dert ortağım sigaram yalnızlık mühim değil. Caddenin birindeyim, düşünmedim kiminleyim. bi’ sarhoşum bi’ hastayım, bi’ mevsimin dilindeyim. Bu nevrozla yaşamak istediğim hayal yaşlı bi’ ev, uykularım somurtarak sabaha kapıyı açtı yine... Keşke bekleseydin fakat tren kaçtı bile, yolcular çok alımlıydı trenin ismi aşırı bi’ de. Neyse geçmiş aynı yerde düşüşlerimi izlesin. Bu gülüşleri bi’ şarkı kadar dinle, güneşe çiz resim.

Hani şarkının 10 saniyelik o güzel kısmı için bütün şarkıyı dinlersin ya, ben de gelecekteki o güzel günler için yaşıyorum bu hayatı.

Size bir adım gelen insanların önüne çektiğiniz barikatlar gün gelecek aşamayacağınız duvarlara dönüşecek.

ihtişamlı bir kütüphanenin, en üst rafındaki kitap gibisin.

her gece kafanı yastığa koyduğunda aklına gelen tonlarca düşünce, beyninin içinden geçen binlerce cümle, silüet... dile getiremediğin kelimeler. sıcacık bir tene ihtiyaç duyuşun, kirlenmemiş, kirlense bile bir tarafı temiz kalmış bir kalbe hasret kalışın. düşünceler... yıpratır, insanı boğazlar, pis pis güler. bazen biriyle son sarılmamızdır, bazen ise son konuşmamızdır. şu an gülüşüp eğlendiğimiz insanlar, değer verdiklerimiz, 5-10 yıl sonra yine hayatımızda olacak mı? aynı yolda mıyız? yollarımız farklı olsa da bir gün yeniden kesişecek mi? belirsizlik. beklenti insanı ne kadar sert bir psikolojiye sokuyorsa, düşünceler bizi öldürür. şakaklarımızdan bıçaklar, öylece bırakır ve gider. biraz önce olduğu gibi...

insan bazen, kendine bile itiraf edemediği korkunç gerçekleri, yabancı birine itiraf etmekten çekinmez. insan, karanlık şehirler gibidir. bilinmez ve çıkmaz sokakları vardır.

Canım çok şey anlatmak istiyor ama yorgunum. Beynim yorgun, bedenim yorgun, bunca şeyi affeden kalbim bile yorgun artık. Heveslerim yorgun, iyimserliğim yorgun, umudum yorgun. Konuşarak anlaşmaya olan inancım bile yorgun, benden geriye mecalsiz bir şey kaldı sadece. Çok yorgunum, çok yordun...

canımın çiçeği, ufacık bir yanlışta bütün bi kağıdı buruşturup atmayı bırak