“‘İçime attığım şeyler ruhumu çürüttü..’”

kimseye ihtiyacın yok, farkına var. düştüğün yerden kaldıracak kimse yok. çırpınıp durmanın da faydası yok.

Bana hiç kimse gerçekten bakmadı, bu ne demek biliyor musun?

Acaba "sevdiğin kadar sevilirsin" derken ne içmişti Can Yücel...

Her şeyi aştım, geçtim. Duvarları ellerimle kazıdım hissizleştim bir süre sonra. Her şey geride kaldı. Duygularım bile. Ama ne var biliyor musun? Bu durumu sevdim. Duygular insanı bataklığa sürüklüyormuş.

Neresi benim yerim bilmiyorum. Nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim bilmiyorum. Sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yeri bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.