Kimim ben?

Zamanı dolmuş, sönmek üzere…

Kayıp gitmesine çok az kalmış bir yıldız…

Kimsenin görmediği,

Sadece ben varım,

Ve zihnimde onlarca düşünce,

Birbirini kovalayan fikirler ve soru işaretleri.

Kimim ben?

Kim oluyorum?

Ne yapıyorum, ne yapacağım?

Ve bir de kağıt…

Zihnim,

Onlarca kelime söylüyor bana,

Yazmam için.

Her kelime bir düşünce,

Her cümle bir his…

Kalemim onları yakalıyor,

Kağıda düşüyor,

Ve ben,

Kendi içimde bir yolculuk yapıyorum.

Bazen kelimeler ağır,

Bazen hafifçe uçuyor…

Ama her biri,

Anne olmak mı, yeni bir nesil yetiştirmek mi?

Başarılı olmak mı, mucizeler yaratmak mı?

Belki… belki başka yerlerde, evet.

Ama ya Türkiye’de?

Şiddet görmek mi, tacize, tecavüze uğramak mı?

Haklıyken haksız olmak mı?

Saklanmak, her an tetikte olmak, ölmek mi?

Kadın olmak sadece güzellikler ve başarılar değil;

Bazen hayatta kalmak, sesi duyurmak, sınırlarını çizmek ve buna rağmen var olabilmek demektir.

Kadın olmak hem güçtür hem mücadele, hem acıdır hem direniş.

Ve bu soruyu sorabilmek bile bir güçtür.

Kadın olmak…

Bazen yüceliktir, bazen kırılganlık;

Bazen parmak uçlarında yürümek…

Hani karnımızda uçan kelebekler gibi.

Ama bazen de,

Kanatlarının koparılması gibi…

İyileşmeyen yaralar bırakır.

Peki ya nefret?

Birini öldürmek isteyebilmek mi,

Yoksa sadece kızdırmak mı?

Eğer hisler bu kadar uçlardaysa,

Neden herkes sevilmek için uğraşıyor?

Bir kaçış mı,

Pes ediş mi,

Yoksa kendini cezalandırmak mı?

Belki de…

Çevrendekilere gönderilen bir mesajdır,

Sessiz ama yıkıcı,

Zamanı dolmuş, sönmek üzere…

Kayıp gitmesine çok az kalmış bir yıldız…

Kimsenin görmediği,

Ne düşünmeliyim?

Ne yapmalıyım, kim olmalıyım?

Ben birinin arkadaşıyım,

Başkasının kızı, ablası, kardeşiyim…

Ama ya ben?

Ben kimim, gerçekten?

Kelimeler arasında kaybolmuş,

Rol ve beklentiler arasında sıkışmış…

Bir yanım “Yolun daha başındasın” diyor,

Diğer yanım ise sanki yolum bitmiş gibi konuşuyor.

Ruhum dağılmış, hayallerim uçup gitmiş,

Geriye sadece kırgınlıklar ve acı kalmış gibi.

Evimiz ne demek? Ev sadece bir çatısı ve dört duvarı olan yer midir Yoksa içinde taşıdığımız bir his mi?