sínem

Belki de zaman zehirdi, yavaş yavaş kana sızıp karanlığa sürüklüyordu bizi. Bacaklarım tutmazken yürü diyordu, bana kalan çivi yokken hayat denen duvarda paltonu as diyordu… Önüme bir tas yemek koyuyor, saçımı okşayıp sil diyordu kalbindeki izi. Silemedim, yiyemedim, paltoma bir çivi bahşedemedim. Ufak bir mahzende yıllanmayı bekledim. Aynı içimdeki iblis gibi.

Hayatla aram biraz limoni, sevmiyor şu sıralar , bak yüzüme çok mu kirli? Diledim, üfledim rüzgar oldum sürükledim. Belki başka bir şehirde uzatabilirdin bana ellerini. Korkaklığın ve hiç korkmamışçasına çatılan o kaşların, sevgiden yoksun bırakılmış hüzünlü yaşlar oteli. Çığlıklarım duvarlardaki ufak bir çatlak, hıçkırıklarım avizeden yansıyan o ufak ışık, duy beni.

Aşk ki bir kadının gönlündeki o yorgun fırtınayla sevişmektir.